The Download Link has been successfully sent to your Mobile Number. Please Download the App.
Continue log in with
By clicking Log In, you agree to Matrubharti "Terms of Use" and "Privacy Policy"
Verification
Download App
Get a link to download app
പൊൻകിരണങ്ങൾ ചൂടിയെത്തും പുതിയൊരു പുലരി... മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ചിരിതൂകും നനുത്തൊരു പുലരി... കിളികൾ പാടും മധുരഗാനം, പൂക്കൾ ചിരിക്കും വഴിയോരം... തണുത്ത കാറ്റ് തലോടിയെത്തും, മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറച്ചെത്തും... ഇന്നലെയുടെ ദുഃഖങ്ങളെല്ലാം പിന്നിലാക്കി നമുക്ക് നടക്കാം, പുതിയൊരു സ്വപ്നം നെഞ്ചിലേറ്റി പുതുവഴികളിലൂടെ മുന്നേറാം... ഓരോ പുലരിയും പറയുന്നതൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ സുന്ദര കഥ— ഇന്നും നമുക്ക് തുടങ്ങാം വീണ്ടും, ജീവിതം മനോഹരമാക്കാം... ഈ പ്രഭാതം സമ്മാനിക്കട്ടെ സ്നേഹവും സമാധാനവും, നിന്റെ ഓരോ ചുവടിലും നിറയട്ടെ വിജയവും സന്തോഷവും. 🌅🌸
সোনালি রোদ নিয়ে সকাল আসে, নতুন স্বপ্ন জাগে মনের আকাশে। পাখিরা গায় মিষ্টি গান, আনন্দে ভরে ওঠে প্রাণ। শীতল হাওয়া ছুঁয়ে যায় মন, ফুলের হাসিতে জেগে ওঠে বন। গতকালের সব দুঃখ ভুলে, আজকে চলো নতুন পথে চলে। প্রতিটি সূর্যোদয় বলে যায়, জীবনে আবার নতুন আশা জাগায়। স্বপ্নগুলো রাখো হৃদয়ের কাছে, সাফল্য একদিন তোমার হাতেই আছে। এই সকাল হোক আনন্দময়, তোমার জীবন হোক সুখময়। নতুন দিন, নতুন আশা, হাসিতে ভরে উঠুক ভালোবাসা। 🌅🌸
सुबह की सुनहरी किरणें आईं, रात की सारी यादें मिटाई। पंछी चहके, फूल मुस्कुराए, नई उम्मीदों के दीप जलाए। ठंडी हवा जब धीरे से आए, मन में मीठी खुशियाँ भर जाए। कल की चिंता छोड़ दो आज, नई सुबह है, नया है आगाज़। हर सूरज एक संदेश सुनाता है, जीवन फिर से मुस्कुराता है। उम्मीद रखो, सपने सजाओ, अपने कदम आगे बढ़ाते जाओ। ये सुबह तुम्हारे लिए खुशियाँ लाए, हर पल तुम्हारे चेहरे पर मुस्कान सजाए। नई सुबह, नई रोशनी, नई आशा— तुम्हारा हर दिन बने खूबसूरत और निराशा-रहित। 🌅🌸
Morning arrives with golden light, Chasing away the dreams of night. The birds awake and start to sing, Welcoming joy that dawn can bring. The gentle breeze begins to flow, Painting the world with a softer glow. The flowers smile, the leaves dance free, A peaceful morning for you and me. Forget the worries of yesterday, Let hope guide you along your way. Each sunrise brings a chance to start, With courage in your soul and peace in your heart. So rise with faith, let your dreams shine, Believe that better days are coming in time. A new morning, a brand-new day— May happiness walk with you all the way. 🌞🌸
സത്യം അന്ന് രാത്രി മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്ന് അകലെ, ചെറിയൊരു ചായക്കടയുടെ വരാന്തയിൽ രമേശൻ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. മുന്നിലെ റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ പാഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ എവിടെയോ ദൂരെയായിരുന്നു. “ഒരു ചായ എടുക്കട്ടേ ചേട്ടാ?” കടക്കാരന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് രമേശൻ തലയുയർത്തി. “വേണ്ട…” പക്ഷേ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അയാൾ തന്നെ പറഞ്ഞു. “ശരി… ഒരു ചായ തരൂ.” ചായയുമായി കടക്കാരൻ അടുത്തെത്തി. “എന്താ ചേട്ടാ, വലിയ വിഷമത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു?” രമേശൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “ചില സത്യങ്ങൾ അറിയുന്നതിലും വലിയ വേദന, അവ മറച്ചുവെക്കുന്നതാണ്.” കടക്കാരന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. രമേശൻ ചായയിലേക്ക് നോക്കി. ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന ഒരു സംഭവം അയാളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അന്ന് രമേശന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ചെറിയ കടയായിരുന്നു കുടുംബത്തിന്റെ ഏക വരുമാനം. അമ്മയും ഭാര്യയും കുഞ്ഞുമകളും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം. ഒരു ദിവസം കടയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ റോഡരികിൽ ഒരു അപകടം നടന്നു. ഒരു വയോധികനെ കാർ ഇടിച്ചിട്ടിരുന്നു. ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടിയെങ്കിലും ആരും ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറായില്ല. രമേശൻ അയാളെ സ്വന്തം വാഹനത്തിൽ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. പക്ഷേ ആശുപത്രിയിൽ എത്തും മുമ്പേ ആ മനുഷ്യൻ മരിച്ചു. പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ രമേശൻ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. “കാർ ഓടിച്ചയാളെ കണ്ടോ?” പോലീസ് ചോദിച്ചു. രമേശൻ തലകുനിച്ചു. “കണ്ടു.” “ആരായിരുന്നു?” രമേശൻ മറുപടി പറയാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ തന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് സുരേഷിനെ കണ്ടത്. സുരേഷ് ഭയന്നുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവനായിരുന്നു കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് സുരേഷിന് വലിയൊരു കുടുംബബാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ജയിലിലായാൽ കുടുംബം തകർന്നുപോകുമെന്ന് അവൻ രമേശനോട് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു. “നീ എന്നെ രക്ഷിക്കണം രമേശാ…” സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ രമേശൻ സത്യം മറച്ചു. “കാർ ഓടിച്ചയാളെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.” ആ ഒരു കള്ളം സുരേഷിനെ രക്ഷിച്ചു. കാലം കടന്നുപോയി. സുരേഷ് വലിയ ബിസിനസുകാരനായി. രമേശൻ ജീവിതത്തിൽ പല പ്രശ്നങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോയി. എന്നാൽ ആ രാത്രിയിലെ കള്ളം മാത്രം അവനെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോയില്ല. ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ദിവസം സുരേഷ് രമേശനെ കാണാൻ വന്നു. അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഫയലുണ്ടായിരുന്നു. “രമേശാ…” “എന്താ?” സുരേഷ് ഫയൽ തുറന്നു. അതിൽ ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു പത്രവാർത്തയുണ്ടായിരുന്നു. അപകടത്തിൽ മരിച്ച വയോധികന്റെ ചിത്രം. താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്— “മകനെ കാത്തിരുന്ന പിതാവ് റോഡപകടത്തിൽ മരിച്ചു.” രമേശന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അത് എന്തിനാണ് കാണിക്കുന്നത്?” സുരേഷ് വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അത് എന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു.” രമേശൻ ഞെട്ടി. “എന്ത്?” “അതെ. അന്ന് ഞാൻ കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ നീ പറഞ്ഞ കള്ളം കൊണ്ട് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. വർഷങ്ങളോളം ആ കാര്യം ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഓരോ തവണയും അച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വരും.” സുരേഷ് കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു. “ഇന്നലെ എന്റെ മകൻ എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.” “എന്ത് ചോദിച്ചു?” “അച്ഛാ, ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് എന്താണ്?” രമേശൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “ഞാൻ പറഞ്ഞു—സത്യം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും കള്ളം പറയുന്നതാണ്.” സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. “ഇനി എനിക്ക് ആ കള്ളവുമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.” അയാൾ ഫയൽ രമേശന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. “നാളെ ഞാൻ പോലീസിൽ പോകുകയാണ്.” രമേശൻ ഞെട്ടി. “ഇരുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞല്ലോ!” “കാലം കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് സത്യം മാറില്ല.” ആ വാക്കുകൾ രമേശന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അടുത്ത ദിവസം ഇരുവരും പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി. സുരേഷ് നടന്നതെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. രമേശനും അന്ന് താൻ പറഞ്ഞ കള്ളം സമ്മതിച്ചു. പോലീസ് കേസ് വീണ്ടും അന്വേഷിച്ചു. നിയമപരമായ നടപടികൾ പിന്നീട് എങ്ങനെയായാലും, ആ ദിവസം ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരമിറങ്ങി. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി രമേശന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി തന്റെ മകളോട് അയാൾ പറഞ്ഞു: “മോളേ, ജീവിതത്തിൽ എന്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാലും സത്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.” മകൾ ചോദിച്ചു: “അച്ഛാ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടില്ലേ?” രമേശൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. “അതെ… ചിലപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടും.” “പക്ഷേ?” “കള്ളം പറഞ്ഞ് നേടിയ ജീവിതത്തേക്കാൾ, സത്യം പറഞ്ഞ് നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് വിലപ്പെട്ടത്.” മകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പുറത്ത് മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി രമേശന്റെ മനസ്സിൽ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ മഴ അന്ന് അവസാനിച്ചിരുന്നു. കാരണം ചില സത്യങ്ങൾ വൈകിയെത്തിയാലും, അവയ്ക്ക് എന്നും ഒരു വെളിച്ചമുണ്ടാകും.
🌸 അപ്പൂപ്പൻതാടിയുടെ വഴി അപ്പൂപ്പൻതാടിയുടെ വഴി കാറ്റിന്റെ കൈപിടിച്ച് അപ്പൂപ്പൻതാടി പറന്നു, വേരുകൾ മറന്നൊരു യാത്രയായി ആകാശത്തോളം നീണ്ടു. എവിടേക്കെന്ന് അറിയില്ല, എന്തിനെന്ന് അറിയില്ല, പക്ഷേ പോകണം എന്നൊരു മോഹം— അതാണ് അതിന്റെ വഴി. പാടവരമ്പുകൾ കടന്ന്, പുഴയുടെ മേൽ തെന്നി, മരച്ചില്ലകളിൽ തൊട്ട് മേഘങ്ങളോട് കഥ പറഞ്ഞു. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിടപറഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ അത് തേടിയത് ഒരു മണ്ണ്— സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാവുന്ന മണ്ണ്. കാറ്റ് ചിലപ്പോൾ കിഴക്കോട്ട് കൊണ്ടുപോയി, മറ്റൊരു നേരം പടിഞ്ഞാറേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. വഴിയിൽ കണ്ട പൂക്കളോട് അത് ചോദിച്ചു: “എന്റെ വീട് എവിടെയാണ്?” പൂക്കൾ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു— “പറക്കുന്നവർക്ക് വീടെന്നത് ഒരു സ്ഥലമല്ല, ഒരു പ്രതീക്ഷയാണ്.” മഴ വന്നപ്പോൾ അത് നനഞ്ഞു, വെയിൽ വന്നപ്പോൾ അത് ഉണങ്ങി. കാറ്റ് ശക്തമായപ്പോൾ ചില സ്വപ്നങ്ങൾ പൊഴിഞ്ഞു, എങ്കിലും അത് യാത്ര നിർത്തിയില്ല. ഒരു സന്ധ്യയിൽ കാറ്റ് പതുക്കെയായി. അപ്പൂപ്പൻതാടി ഒരു പച്ചമണ്ണിൻ മടിയിൽ പതിയെ വന്നു വീണു. അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു— ഇത്രയും കാലം തേടിയിരുന്നത് ഒരു ദൂരെയുള്ള ലോകമല്ല, തന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ മണ്ണുതുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത മഴയിൽ അവിടെ നിന്ന് ഒരു കുഞ്ഞു മുള പൊട്ടി. കാറ്റിൽ പറന്നുപോയ ഒരു അപ്പൂപ്പൻതാടിയുടെ സ്വപ്നം മണ്ണിൽ വേരായി. പുതിയൊരു യാത്രയുടെ ആദ്യപടിയായി. ജീവിതവും അങ്ങനെയാണ്... നമ്മൾ പോകുന്ന വഴികൾ എപ്പോഴും നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുത്തതാവണമെന്നില്ല. ചില കാറ്റുകൾ നമ്മെ പറത്തിക്കൊണ്ടുപോകും, ചില നഷ്ടങ്ങൾ നമ്മെ തകർത്തുകളയും. പക്ഷേ... ഒരുനാൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ നാം വേരുറപ്പിക്കും. അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും— പറന്നുപോയ ഓരോ വഴിയും നമ്മെ തേടിയെത്തിയത് നമ്മുടെ സ്വന്തം ഇടത്തേക്കായിരുന്നു.
ഓണം — സ്നേഹത്തിന്റെ പൂക്കാലം പുലരിയുടെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പൂവിതളിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ, പൂക്കളത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങളിൽ കേരളം വീണ്ടും ഉണരുന്നു. തുമ്പപ്പൂവിൻ നൈർമല്യവും, തുളസിയുടെ സുഗന്ധവും, പൂവാടിയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൻ സംഗീതവും— എല്ലാം ചേർന്ന് പറയുന്നൊരു വാക്ക്, “ഓണം വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു...” അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കി മുറ്റത്ത് പെൺകുട്ടികൾ നിൽക്കും, കൈകളിൽ പൂക്കളുമായി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഓടിയെത്തും. മഞ്ഞയും ചുവപ്പും വെള്ളയും നീലയും പിങ്കും നിറങ്ങളായി മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരിയുമ്പോൾ ഒരു നാടിന്റെ സ്വപ്നം പൂക്കളമായി മാറുന്നു. പൂക്കളത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ചെറു നിലവിളക്ക്, അതിന്റെ നാളത്തിൽ തെളിയുന്നത് ഒരു കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മ. നന്മ നിറഞ്ഞൊരു കാലത്തിന്റെ, വിവേചനമില്ലാത്തൊരു കാലത്തിന്റെ, മനുഷ്യർ മനുഷ്യരായി മാത്രം പരസ്പരം കണ്ടിരുന്ന കാലത്തിന്റെ. മാവേലി മന്നൻ വരുമെന്ന കുട്ടിക്കാല വിശ്വാസത്തിൽ വാതിൽപ്പടിയിൽ കാത്തുനിൽക്കും നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകൾ. “മാവേലി തമ്പുരാൻ വരുമോ?” എന്ന് ചോദിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനോട് അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും, “നന്മയുള്ളിടത്തെല്ലാം മാവേലി ഉണ്ടാകും മകനേ...” ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം കാലം കഴിഞ്ഞാണ് മനസ്സിലായത്. മാവേലി എന്നത് ഒരു രാജാവിന്റെ പേര് മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ നന്മയുടെ മറ്റൊരു പേരാണ്. കള്ളമില്ലാത്ത മനസ്സും, ചതിയില്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളും, അസൂയയില്ലാത്ത നോട്ടങ്ങളും, വിശപ്പുള്ളവന് നൽകുന്ന ഒരു പിടി ചോറും, കരയുന്നവന്റെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്നൊരു കൈയും— അവിടെയെല്ലാം മാവേലിയുടെ രാജ്യം പിറക്കുന്നു. ഓണപ്പുടവ അണിഞ്ഞെത്തും മുറ്റത്തെ കൊച്ചു പെൺകുട്ടി, കസവുമുണ്ടുടുത്ത് അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് ചിരിച്ചെത്തും കൊച്ചുമകൻ. അമ്മയുടെ അടുക്കളയിൽ തിരക്കേറും പുലർച്ചെ മുതൽ. അടുപ്പിലെ തീയിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടും, കലത്തിൽ പൊങ്ങുന്ന ചോറിൽ കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷവും. വാഴയില വിരിച്ചിട്ട് സദ്യ വിളമ്പുമ്പോൾ, അവിയലും സാമ്പാറും പുളിശ്ശേരിയും തോരനും, ഓലനും കാളനും പച്ചടിയും കിച്ചടിയും, പപ്പടവും പഴവും പായസവും നിരന്നാലും— അതിലൊക്കെയും മേലെ ഒരു വിഭവമുണ്ട്, അത് സ്നേഹമാണ്. ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കുന്ന ഒരു ഉരുള ചോറിന് ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കഴിക്കുന്ന വലിയ വിരുന്നിനേക്കാൾ എത്രയോ മധുരമുണ്ട്. ഓണം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് സദ്യ എങ്ങനെ കഴിക്കണമെന്നല്ല, വിശക്കുന്നവന്റെ കൈയിലേക്ക് ഒരു പങ്ക് ചോറ് എങ്ങനെ എത്തിക്കണമെന്നാണ്. വാതിൽക്കൽ വന്നുനിൽക്കുന്ന അപരിചിതന്റെ മുഖത്തും ഒരു പരിചിതമായ വേദനയുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന പെരുന്നാളാണ് ഓണം. പാടവരമ്പിലൂടെ ഓണക്കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, നെൽക്കതിരുകൾ ആടുന്നു. പുഴയുടെ തീരത്ത് വള്ളങ്ങൾ നിരന്നുനിൽക്കും. വള്ളപ്പാട്ടിന്റെ താളത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് കൈകൾ ഒരേ ചലനത്തിൽ നീങ്ങും. വഞ്ചിപ്പാട്ട് ഉയരുമ്പോൾ പുഴ പോലും ഉണരും. തുഴകളുടെ താളത്തിൽ ഒരുമയുടെ ശക്തി തെളിയും. ഒരാളുടെ കൈ നിർത്തിയാൽ മറ്റൊരാളുടെ താളവും തെറ്റും. അവിടെ ആരും ഒറ്റയ്ക്കല്ല— എല്ലാവരും ചേർന്നാണ് വിജയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത്. ജീവിതവും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ? ഒരാളുടെ കണ്ണുനീർ മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തെ തൊടണം. ഒരാളുടെ വീഴ്ചയിൽ മറ്റൊരാൾ കൈത്താങ്ങാകണം. ഒരാളുടെ സന്തോഷം മറ്റൊരാളും പങ്കിടണം. അപ്പോഴാണ് ജീവിതം ഒരു ഓണക്കളമായി മാറുന്നത്. ഓണത്തുമ്പികൾ പാടട്ടെ, ചെണ്ടമേളം മുഴങ്ങട്ടെ, കൈകൊട്ടിക്കളിയുടെ താളത്തിൽ മുറ്റങ്ങൾ നിറയട്ടെ. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിരിയിൽ വീടുകൾ ഉണരട്ടെ. പഴയ പിണക്കങ്ങൾ പൂക്കളത്തിലെ പൂക്കളെപ്പോലെ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുപോകട്ടെ. എത്രയോ വീടുകളിൽ ഈ ഓണത്തിന് ഒരു കസേര ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും. ഇന്നലെ വരെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളുടെ ഓർമ്മയായി. ചില വീടുകളിൽ അച്ഛന്റെ ശബ്ദമില്ല, ചില വീടുകളിൽ അമ്മയുടെ വിളിയില്ല, ചില മുറ്റങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ ചിരിയില്ല. എങ്കിലും ഓണം വരും. ഓർമ്മകളുമായി വരും. കണ്ണുനീരിന്റെ നനവിനൊപ്പം ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയും നൽകും. പോയവരുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിന്റെ പൂക്കളമാകട്ടെ. അവരോടൊപ്പം പങ്കിട്ട നിമിഷങ്ങൾ തന്നെയാകട്ടെ നമ്മുടെ ഓണസദ്യയിലെ ഏറ്റവും മധുരമുള്ള വിഭവം. ദൂരദേശങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവർ ഈ ഓണക്കാലത്ത് നാടിനെ ഓർക്കും. അമ്മയുടെ അടുക്കളയിലെ പായസത്തിന്റെ മണം, മുറ്റത്തെ പൂക്കളം, അച്ഛന്റെ ചിരി, സഹോദരങ്ങളുടെ കളി— എല്ലാം ഓർമ്മകളായി മനസ്സിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തും. വിമാനത്താവളങ്ങളിൽ കൈകളിൽ സമ്മാനങ്ങളുമായി മടങ്ങിയെത്തുന്ന മനുഷ്യർ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നവർ— അവരുടെ കണ്ണുകളിലും ഓണത്തിന്റെ തിളക്കമുണ്ട്. കാരണം ഓണം വീട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കമാണ്. വേരുകളിലേക്കുള്ള മടക്കമാണ്. മറന്നുപോയ സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചുവരവാണ്. പണവും പദവിയും പേരും പ്രശസ്തിയും എത്രയുണ്ടായാലും, അവസാനം മനുഷ്യന് വേണ്ടത് ഒരു സ്വന്തം വീട്, ഒരു സ്നേഹമുള്ള ഹൃദയം, തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മുഖം തന്നെയാണ്. ഓണം അതാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. മതങ്ങളുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം, ജാതിയുടെ മതിലുകൾക്കപ്പുറം, ഭാഷയുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാനുള്ളൊരു അവസരമാണ് ഓണം. ക്ഷേത്രമുറ്റത്തും, പള്ളിമുറ്റത്തും, മസ്ജിദിന്റെ സമീപത്തും ഒരേ കാറ്റാണ് വീശുന്നത്. ഒരേ മഴയാണ് പെയ്യുന്നത്. ഒരേ മണ്ണിലാണ് നമ്മുടെ കാലുകൾ പതിയുന്നത്. അപ്പോൾ എന്തിന് മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനോട് മതിലുകൾ പണിയണം? ഓണം ചോദിക്കുന്നു— “നിന്റെ അയൽവാസിയുടെ വിശപ്പറിയുന്നുണ്ടോ?” “ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവന്റെ വേദന കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” “നിന്നെക്കാൾ താഴെയെന്ന് നീ കരുതുന്നവന്റെ കൈ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നമ്മുടെ ഹൃദയം നൽകുന്ന നല്ല ഉത്തരമാണ് യഥാർത്ഥ ഓണം. മാവേലിയുടെ കാലം കഥകളിൽ മാത്രം തിരയേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ അരികിൽ ചെന്നിരിക്കുക— അവിടെയാണ് മാവേലി. ഒരു കുഞ്ഞിന് പഠിക്കാൻ പുസ്തകം നൽകുമ്പോൾ— അവിടെയാണ് മാവേലി. വിശക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ— അവിടെയാണ് മാവേലി. വീണുപോയ ഒരാളെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ഒരു കൈ നീട്ടുമ്പോൾ— അവിടെയാണ് മാവേലി. ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഹൃദയം ക്ഷമിക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ— അവിടെയാണ് മാവേലി. ഓണം ഒരു ദിവസമല്ല, ഒരു മനോഭാവമാണ്. പൂക്കളമൊരുക്കുന്ന കൈകളിൽ മാത്രമല്ല, മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ നന്മയുടെ നിറം പകരുന്ന ഓരോ കൈകളിലും ഓണം പൂക്കണം. സദ്യയുടെ ഇലയിലല്ല മാത്രം, വിശക്കുന്ന വയറിലും ഓണം നിറയണം. പുതിയ വസ്ത്രത്തിലല്ല മാത്രം, പഴയ വേദനകൾ മാറ്റിവെച്ച് പുതിയൊരു മനസ്സിലും ഓണം പിറക്കണം. വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് പൂക്കൾ വിരിയുന്നതുപോലെ ഹൃദയത്തിലും സ്നേഹം വിരിയട്ടെ. പൂക്കളത്തിലെ ഓരോ പൂവും ഒരുമയുടെ കഥ പറയട്ടെ. ഓണക്കളിയിലെ ഓരോ ചുവടും സൗഹൃദത്തിന്റെ താളമാകട്ടെ. വള്ളപ്പാട്ടിലെ ഓരോ വരിയും സഹോദരത്വത്തിന്റെ സംഗീതമാകട്ടെ. പൊന്നോണപ്പുലരിയിൽ സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിലും ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം ഉദിക്കട്ടെ. പിണക്കങ്ങൾ അകലട്ടെ, വൈരങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോകട്ടെ, അഹങ്കാരങ്ങൾ അലിഞ്ഞുപോകട്ടെ. സ്നേഹത്തിന്റെ വാതിലുകൾ എല്ലാവർക്കുമായി തുറക്കട്ടെ. പൂക്കളത്തിന്റെ നടുവിൽ തെളിയുന്ന നിലവിളക്കുപോലെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും നന്മയുടെ വെളിച്ചം ഒരിക്കലും അണയാതിരിക്കട്ടെ. മാവേലി വരട്ടെ— കഥകളിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ. ഓണം വരട്ടെ— കലണ്ടറിലെ ഒരു ദിവസമായി മാത്രമല്ല, ഓരോ ഹൃദയത്തിലും സ്നേഹത്തിന്റെ പൂക്കാലമായി. ഈ ഓണം പട്ടിണിയില്ലാത്തൊരു വീടാകട്ടെ, കണ്ണീരില്ലാത്തൊരു മനസ്സാകട്ടെ, വൈരമില്ലാത്തൊരു നാടാകട്ടെ. കൈകോർക്കുന്ന മനുഷ്യരും, പങ്കുവെക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളും, ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന മുഖങ്ങളും നിറഞ്ഞൊരു കേരളമാകട്ടെ. പൂക്കളങ്ങൾ വീണ്ടും വിരിയട്ടെ, പുഴകൾ വീണ്ടും പാടട്ടെ, വള്ളങ്ങൾ വീണ്ടും പായട്ടെ, ഓണക്കാറ്റ് വീണ്ടും വീശട്ടെ. മാവേലിയുടെ ഓർമ്മയിൽ ഒരു നന്മയുടെ ലോകം നമ്മൾ തന്നെ പണിയട്ടെ. അപ്പോൾ ഓരോ ദിവസവും ഓണമായിരിക്കും. ഓരോ വീടും പൂക്കളമായിരിക്കും. ഓരോ ഹൃദയവും സ്നേഹത്തിന്റെ തിരുവോണമായിരിക്കും. സ്നേഹവും സമാധാനവും സന്തോഷവും സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞ എല്ലാവർക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പൊന്നോണാശംസകൾ
സ്ത്രീലമ്പടൻ നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു റോഡരികിൽ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ദിവസവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഒരാൾ സ്ഥിരമായി ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു—സുരേഷ്. നാൽപ്പതിലേറെ പ്രായം. നല്ല വസ്ത്രധാരണം. സംസാരിക്കാൻ മിടുക്ക്. കൈയിൽ എപ്പോഴും വിലകൂടിയ ഫോൺ. പരിചയപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളോട് വളരെ വേഗത്തിൽ അടുപ്പം സ്ഥാപിക്കുന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രത്യേകത. ചായക്കടയിലെ സ്ഥിരം ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് അയാളെക്കുറിച്ച് ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു. “സ്ത്രീലമ്പടൻ സുരേഷ്.” പക്ഷേ സുരേഷിന് അതൊന്നും പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. “ആളുകൾ എന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ. ജീവിതം ആസ്വദിക്കാനുള്ളതാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ ചിരിക്കും. പുതിയൊരു പെൺകുട്ടി ഓഫീസിലേക്ക് വരുന്നതു കണ്ടാൽ അവളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കും. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അക്കൗണ്ട് കണ്ടെത്തും. ആദ്യം ഒരു സാധാരണ സന്ദേശം. “ഹായ്... പുതിയതായി ജോയിൻ ചെയ്തതാണല്ലേ?” പിന്നെ സൗഹൃദം. സൗഹൃദത്തിൽ നിന്ന് അടുപ്പം. അടുപ്പത്തിൽ നിന്ന് പ്രണയവാക്കുകൾ. പിന്നീട് പതുക്കെ അകലം. അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്ത്രീകൾ വന്നും പോയുമിരുന്നു. അവരിൽ പലരും സുരേഷിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും വൈകിയിരുന്നു. --- ഒരു ദിവസം സുരേഷിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് പുതിയൊരു ജീവനക്കാരി വന്നു. പേര് മീര. നിശ്ശബ്ദ സ്വഭാവം. ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ. ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത പെൺകുട്ടി. മീരയെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ സുരേഷ് പതിവുപോലെ ചിരിച്ചു. “പുതിയ ആളാണല്ലേ?” “അതെ.” “എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാം.” “ശരി.” അത്ര മാത്രം. പക്ഷേ മീരയുടെ ആ ചുരുക്കമുള്ള മറുപടി സുരേഷിന്റെ താൽപര്യം വർധിപ്പിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. ചിലപ്പോൾ ചായ കൊണ്ടുവരും. “ഇത് നിങ്ങൾക്കാണ്.” “വേണ്ടായിരുന്നു.” “ഒരു സുഹൃത്ത് കൊടുക്കുന്നതല്ലേ.” മീര ചിരിച്ച് അത് നിരസിച്ചു. പക്ഷേ സുരേഷ് പിന്മാറിയില്ല. ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ എല്ലാവരും പോയശേഷം മീരയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു. “നിങ്ങൾ വളരെ വ്യത്യസ്തയാണ്.” മീര മറുപടി നൽകിയില്ല. അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും സന്ദേശം. “എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?” വീണ്ടും മറുപടി ഇല്ല. പിന്നെ ഫോൺ വിളി. മീര ഫോൺ എടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ അവൾ സുരേഷിനോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് ഇത്തരം വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങളിൽ താൽപര്യമില്ല. ദയവായി ഇനി മെസേജ് അയക്കരുത്.” സുരേഷ് ചിരിച്ചു. “അയ്യോ, ഞാൻ വെറുതെ സൗഹൃദത്തിന് പറഞ്ഞതല്ലേ.” “എങ്കിൽ അത്രയ്ക്ക് തന്നെ നിർത്താം.” മീര തിരിഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ ഉറച്ച ശബ്ദം സുരേഷിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: “ഇവൾക്ക് ഇത്ര അഹങ്കാരമോ?” --- കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ഓഫീസിൽ ഒരു പാർട്ടി നടന്നു. എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. മീരയും കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം നിന്നു. സുരേഷ് അവളുടെ അടുത്തെത്തി. “എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണോ?” “അല്ല.” “എങ്കിൽ ഒന്ന് സംസാരിച്ചുകൂടേ?” “ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ പറയാം.” സുരേഷ് ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് വലിയ ഗൗരവമാണല്ലോ.” അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചിലർ അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു. മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് അപമാനത്തിന്റെ വേദന വ്യക്തമായിരുന്നു. ആ രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ മീര ഏറെ നേരം ഉറങ്ങിയില്ല. അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നു—കഴിഞ്ഞ ചില ആഴ്ചകളായി സുരേഷ് അയച്ച സന്ദേശങ്ങൾ. അവൾ അവയെല്ലാം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ എടുത്തു. അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസിലെ വനിതാ പരാതി പരിഹാര സമിതിയെ സമീപിച്ചു. സുരേഷിന് ആദ്യം അത് തമാശയായി തോന്നി. “ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്? സൗഹൃദമായി സംസാരിച്ചതല്ലേ?” പക്ഷേ സമിതിക്ക് മുന്നിൽ തെളിവുകൾ നിരന്നു. അവൻ അയച്ച സന്ദേശങ്ങൾ. തുടർച്ചയായ ഫോൺ വിളികൾ. അവൾ വ്യക്തമായി നിരസിച്ചിട്ടും പിന്തുടർന്നതിന്റെ വിവരങ്ങൾ. പാർട്ടിയിലെ സംഭവത്തിന്റെ സാക്ഷികൾ. സുരേഷിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു. അവൻ ആദ്യമായി തന്റെ പ്രവൃത്തികളെ മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ തുടങ്ങി. --- എന്നാൽ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല. അന്വേഷണത്തിനിടെ ഓഫീസിലെ മറ്റു ചില സ്ത്രീകളും മുന്നോട്ടുവന്നു. “എനിക്കും ഇത്തരത്തിലുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചിട്ടുണ്ട്.” “എന്നെയും പലതവണ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്.” “ഞാൻ നിരസിച്ചപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു.” ഒരാൾ പിന്നെ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോലും ആലോചിച്ചിരുന്നു.” സുരേഷ് തല താഴ്ത്തി. ഇത്രയും കാലം താൻ ചെയ്തതെല്ലാം തനിക്ക് തമാശയായിരുന്നു. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് ഭയവും അപമാനവും ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നുവെന്ന് അന്നാണ് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അയാൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നിരുന്ന മീര പറഞ്ഞു: “സുരേഷ്, നിങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കണമെന്നതല്ല എന്റെ ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം—ഒരു സ്ത്രീ നിങ്ങളോട് ‘ഇല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് ഒരു വെല്ലുവിളിയല്ല. അത് ഒരു തീരുമാനമാണ്.” സുരേഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. “സൗഹൃദം ചോദിക്കാം. പ്രണയം പറയാം. പക്ഷേ മറുപടി നിരസനമാണെങ്കിൽ അവിടെ നിർത്തണം. ഒരാളുടെ മൗനം സമ്മതമല്ല. ഒരാളുടെ ചിരി താൽപര്യമല്ല. ഒരാളുടെ സൗഹൃദം പ്രണയത്തിനുള്ള ക്ഷണമല്ല.” ആ വാക്കുകൾ സുരേഷിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു. --- കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സുരേഷിനെ ജോലിയിൽ നിന്ന് സസ്പെൻഡ് ചെയ്തു. നിർബന്ധിത കൗൺസലിങ്ങിനും വിധേയനാക്കി. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾ അതിനെ അപമാനമായി കണ്ടു. പിന്നീട് കൗൺസലറുടെ ഒരു ചോദ്യം അയാളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. “നിങ്ങൾ സ്ത്രീകളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നോ?” “അതെ.” “അത് തെറ്റല്ല. പക്ഷേ അവർക്കും നിങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതിയിരുന്നോ?” സുരേഷ് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. “അവരുടെ നിരസനം നിങ്ങൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നോ?” അവൻ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു. “ഇല്ല.” “അതാണ് പ്രശ്നം. നിങ്ങൾ സ്ത്രീകളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് അവരുടെ ശ്രദ്ധയും അംഗീകാരവും നിയന്ത്രണവുമായിരുന്നു.” ആ വാക്കുകൾ സുരേഷിനെ തകർത്തു. അന്ന് വീട്ടിലെത്തിയ അയാൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അവിടെ കണ്ടത് ഒരിക്കൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നടന്നിരുന്ന ഒരു പുരുഷനെയല്ല. സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ഒരാളെയായിരുന്നു. --- മാസങ്ങൾക്കുശേഷം സുരേഷ് വീണ്ടും ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. പക്ഷേ അയാൾ മാറിയിരുന്നു. പുതിയ ജീവനക്കാരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി ഓഫീസിൽ വന്നപ്പോൾ അവളോട് പതിവുപോലെ വ്യക്തിപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ല. ആർക്കെങ്കിലും അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായാൽ ഉടൻ പിന്മാറി. ഒരു ദിവസം ചായക്കടയിൽ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ അയാളെ കണ്ടു. ഒരാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “എന്താ സുരേഷേ, പഴയ കളികളൊന്നുമില്ലേ?” സുരേഷ് അവനെ നോക്കി. “ഇല്ല.” “എന്തുപറ്റി?” “മറ്റൊരാളുടെ പരിധി മാനിക്കാൻ പഠിച്ചു.” അവർ ചിരിച്ചു. “നീ മാറിപ്പോയല്ലോ.” സുരേഷ് ചായയുടെ ഗ്ലാസ് മേശയിൽ വെച്ചു. “അതെ. വൈകിയാണെങ്കിലും.” അപ്പോൾ റോഡിലൂടെ മീര കടന്നുപോകുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. സുരേഷ് എഴുന്നേറ്റ് അവളെ നോക്കി. മീരയും അയാളെ കണ്ടു. അവൾ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു. സുരേഷ് തിരിച്ചും തലകുനിച്ചു. അവർക്കിടയിൽ ഇനി സൗഹൃദമില്ലായിരുന്നു. പ്രണയമില്ലായിരുന്നു. പഴയ വൈരാഗ്യവുമില്ലായിരുന്നു. പരസ്പരം മാനിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ അകലം മാത്രം. സുരേഷ് അന്ന് മനസ്സിലാക്കി— ഒരു സ്ത്രീയെ നേടുന്നതല്ല പുരുഷത്വം. അവൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായി “ഇല്ല” എന്ന് പറയാനുള്ള അവകാശത്തെ മാനിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പുരുഷത്വം. അന്നുമുതൽ “സ്ത്രീലമ്പടൻ” എന്ന പേര് അയാളെ പിന്തുടർന്നെങ്കിലും, ആ പേര് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വാക്കാകാൻ അയാൾ അനുവദിച്ചില്ല. കാരണം ഒരാളുടെ തെറ്റുകൾ അവന്റെ ഭൂതകാലത്തെ നിർവചിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ ആ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മാറാനുള്ള ധൈര്യമാണ് അവന്റെ ഭാവിയെ നിർവചിക്കുന്നത്
തുമ്പയും തുളസിയും പുലരിയുടെ ആദ്യകിരണം പൊട്ടിവീഴും മുൻപേ, മുറ്റത്തെ മണ്ണിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഉണർന്നിരുന്നു. രാത്രിയുടെ തണുപ്പ് പുൽനാമ്പുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച് പ്രഭാതം പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു. മുറ്റത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ വെള്ളപ്പട്ടുടുത്തതുപോലെ തുമ്പപ്പൂവ് ചിരിച്ചുനിന്നു. അതിനരികിൽ മണ്ണിന്റെ മണം പേറിയ തുളസിത്തറയും... കാറ്റ് വന്നപ്പോൾ തുളസിയിലകൾ പതുക്കെ ചലിച്ചു. തുമ്പപ്പൂവ് ചോദിച്ചു: “തുളസീ... നിന്റെ ഇലകൾക്ക് ഇത്രയും സുഗന്ധം എവിടെ നിന്നാണ്?” തുളസി ചിരിച്ചു. “മണ്ണിൽ നിന്നാണ്.” “മണ്ണിനോ സുഗന്ധമുണ്ടോ?” “ഉണ്ട്. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം ഒരിക്കൽ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അത് മറക്കാനാവില്ല.” തുമ്പപ്പൂവ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത് തന്റെ വെണ്മയിലേക്ക് നോക്കി. “എനിക്ക് സുഗന്ധം കുറവാണ്... പക്ഷേ എന്നെ കാണുന്നവർ ചിരിക്കും.” തുളസി പറഞ്ഞു: “അത് നിന്റെ കുറവല്ല. ചില പൂക്കൾ മണമാകാനാണ് ജനിക്കുന്നത്. ചില പൂക്കൾ കാഴ്ചയാകാനും. ചിലത് ഓർമ്മയാകാനും.” അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ട് പുലർകാറ്റ് ചിരിച്ചു. അത് തുമ്പപ്പൂവിനെയും തുളസിയെയും ഒരുപോലെ തഴുകി. അപ്പോഴാണ് അവിടേക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി വന്നത്. അവളുടെ പേര് മീര. കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്കും മറ്റൊരു കൈയിൽ പൂക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തുളസിത്തറയ്ക്കരികിൽ വന്ന് വിളക്ക് കൊളുത്തി. തുളസിയിലകളിൽ നേർത്ത വെളിച്ചം വീണു. പിന്നെ അവൾ തുമ്പപ്പൂവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഒരു പൂവ് പറിക്കാനായി കൈ നീട്ടി. പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചു. “വേണ്ട...” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നിന്നെ പറിച്ചെടുത്താൽ നിന്റെ സൗന്ദര്യം എനിക്ക് മാത്രം. നീ ഇവിടെ നിന്നാൽ ഈ മുറ്റത്തിനാകെ.” തുമ്പപ്പൂവ് കാറ്റിൽ പതുക്കെ തലയാട്ടി. തുളസി ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് പ്രകൃതിയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആരോ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. പ്രകൃതിയോടൊപ്പം ജീവിച്ചാണ് അവൾ പഠിച്ചത്. അവളുടെ അമ്മമ്മയായിരുന്നു അവളുടെ ആദ്യത്തെ ഗുരു. അമ്മമ്മ പറയുമായിരുന്നു: “മീരേ... പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കണം, പക്ഷേ അവയെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. മനുഷ്യരെയും അങ്ങനെ തന്നെ. സ്നേഹിക്കാം. പക്ഷേ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പറിച്ചെടുക്കരുത്.” അന്ന് മീരയ്ക്ക് ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു. അമ്മമ്മ പോയിട്ട് മൂന്ന് വർഷമായി. പക്ഷേ അമ്മമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും ഈ മുറ്റത്തുണ്ട്. തുളസിയുടെ മണത്തിൽ, മണ്ണിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ, പുലരിയുടെ തണുപ്പിൽ, തുമ്പപ്പൂവിന്റെ വെണ്മയിൽ... അമ്മമ്മ പോയ ദിവസവും ഇതുപോലൊരു പുലരിയായിരുന്നു. മുറ്റത്തെ തുളസിത്തറയിൽ വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ട് അവൾ മീരയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു. “ഞാൻ ഇല്ലാതായാലും ഈ മുറ്റം വിട്ടുപോകരുത്.” മീര ചിരിച്ചു. “അമ്മമ്മ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?” അമ്മമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞുതുള്ളി. “ഒരുദിവസം നീ മനസ്സിലാക്കും.” അന്ന് വൈകുന്നേരം അമ്മമ്മ പോയി. മീരയ്ക്ക് അന്ന് മരണത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നീട് ഓരോ പുലരിയും അമ്മമ്മയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അവൾ തുളസിക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുമ്പോൾ അമ്മമ്മയുടെ കൈകൾ ഓർമ്മ വരും. തുമ്പപ്പൂവ് കാണുമ്പോൾ അമ്മമ്മയുടെ വെളുത്ത മുണ്ടിന്റെ നിറം ഓർമ്മ വരും. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അമ്മമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്നിരുന്ന രാത്രികൾ ഓർമ്മ വരും. ഓർമ്മകൾക്കും ഒരു ഗന്ധമുണ്ടെന്ന് അവൾ അന്നാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. --- ഒരു ദിവസം മീര നഗരത്തിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി. പഠിക്കണം. ജോലി നേടണം. വലിയൊരു ലോകം കാണണം. അവൾ പോയി. നഗരം അവളെ സ്വീകരിച്ചു. പക്ഷേ മണ്ണിന്റെ മണം അവളെ വിട്ടുപോയില്ല. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു ദിവസം അവൾ തിരിച്ചെത്തി. പക്ഷേ പഴയ മുറ്റം അതേപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പല ചെടികളും ഇല്ലാതായി. പഴയ മതിൽ ഇടിഞ്ഞു. തുളസിത്തറ മാത്രം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ അരികിൽ ഒരു ചെറിയ തുമ്പച്ചെടിയും. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അമ്മമ്മ...” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. മറുപടി ഇല്ല. പക്ഷേ കാറ്റ് വന്നു. തുളസിയിലകളിലൂടെ കടന്നുപോയി. തുമ്പപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകളെ തഴുകി. അവൾക്ക് തോന്നി— അമ്മമ്മ മറുപടി പറയുകയാണ്. “ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്.” മീര മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി. കൈകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് തൊട്ടു. ആ മണ്ണിന് ഇന്നും അതേ മണം. അമ്മമ്മയുടെ മണം. ബാല്യത്തിന്റെ മണം. സ്നേഹത്തിന്റെ മണം. അവൾ കരഞ്ഞില്ല. പകരം പുഞ്ചിരിച്ചു. കാരണം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു— ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ല. അവർ രൂപം മാറ്റുന്നു. ഒരിക്കൽ അവർ നമ്മുടെ കൈപിടിക്കും. പിന്നീട് അവർ കാറ്റായി മാറും. പൂവായി മാറും. മണ്ണിന്റെ മണമായി മാറും. ഓർമ്മയായി മാറും. --- ആ രാത്രി മീര തുളസിത്തറയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ തുമ്പപ്പൂവിനോട് ചോദിച്ചു: “നാളെ നീ ഉണ്ടാകുമോ?” തുമ്പപ്പൂവ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. തുളസി കാറ്റിൽ ചലിച്ചു. മീരയ്ക്ക് ഉത്തരം മനസ്സിലായി. “ഒന്നും ശാശ്വതമല്ല.” പൂക്കൾ കൊഴിയും. ഇലകൾ ഉണങ്ങും. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ അലിയും. മനുഷ്യർ യാത്രയാകും. പക്ഷേ... അവരുടെ സ്നേഹം നമ്മിൽ ബാക്കിയാകും. അത് ഒരു വിത്തുപോലെ. കാലം മൂടിയാലും മണ്ണിനടിയിൽ കിടക്കും. ഒരു മഴ വന്നാൽ അത് വീണ്ടും മുളക്കും. ഒരു ഓർമ്മ വന്നാൽ അത് വീണ്ടും പൂക്കും. --- പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ മീര എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മുറ്റം മുഴുവൻ മഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. തുമ്പപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകളിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ തിളങ്ങി. തുളസിയിലകളിലും ചെറിയ ജലമുത്തുകൾ. കിഴക്കേ ആകാശം ചുവന്നുതുടങ്ങി. സൂര്യൻ പതുക്കെ ഉയർന്നു. ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി തുമ്പപ്പൂവിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു. മീര അതിനെ നോക്കി നിന്നു. അവൾക്ക് അമ്മമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു: “മഞ്ഞുതുള്ളി ഇല്ലാതാകുന്നില്ല, മീരേ... അത് മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്.” അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അമ്മമ്മയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. “അമ്മമ്മ...” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.” കാറ്റ് വീശി. തുളസിയുടെ സുഗന്ധം മുറ്റം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. തുമ്പപ്പൂവ് പുലരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കൂടുതൽ വെളുത്തു. മീര ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് തോന്നി— അമ്മമ്മ ഇന്ന് തന്നോട് സംസാരിക്കുകയാണ്. വാക്കുകളില്ലാതെ. ഒരു പൂവിലൂടെ. ഒരു മണത്തിലൂടെ. ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയിലൂടെ. --- അന്ന് മുതൽ മീര ആ മുറ്റം വിട്ടില്ല. അവൾ നഗരത്തിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിലും ഓരോ അവസരത്തിലും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. തുളസിക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചു. തുമ്പച്ചെടികളെ സംരക്ഷിച്ചു. പുതിയ ചെടികൾ നട്ടു. അവൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കുട്ടികളോട് പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഒരു കുഞ്ഞ് ചോദിച്ചു: “ചേച്ചീ... തുമ്പപ്പൂവിനും തുളസിക്കും എന്താണ് ഇത്ര വ്യത്യാസം?” മീര പുഞ്ചിരിച്ചു. “വ്യത്യാസമുണ്ടല്ലോ. ഒന്ന് പൂവാണ്. മറ്റൊന്ന് ഔഷധമാണ്. ഒന്ന് കണ്ണുകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും. മറ്റൊന്ന് ശരീരത്തെ. പക്ഷേ രണ്ടിനും ഒരു സാമ്യമുണ്ട്.” “എന്താണ്?” മീര തുമ്പപ്പൂവിലേക്കും തുളസിയിലേക്കും നോക്കി. “രണ്ടും മണ്ണിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് രണ്ടും മണ്ണിന്റെ മക്കളാണ്.” കുഞ്ഞ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “നമ്മളും?” മീര ചിരിച്ചു. “അതെ. നമ്മളും.” അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. പുലരിയുടെ വെളിച്ചം വീണ്ടും മുറ്റത്തേക്ക് പടർന്നു. തുമ്പപ്പൂവ് ചിരിച്ചു. തുളസി സുഗന്ധം പരത്തി. മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കവിത പിറന്നു— തുമ്പപ്പൂവേ, നിന്റെ വെണ്മയിൽ ഞാൻ ബാല്യത്തെ കണ്ടു. തുളസിയേ, നിന്റെ മണത്തിൽ ഞാൻ അമ്മമ്മയെ കണ്ടെത്തി. മഞ്ഞുതുള്ളിയേ, നിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞാൻ ജീവിതം പഠിച്ചു. പുലരിയേ, നിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ വീണ്ടും കണ്ടു. പൂക്കൾ കൊഴിയും. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ അലിയും. മനുഷ്യർ യാത്രയാകും. പക്ഷേ സ്നേഹം... അത് മണ്ണിനടിയിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു വിത്തുപോലെയാണ്. കാലം എത്ര കടന്നാലും അത് മരിക്കില്ല. ഒരു ദിവസം ഒരു മഴത്തുള്ളി വീഴും. ഒരു പുലരി വരും. മണ്ണ് വീണ്ടും നനയും. അപ്പോൾ... ഒരു ചെറിയ തുമ്പപ്പൂവ് വീണ്ടും വിരിയും. ഒരു തുളസിയില വീണ്ടും സുഗന്ധം പരത്തും. ഒരു പഴയ ഓർമ്മ വീണ്ടും ഹൃദയത്തെ തൊടും. അപ്പോൾ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയും— നമ്മൾ മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ ചില സ്നേഹങ്ങൾ ഒരിക്കലും നമ്മെ വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. അവ തുമ്പപ്പൂവിന്റെ വെണ്മയായി, തുളസിയുടെ സുഗന്ധമായി, മണ്ണിന്റെ മണമായി, പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളിയായി... നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എന്നും ജീവിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു
Copyright © 2026, Matrubharti Technologies Pvt. Ltd. All Rights Reserved | Powered by Custom Web Development Company India.
Copyright © 2026, Matrubharti Technologies Pvt. Ltd. All Rights Reserved.
Please enable javascript on your browser
