நான் ஒரு புரியாத புதிர்…
எனக்குள் நானே… ஒரு புரியாத முரண்பாடு!
சில நேரங்களில் என்னைப் பற்றியே எனக்குச் சந்தேகம் வருகிறது.
மனிதர்கள் வேண்டும். நண்பர்களுடன் பேச, சிரிக்க, ஒன்றாகச் சாப்பிட, புதிய இடங்களைப் பார்க்க, பயணம் செய்ய… எல்லாவற்றிலும் ஆசை இருக்கிறது.
ஆனால் அதே மனிதர்களுடன் நீண்ட நேரம் இருக்கும்போது, என் அறைக்குத் திரும்பி, எனக்குப் பிடித்த விஷயங்களைச் செய்யத் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் வந்துவிடுகிறது.
வீட்டில் இருக்கும்போது வெளியே போக வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. வெளியே போனால் வீடு அழைக்கிறது.
Travel செய்யும்போது புதிய இடங்கள், புதிய அனுபவங்கள் வேண்டும். ஆனால் சில நாட்களுக்குப் பிறகு, என்னுடைய familiar surroundings, என்னுடைய routine, எல்லாமே நினைவுக்கு வரத் தொடங்குகின்றன.
தனிமை பிடிக்கும். ஆனால் எல்லாத் தனிமையும் பிடிப்பதில்லை.
கூட்டம் பிடிக்கும். ஆனால் எல்லாக் கூட்டத்திலும் மனம் நிறைவதில்லை.
நண்பர்கள் சூழ்ந்திருக்கும்போதும் சில நேரங்களில் உள்ளே ஒரு வெறுமை. யாரும் இல்லாதபோது சில நேரங்களில் மனம் நிறைவாக இருக்கும்.
அப்படியென்றால், தனிமை என்பது மனிதர்கள் இல்லாத நிலையா? அல்லது நம்முடைய மனதுக்குப் பொருந்தாத ஒரு சூழலில் இருக்கும்போது ஏற்படும் உணர்வா?
எனக்குப் பிடித்த மொழிகள், புத்தகங்கள், இசை, புகைப்படங்கள், தனியாகத் திட்டமிடும் பயணங்கள்… இவற்றில் ஒரு சுதந்திரம் இருக்கிறது. யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல், யாருடைய நேரத்தையும் எதிர்பார்க்காமல், என்னுடைய விருப்பப்படி என்னுடைய நேரத்தைச் செலவிட முடிகிறது. அந்த freedom-ஐ நான் ரசிக்கிறேன்.
ஆனால் அதே சுதந்திரம் சில நேரங்களில் கொஞ்சம் கனமாகவும் தோன்றுகிறது.
விருந்தினர்கள் வந்தால் சந்தோஷம். அவர்களுடன் பேசுவது, நேரம் செலவிடுவது எல்லாம் பிடிக்கும். ஆனால் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு என்னுடைய வழக்கமான வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று தோன்றிவிடுகிறது.
நண்பர்கள் வீட்டுக்குச் சென்றாலும் அதே உணர்வுதான். அவர்களுடன் இருப்பது பிடிக்கும். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் என்னுடைய வீட்டையும், என்னுடைய space-ஐயும் தேடத் தொடங்கிவிடுகிறேன்.
வீட்டில் தொடர்ந்து இருந்தால் ஒரு மாற்றம் வேண்டும் என்று ஆசை. பயணத்திற்குச் சென்றால் சில நாட்களிலேயே வீடு நினைவுக்கு வருகிறது.
போகும்போது சந்தோஷம். திரும்பும்போது சந்தோஷம். நடுவில் மட்டும் மனம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.
இது ஒரு paradox போல இருக்கிறதே! ஒரே நேரத்தில் இரண்டு எதிரெதிரான விஷயங்களையும் நாம் விரும்ப முடியுமா?
அல்லது இது ஒரு oxymoron-ஆ இருக்கலாம்… என் உள்ளேயே இரண்டு எதிர்மறை உணர்வுகள் ஒன்றாக வாழ்வது.
நான் solitude-ஐ விரும்புகிறேன். But I don't necessarily enjoy loneliness.
Solitude என்பது நாம் விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்து, நம்முடன் நாமே செலவிடும் நேரம். அதில் ஒரு நிறைவு இருக்கிறது.
Loneliness என்பது வேறு. மனிதர்கள் அருகில் இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் ஒரு வெறுமை தோன்றலாம். சில நேரங்களில் யாரும் இல்லாத அமைதிகூட தாங்க முடியாத அளவுக்குக் கனமாகிவிடலாம்.
இரண்டும் ஒன்றல்ல.
உண்மையில், தனியாக இருப்பது எப்போதுமே நம்முடைய தேர்வாக இருப்பதில்லை. சில நேரங்களில் சூழ்நிலைகள் நம்மைத் தனியாக இருக்கச் செய்துவிடுகின்றன. ஆனால் அந்தத் தனிமையை நாம் எப்படி உணர்கிறோம் என்பதில்தான் வித்தியாசம் இருக்கிறது.
எனக்குத் தோன்றுவது, ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவருக்கென்று ஒரு personal space அவசியம். அது மற்றவர்களை விலக்கி வைப்பதற்காக அல்ல; நம்மை நாமே இழந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக.
சில நேரங்களில் தனியாக இருக்கும்போது மனம் முழுமையாக இருக்கும். சில நேரங்களில் சிரிப்பும் பேச்சும் நடுவிலும் உள்ளே ஒரு அமைதி இல்லாமல் போகும்.
அப்படியென்றால் எனக்கு உண்மையில் என்ன வேண்டும்?
மனிதர்களா? தனிப்பட்ட இடமா?
சுதந்திரமா? யாராவது அருகில் இருப்பதா?
பயணத்தின் உற்சாகமா? வீட்டின் அரவணைப்பா?
Do I want company or solitude?
Do I want to travel or return home?
Do I want people around me, or simply the freedom to be myself?
ஒருவேளை எனக்கு எல்லாமே கொஞ்சம் கொஞ்சம் வேண்டும்.
கொஞ்சம் கூட்டம். கொஞ்சம் அமைதி.
கொஞ்சம் புதிய அனுபவம். கொஞ்சம் பழக்கம்.
கொஞ்சம் பேச்சு. கொஞ்சம் மௌனம்.
எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று எனக்கே இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
அதுவும் பரவாயில்லை.
எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்ட பிறகுதான் வாழ வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லையே!
சில கேள்விகளுக்கு விடை தேடிக்கொண்டிருப்பதில்கூட ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது.
