आकाश आज काहीसं शांतसं वाटतंय,
जसं क्षणांनी श्वास घेणं थांबवलंय,
जसं शब्द कुठेतरी वार्यात हरवलेत,
आणि वेळही एखाद्या जुन्या डायरीच्या पानासारखा,
निशब्द, न हलणारा, तसाच पडून राहिलाय.
चंद्रही आज काहीसा उदास आहे का?
तारेही काही विचार करतायत का?
की फक्त माझं हृदयच आहे,
जे प्रत्येक चेहर्यामध्ये एक गोष्ट शोधतं,
आणि प्रत्येक शांततेमध्ये एक किंकाळी ऐकू येते.
कधी कधी वाटतं —
हे आकाश फक्त निळं नाही,
हे एक जुनी आठवण आहे
जी हसणं विसरून गेली आहे.
