मी पाहिलेत राजांचे ताज झुकताना,
पण पोटाची आग, राजालाही वाकवते.
ज्याने बी पेरलं मातीच्या कुशीत,
तोच खरा अमरत्वाची गाथा गातो रे.
ऊन्हाने भाजतो, पावसात भिजतो,
तरीही त्याच्या ओठांवर सूर असतो.
ज्याचं श्रमाशी नातं रक्ताचं,
तोच सत्याच्या देहभानात न्हातो.
ज्याने लोभ झटकून सेवा केली,
तोच खरा मानव धर्माचं शिल्प ठरतो.
तू विचारतोस, “काय असतो धर्म जीवनाचा?”
माझं उत्तर फार साधं आहे—
जे आहे तुझ्याकडे, ते वाटून टाक,
हाच खरा आत्मबलाचा नाद आहे.
---
– फज़ल इसाफ (Fazal Esaf)
शब्दांच्या मातीवर नांगर चालवणारा एक शेतकरी
