માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે,
જે કદી ઉઘડે ના એવી બંધ કિતાબ છે.
ભવોભવનું દેવું ચઢ્યું છે આજે એનાં માથે ,
ના ખબર એને કોણ દૂર છે ને કોણ છે સાથે ,
એ જીવતર જીવે જાણે એને ભારે દબાવ છે.
માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે.
હ્ર્દયભાવના ખાલી ખિસ્સા લઈને ફરે છે,
બોલે તે કંઈ ને રોજ કંઈ અલગ કરે છે.
હાથ ફેલાવે ને કરે દેખાડો જાણે નવાબ છે.
માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે.
એ બોલે ત્યાં ઝેર ઓકે એવું લાગતું,
નીંદ લઈને બેઠો કે એનામાં કાંઈ ના જાગતું.
વાણી એની લાગે જાણે જલદ તેજાબ છે.
માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે.
રોજ રોજ ઉગીને એ આથમી ને જાતો,
લઈ ઉજાગરા જિંદગીના આંખે થતો રાતો.
જીવે જિંદગી જાણે એ રમી રહ્યો જુગાર છે.
માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે.
બધું ભૂલવા એ હવે રહે નશામાં ચકચૂર ,
ધીરે ધીરે થાતો જાતો એ માનવતાથી દૂર.
માનવ ને માનવતા વચ્ચે વધતી જાતી દરાર છે.
માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે.
માણસ માણસ નથી એ હવે નકાબ છે,
જે કદી ઉઘડે ના એવી બંધ કિતાબ છે.
જિજ્ઞેશકુમાર ડી. ત્રિવેદી 'પ્રકાશ'
અમદાવાદ
