"ये रे ये रे पावसा..."
ये रे ये रे पावसा,
तुला देतो पैशा...
म्हणत हातातलं मातीचं नाणं
पावसाच्या थेंबांवर उधळायचो आम्ही.
नाच रे मोरा, पिसारा पसरून,
पण अंगणात नाचायचो आम्ही –
धबधब्यासारख्या हशात.
कागदाची होडी,
आणि गटारातलं समुद्र –
कधी बुडायची, कधी उडायची,
पण ती आमची ताजमहलसारखी असायची.
मिट्ट काळसर झालेली माती,
आणि तिची ती खास गंध...
आई म्हणायची – "आता नको रे बाहेर जायला!"
आणि आम्ही मात्र घराच्या दारातून पळून जायचो –
मातीमध्ये लोळण्यासाठी,
नारळाच्या कोऱ्या शेंड्यात माती भरून,
बटाट्याची शिजवलेली भातगाडी बनवायचो.
शेतात पाणी साचलं की
ते आम्हाला समुद्र वाटायचं –
नांगराच्या मागेच स्वप्न पोहत असायचं.
आकाश कधी गडगडायचं,
आणि वीज चमकायची,
तर मोठे आत पळायचे,
आणि आम्ही दाराच्या चौकटीत उभे राहून
"आरे, पाहिलं का वीजेचं नृत्य?" असं एकमेकांना विचारायचो.
तुफान असो, थेंबांचा सडा असो,
बालपन हे पावसात जास्त उमलतं –
खऱ्या अर्थाने तेव्हाच "भिजणं" कळतं,
शरीर नव्हे – मन ओलावतं!
