*કવિતા : ઓનલાઇનનો જમાનો - એક અરીસો*
*કવિ : યાત્રિક ભટ્ટ "આરોહ"*
આંગળીના ટેરવે આખું જગત આજે નાચે છે,
એક ક્લિકમાં દૂર દેશાવરનું આંગણું ખુલે છે.
ઓનલાઇનનો જમાનો આવ્યો, જાણે જાદુગર આવ્યો,
સપના, સગપણ, સોદા બધું સ્ક્રીનમાં સમાવ્યો.
પહેલા કાગળ લખાતા, કબૂતર સંદેશો લાવતા,
મહિનાઓની વાટ જોઈને નયનો તરસતા.
આજે 'હાય' લખો ને સામેથી 'હેલો' આવી જાય,
'ટાઈપિંગ...' ના ત્રણ ટપકામાં આખી જિંદગી વીતી જાય.
સવાર પડે એલાર્મ નહીં, વોટ્સએપના મેસેજ જગાડે,
ગુડ મોર્નિંગના ફોટા ફોરવર્ડ કરીને ફરજ બજાવે.
ચા નો કપ ઠરે, પણ સ્ટેટસ પહેલા અપડેટ થાય,
નાસ્તાની રાહ જોવે પેટ, પણ રીલ પહેલા બનાય.
બજારમાં જાવું હવે જૂની વાત થઈ,
એમેઝોન-ફ્લિપકાર્ટ ઘરે આંગણે આવી ગઈ.
શાકભાજી, કપડાં, દવા, પુસ્તક બધું ઓર્ડર થાય,
પણ પાડોશીના ઘરે સાકર લેવા જવાનું બહાનું ક્યાં જાય?
મહોબ્બત પણ હવે લેફ્ટ-રાઈટ સ્વાઇપમાં મળે છે,
બાયો વાંચીને દિલના ધબકારા વધે છે.
DP બદલે એટલે પ્રેમનો ઇઝહાર થઈ જાય,
ને બ્લોક લિસ્ટમાં નામ જાય એટલે બ્રેકઅપ કહેવાય.
ફેસબુક પર હજારો મિત્રોની લાંબી લાઈન છે,
જન્મદિવસે શુભેચ્છાની વણથંભી રેલ છે.
પણ તાવમાં કપાળે હાથ મૂકે એવું એક નામ ક્યાં છે?
'સીન' કરીને જવાબ ન આપે એવા સગા કેટલા છે?
જ્ઞાનનો દરિયો યુટ્યુબ પર છલકાય છે,
ગૂગલ ગુરુ બનીને સવાલના જવાબ દઈ જાય છે.
ઓનલાઇન ક્લાસમાં ડિગ્રીઓ વહેંચાય છે,
પણ ગુરુ-શિષ્યના સંબંધની ભીનાશ ક્યાં વરસે છે?
ઇન્સ્ટાગ્રામ પર ફિલ્ટરવાળી દુનિયા રંગીન છે,
અસલ ચહેરાની કરચલી કોઈને ગમતી નથી.
રીલના 15 સેકન્ડમાં જિંદગી મપાય છે,
ને વાસ્તવિકતાના વરસો કોઈ ગણતું નથી.
આરોહ કહે, આ જમાનો શાપ નથી, વરદાન છે,
બસ એને વાપરવાની રીત માણસે શીખવાની છે.
ટેકનોલોજી તો ચાકુ જેવી છે દોસ્ત,
એનાથી ફળ કાપો કે આંગળી, એ તમારા હાથની વાત છે.
નેટ ભલે 5G ની સ્પીડે દોડતું હોય,
લાગણી તો 1G જેવી જૂની જ સારી છે.
ઓનલાઇન દુનિયામાં ખોવાઈ ન જઈશ,
ઓફલાઇન સંબંધોની મીઠાશ ભૂલતો નહીં.
સ્ક્રીનની ચમકમાં આંખ આંજી ન દેજે,
માણસાઈનું પાસવર્ડ હૈયે કોતરી રાખજે.
કારણ કે વાઈ-ફાઈ ભલે ઘરે ઘરે પહોંચ્યું,
પણ દિલથી દિલને જોડતું નેટવર્ક હજુ માણસ જ છે.
