ही कहाणी नाही, हा एक अनुभव आहे…
कदाचित माझ्या आत्म्याला हलवून गेला.
आज संध्याकाळी साडेसहा वाजता, मी पार्कात बसलो होतो, तिफिन उघडत होतो. समोर एका झाडाखाली एक तरुण बाप आणि त्याची लहानशी मुलगी बसलेली दिसली. दोघंही एकाच चपातीवर मिरची घेऊन जेवत होते. मुलीच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच तृप्ती होती—जणू जगातील सगळ्या चॉकलेट्स तिला मिळाली असती, इतकी समाधानी.
माझं काळीज हललं. मी माझं तिफिन उघडलं—बिस्किटं, पाण्याची बाटली… सगळं त्यांच्या समोर ठेवलं.
ती छोटी मुलगी माझ्याकडे पाहून म्हणाली,
“बाबा म्हणायचे, तुझे काका एका दिवस ताऱ्यांतून येतील… तू ओळखशील त्यांना.”
आणि ती हसली.
माझ्या डोळ्यांत पाणी आलं. त्या बापाच्या चेहऱ्याकडे पाहिलं,
आणि एक क्षणात तो चेहरा इतका मोठा झाला की मला माझा छोटेपणा कळला.
मी लगेच माझ्या मित्राला फोन केला. त्याच्याकडे एक काम होतं—माणसाची गरज होती.
मी त्या माणसाचं वर्णन दिलं, झाडाखाली बसतो, पांढऱ्या रंगाचा शर्ट घालतो, मुलीसोबत असतो… आणि त्याचा नंबरही शेअर केला.
ही गोष्ट इथे शेवट होत नाही.
ती तर सुरुवात आहे—
आपण ज्यांना दुर्लक्षित करतो, त्यांच्या जगण्याची ताकद आपल्याला वाकवते.
आणि ती लहानशी मुलगी आपल्या हसण्याने मला शिकवून गेली—
की आपलं आयुष्य हे कधीकधी फक्त कोणीतरी ताऱ्यांतून यावं, एवढ्याच आशेवर उभं असतं.
मानवतेला नम्र वंदन.
आणि स्वतःला एक स्मरणपत्र—
आपण खूप काही असताना, तक्रारी करतो… आणि कुणीतरी फक्त मिरची आणि चपातीवरही जगू शकतो… तेही हसत.
— फजल अबुबक्कर एसाफ
