वेदना कधीच दार ठोठावत नाही, ती सरळ आत शिरते आणि मनाच्या कोपऱ्यात तंबाखू रगडत बसते.
हृदय तुटतं ते कोणत्याही गजराशिवाय – जसं जुनं लोखंड गळतं, तसंच हळूहळू.
तरुणपणी वाटतं वेदना आपल्याला शहाणं करते...
एकटा बसलेला माणूस दुःखात जास्त प्रामाणिक असतो, प्रवचन देणाऱ्या माणसापेक्षा.
हसून, कविता करून, आपण दुःख लपवतो – पण वेदना, ही खेचून बघतेच आत काय दडलंय.
