जेव्हा तुझं अस्तित्व माझ्या स्पर्शापासून हरवलं,
तेव्हा प्रत्येक शब्द तुझ्या आठवणीच्या उशीत झोपला.
तू नव्हतास... पण तरी प्रत्येक वस्त्राच्या कोपऱ्यात तुझं श्वास गुंफलेलं होतं.
कधी वाटलं, विरह म्हणजे फक्त अंतर नाही...
तर तो एक दीर्घ श्वास आहे – जो घेताना तुझं नाव ओठांवर येतं, आणि साठून जातं डोळ्यांत.
