യാത്ര : അവസാനിക്കാത്ത പ്രയാണം
യാത്രകൾ എനിക്കൊരിക്കലും ദൂരം അളക്കുന്ന വഴികളായിരുന്നില്ല; ആത്മാവിന്റെ നിശ്ശബ്ദ തീർത്ഥാടനങ്ങളായിരുന്നു.
ഓരോ പുറപ്പാടും ഉള്ളിലെ മറ്റൊരു ജന്മത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണമായിരുന്നു.
പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളികളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ മുഖവും സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പിൽ വിരഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരിയും ഞാൻ കണ്ടു.
കാറ്റ് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ തീർത്തപ്പോൾ മഴ ഓർമ്മകളെ വിശുദ്ധസ്നാനത്തിലാഴ്ത്തി.
വഴിയോര വൃക്ഷങ്ങൾ മൗനത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ ജീവിതം വായിച്ചുതന്നു.
കണ്ടുമുട്ടിയ മുഖങ്ങൾ ചിലത് കവിതകളായി വിരിഞ്ഞു; ചിലത് കാലത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
ഇടറിവീണ ഓരോ ചുവടും മുന്നോട്ടുള്ള ധൈര്യത്തിന്റെ അക്ഷരമാലയായി മാറി.
പർവ്വതങ്ങൾ ക്ഷമയുടെ ഉയരവും നദികൾ ഒഴുകലിന്റെ അനിവാര്യതയും എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
കടൽ ആഴങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദതയും ആകാശം അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ വ്യാകരണവും സമ്മാനിച്ചു.
ഏകാന്തത എന്റെ നിഴലല്ലായിരുന്നു; ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ സഹയാത്രികനായിരുന്നു.
സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരേ വഞ്ചിയിലെ രണ്ട് തുഴകളാണെന്ന് ജീവിതം മൃദുവായി ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ പിന്നിട്ട വഴികൾ ഭൂപടങ്ങളല്ല, ഹൃദയത്തിന്റെ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളാണ്.
എത്തിച്ചേരലല്ല യാത്രയുടെ സൗന്ദര്യം; മാറിമാറി ജനിക്കുന്ന മനുഷ്യനാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.
ഓരോ നഷ്ടവും പുതിയൊരു വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള രഹസ്യവാതിലായി തുറന്നുനിന്നു.
കാലമെന്ന തീവണ്ടി അവസാന സ്റ്റേഷനെ തേടിപ്പായുമ്പോഴും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ജനാലകൾ തുറന്നുതന്നെ നിന്നു.
ഓരോ പുലരിയും അനന്തതയുടെ വിളക്കും ഓരോ സന്ധ്യയും ഓർമ്മയുടെ ദീപശിഖയുമാണ്.
ഹൃദയത്തിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ അഗ്നിയും കണ്ണുകളിൽ ആകാശത്തിന്റെ നീലനിശ്ശബ്ദതയും ഞാൻ കരുതുന്നു.
ചുവടുകൾ മണ്ണിലാണെങ്കിലും എന്റെ ആത്മാവ് ഇപ്പോഴും ചക്രവാളങ്ങൾക്കപ്പുറം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അവസാന ശ്വാസം പോലും മറ്റൊരു യാത്രയുടെ ആദ്യത്തെ കാറ്റാകുമെന്ന വിശ്വാസമാണ് എന്റെ വെളിച്ചം.
ജീവിതം—അവസാനമില്ലാത്ത പ്രയാണത്തിൽ സ്വയം കണ്ടെത്തുന്ന ആത്മാവിന്റെ അനശ്വര കവിത.
