જીવન જાણે શાળામાં ભણાવાતા વિષયો છે.
વ્યકિતઓના સરવાળા બાદબાકી થતાં રે,
પણ અંતે શેષ શૂન્ય વધે.
વિજ્ઞાનના સિધ્ધાંતોની સાબિતી રોજએ આપવાની,
છતાં કોઈક સિધ્ધાંત તો ખોટું જ પડવાનું.
સા.વિ.ની જેમ ઈતિહાસ તો પળે પળ ખુલ્લે,
છતાં ભવિષ્ય ઉપર નજર તો રાખવી જ પડે.
ભાષાઓના વ્યાકરણની જેમ રોજ શિખાય,
છતાં પણ ભૂલો થાય જ.
શારીરિક શિક્ષણની રમતોમાં તો મજા આવે,
પણ જીવન શિક્ષણની રમતો કયાં સમજાય.
