സത്യം
അന്ന് രാത്രി മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്ന് അകലെ, ചെറിയൊരു ചായക്കടയുടെ വരാന്തയിൽ രമേശൻ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. മുന്നിലെ റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ പാഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ എവിടെയോ ദൂരെയായിരുന്നു.
“ഒരു ചായ എടുക്കട്ടേ ചേട്ടാ?”
കടക്കാരന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് രമേശൻ തലയുയർത്തി.
“വേണ്ട…”
പക്ഷേ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അയാൾ തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ശരി… ഒരു ചായ തരൂ.”
ചായയുമായി കടക്കാരൻ അടുത്തെത്തി.
“എന്താ ചേട്ടാ, വലിയ വിഷമത്തിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു?”
രമേശൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ചില സത്യങ്ങൾ അറിയുന്നതിലും വലിയ വേദന, അവ മറച്ചുവെക്കുന്നതാണ്.”
കടക്കാരന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
രമേശൻ ചായയിലേക്ക് നോക്കി.
ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് നടന്ന ഒരു സംഭവം അയാളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
അന്ന് രമേശന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ചെറിയ കടയായിരുന്നു കുടുംബത്തിന്റെ ഏക വരുമാനം. അമ്മയും ഭാര്യയും കുഞ്ഞുമകളും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം.
ഒരു ദിവസം കടയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ റോഡരികിൽ ഒരു അപകടം നടന്നു.
ഒരു വയോധികനെ കാർ ഇടിച്ചിട്ടിരുന്നു.
ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടിയെങ്കിലും ആരും ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ തയ്യാറായില്ല.
രമേശൻ അയാളെ സ്വന്തം വാഹനത്തിൽ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു.
പക്ഷേ ആശുപത്രിയിൽ എത്തും മുമ്പേ ആ മനുഷ്യൻ മരിച്ചു.
പോലീസ് ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ രമേശൻ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
“കാർ ഓടിച്ചയാളെ കണ്ടോ?”
പോലീസ് ചോദിച്ചു.
രമേശൻ തലകുനിച്ചു.
“കണ്ടു.”
“ആരായിരുന്നു?”
രമേശൻ മറുപടി പറയാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ തന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത് സുരേഷിനെ കണ്ടത്.
സുരേഷ് ഭയന്നുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവനായിരുന്നു കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത്.
അന്ന് സുരേഷിന് വലിയൊരു കുടുംബബാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ജയിലിലായാൽ കുടുംബം തകർന്നുപോകുമെന്ന് അവൻ രമേശനോട് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു.
“നീ എന്നെ രക്ഷിക്കണം രമേശാ…”
സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ രമേശൻ സത്യം മറച്ചു.
“കാർ ഓടിച്ചയാളെ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
ആ ഒരു കള്ളം സുരേഷിനെ രക്ഷിച്ചു.
കാലം കടന്നുപോയി.
സുരേഷ് വലിയ ബിസിനസുകാരനായി.
രമേശൻ ജീവിതത്തിൽ പല പ്രശ്നങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോയി.
എന്നാൽ ആ രാത്രിയിലെ കള്ളം മാത്രം അവനെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോയില്ല.
ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ദിവസം സുരേഷ് രമേശനെ കാണാൻ വന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഫയലുണ്ടായിരുന്നു.
“രമേശാ…”
“എന്താ?”
സുരേഷ് ഫയൽ തുറന്നു.
അതിൽ ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു പത്രവാർത്തയുണ്ടായിരുന്നു.
അപകടത്തിൽ മരിച്ച വയോധികന്റെ ചിത്രം.
താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്—
“മകനെ കാത്തിരുന്ന പിതാവ് റോഡപകടത്തിൽ മരിച്ചു.”
രമേശന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അത് എന്തിനാണ് കാണിക്കുന്നത്?”
സുരേഷ് വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അത് എന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു.”
രമേശൻ ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“അതെ. അന്ന് ഞാൻ കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ നീ പറഞ്ഞ കള്ളം കൊണ്ട് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. വർഷങ്ങളോളം ആ കാര്യം ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഓരോ തവണയും അച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വരും.”
സുരേഷ് കുറച്ചു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഇന്നലെ എന്റെ മകൻ എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.”
“എന്ത് ചോദിച്ചു?”
“അച്ഛാ, ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് എന്താണ്?”
രമേശൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ പറഞ്ഞു—സത്യം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും കള്ളം പറയുന്നതാണ്.”
സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“ഇനി എനിക്ക് ആ കള്ളവുമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അയാൾ ഫയൽ രമേശന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
“നാളെ ഞാൻ പോലീസിൽ പോകുകയാണ്.”
രമേശൻ ഞെട്ടി.
“ഇരുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞല്ലോ!”
“കാലം കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് സത്യം മാറില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ രമേശന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം ഇരുവരും പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെത്തി.
സുരേഷ് നടന്നതെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
രമേശനും അന്ന് താൻ പറഞ്ഞ കള്ളം സമ്മതിച്ചു.
പോലീസ് കേസ് വീണ്ടും അന്വേഷിച്ചു.
നിയമപരമായ നടപടികൾ പിന്നീട് എങ്ങനെയായാലും, ആ ദിവസം ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ഭാരമിറങ്ങി.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി രമേശന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി തന്റെ മകളോട് അയാൾ പറഞ്ഞു:
“മോളേ, ജീവിതത്തിൽ എന്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാലും സത്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.”
മകൾ ചോദിച്ചു:
“അച്ഛാ, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടില്ലേ?”
രമേശൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“അതെ… ചിലപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടും.”
“പക്ഷേ?”
“കള്ളം പറഞ്ഞ് നേടിയ ജീവിതത്തേക്കാൾ, സത്യം പറഞ്ഞ് നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് വിലപ്പെട്ടത്.”
മകൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
പുറത്ത് മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി രമേശന്റെ മനസ്സിൽ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ മഴ അന്ന് അവസാനിച്ചിരുന്നു.
കാരണം ചില സത്യങ്ങൾ വൈകിയെത്തിയാലും, അവയ്ക്ക് എന്നും ഒരു വെളിച്ചമുണ്ടാകും.
