krishna

thanku MB 🙏🙏😘😘

साड़ी सलवार सूट पे,
माथे पे सजती बिंदी है,
मैं गर्व से कहती हूं,कि,
मेरी राष्ट्रभाषा हिंदी है।
B+ve

-Krishna

🕉️🕉️🕉️

*માં તરફ જોવાનો બાળકનો અલગ અલગ ઉંમર મા બદલાવ કેવો હોય તે જાણો*

🌹 *ઉંમર ૨વર્ષ*

*મારી મમ્મીને કોઈએ જોઈ કે?*
*મને મારી મમ્મી જોઈએ છે* *મારી મમ્મી ક્યાં ગઈ હશે?*

🌹 *ઉંમર ૫ વર્ષ*

*અરે મમ્મી ક્યાં છે તું?*
*હું જાઉં છું સ્કૂલમાં*
*મને સ્કૂલમાં તારી બહુ યાદ આવે છે*

🌹 *ઉંમર ૮ વર્ષ*

*મમા લવ યુ*
*આજે ટિફિનમાં શું આપ્યું છે?*
*મમ્મી આજે સ્કૂલમાં ખૂબ હોમવર્ક આપ્યું છે*

🌹 *ઉંમર ૧૨ વર્ષ*

*પપ્પા મમ્મી ક્યાં ગઈ?*
*સ્કૂલથી ઘરે આવીએ અને મમ્મી ન દેખાય ને તો મજા નથી આવતી*

🌹 *ઉંમર ૧૪ વર્ષ*

*મમ્મી બાજુમાં બેસ ને તારી જોડે ઘણી બધી વાતો કરવી છે*

🌹 *ઉંમર ૧૮ વર્ષ*

*મમ્મી તું તો સમજને પપ્પાને કહે ને મને પાર્ટીમાં જવાની પરમિશન રાજા આપે*

🌹 *ઉંમર ૨૨ વર્ષ*

*શું મમ્મી, આ દુનિયા બદલાઈ રહી છે તું સમજતી નથી આજ તને કાંઈ સમજાતું નથી*

🌹 *ઉંમર ૨૫ વર્ષ*

*મમ્મી - મમ્મી જ્યારે જોઈએ ત્યારે શું મને શીખવાડે છે. હું કઈ હવે નાનો કિકલો છું*

🌹 *ઉંમર ૨૮ વર્ષ*

*અરે મમ્મી એ મારી પત્ની છે*
*તું સમજી લે ને એને એડજસ્ટ કરી લે ને*
*એને સમજાવવા કરતા તું તારી માનસિકતા બદલ ને*

🌹 *ઉંમર ૩૦ વર્ષ*

*અરે મમ્મી એ પણ એક મા છે*
*અને એને પોતાના છોકરાને સંભાળતા આવડે છે, તું દરેક બાબતમાં કટકટ ના કર*

*અને તેના પછી માને ક્યારે પણ કાંઈ પૂછ્યું નહીં અને તે ક્યારેય બુઢી થઈ ગઈ તે સમજાણું જ નહીં*

*માં તો આજે પણ એ જ છે પરંતુ તેને જોવાનો બાળકનો દ્રષ્ટિકોણ ઉંમર પ્રમાણે બદલાતો જાય છે*

🌹 *ઉંમર ૬૦ વર્ષ*

*અને એક દિવસ અચાનક*
*માં ચૂપ કેમ છે*
*મા કંઈક બોલને*
*પરંતુ માં કંઈ જ બોલતી નથી* *કારણ કે માં કાયમની શાંત થઈ ગઈ હોય છે*


*બિચારી માવડી* *માં*

*બે વર્ષથી ૫૦ વર્ષ સુધી પોતાના દીકરામાં આવતા બદલાવ "માં" સમજી શકતી નથી કારણ કે તેના માટે તો એ એનો નાનો દીકરો જ હોય છે*
*એ તો બિચારી છેલ્લે સુધી પોતાના દીકરાના નાની નાની બીમારીઓમાં એવી જ રીતે તડપે છે જ્યારે દીકરો નાનો હતો ત્યારે તડપતી હતી*

*અને દીકરો......?*
*મા ના ગયા પછી ક્યારેક દીકરાને સમજાય છે*
*કે તેણે કેટલો મોટો ખજાનો ગુમાવી દીધો છે*
*પરંતુ હવે રડીને કાંઈ પણ ઉપયોગ થતો નથી*
*અને રડ્યા સિવાય બીજો કોઈ રસ્તો પણ નથી હોતો*


*ઉમર પ્રમાણે બડબડ કરનારા મા બાપને સમજી લેતા જો આવડે તો પ્રયત્ન કરજો*
*આટલું જો આવડી ગયું તો તમે તમારી જાતને સુશિક્ષિત સમજજો*
*બાકી તમારી ભણતર ની ડિગ્રીઓના ઢગલાનો કોઈ મતલબ નથી*

*તમારા વડીલોને મા બાપને જીવની જેમ જપો*
*તેમની સેવા કરો*
*સેવા કરવાનું ન ફાવે તો ફક્ત તેમને આદર સત્કાર આપો માન આપો એટલું પણ ચાલશે, તેઓ તમને અંતરથી ખૂબ ખૂબ આશીર્વાદ આપશે*
_________________
*તમારા નજીકના લોકોને આ પોસ્ટ જરૂર મોકલશો કદાચ મોટી ઉંમરમાં કોઈ વ્યક્તિને પોતાના ભુલાઈ ગયેલા મા બાપને માન સન્માન આપવા તમારે લીધે પ્રેરણા મળે*

Cp🙏🙏

Read More

करलो एक मुलाकात, हम आस लगाए बैठे हैं,
थामलो हाथ हमारे, हम हाथ फैलाए बैठे हैं,

कुछ पास तुम भी आओ, हम पलके बिछाए बैठे हैं,
लग जाओ जरा सीने से, हम बाहें फैलाए बैठे हैं,

हमारा रूठना, तुम्हारा मनाना, ये तो यूंही चलता रहेगा,
कुछ गुफ्तगु ईश्क की करलो जनाब,हम कान तरसाए बैठे हैं,

जरा दर्श देदो हमें तुम, हम इंतज़ार लगाए बैठे हैं,
अब आके करलो एक बेसब्रीसी मुलाकात,
हम इंतज़ार में दिन रात एक किए बैठे हैं।

B+ve

Read More

હમણાં ઋષિપંચમી હતી. અમારા ગામડા ગામમાં આજના દિવસને સૉમા પાંચમ પણ કહે છે. સૉમા પાંચમના દિવસે અમારે ત્યાં દાયકાઓ કે સદીઓ પૂર્વેથી પળાતા આચાર વિચારની, ગ્રામિણ ખેડૂત પરંપરાની મને ખબર એટલી વાત કરૂં.આ પ્રથા, પરંપરા મેં જોયેલી, જાણેલી, અનુભવેલી છે.
(૧) આ દિવસે બળદના ખભે ધૂંસરી નહીં મુકવાની. આખો દિવસ બળદને આરામ આપવાનો.
(૨) આ દિવસે ખેતરમાં પાકેલું અન્ન પોતે નહીં ખાવાનું તેને બદલે શેઢે, વગડે કે નથી ખેડાતી એવી પડતર ધરતીનું
અનાજ ( જે પહેલાના ઘૈડિયા આ દિવસ માટે સંઘરી મૂકતા. ) તે રંધાય.
(૩) આ દિવસે બળદનો હાકેડું ઉપવાસ રાખે.
(૪) આ દિવસે સૉમાનો બાટ કે ખીર કે ભાત કે બાફલો ખેડૂત ખાય, જે પોષણ આપે તથા પાચન માટે હલકું હોય.
(૫) સૉમો...સાવ નિર્દોષ અન્ન છે. તેનો આહાર ચોમાસે થતા મંદાગ્નિને ઉદ્વિપ્ત કરવામાં સહાયક થાય છે.
(૬) સૉમા પાંચમનો દિવસ આખો, ખેડૂત એના આરામ કરતા બળદસાથે ગોઠડી કરતાં કરતાં ,એને જુએ,તપાસે, નિરીક્ષણ કરે.એની આંખના ચીપડા સાફ કરે.બળદના નાકને નડતી ખૂંચતી એની નાથ, જે કડક થઇ સંકોચાઇ, એના નાકની અંદરૂના ભાગને ઘસારો પહોંચાડતી હોય તેને દિવેલ વાળી કરીને પોચી,ઢીલી, મુલાયમ કરે. એની ઘુઘરમાળના ચામડાના કડક થઇ ગયેલા પટ્ટાને તેલ, દિવેલ ચોપડી નરમ મુલાયમ કરે. ઘુઘરા ઘસે, માંજે. ચોખ્ખા ચકચકિત કરે. પછી, બળદને નવડાવે.છાણ- મૂતરથી બગડેલી તેની પૂંઠ-ગુદાને; ધોઇ- ચોખ્ખી કરે. એના આખા દેહને માલિસ કરે. એને ગમાણની બહાર બાંધી, ગમાણ સાફ સુથરી કરે. એના બેસવાની જગ્યાએ તાપણું કરી એને જંતુ મુક્ત કરે. એ દિવસે બળદને લીલું નીરવાને બદલે, તેને સુક્કા પૂળા- પરાર નીરે. કેમકે; આખા ચોમાસામાં લીલો ઘાસચારો ખાઇ ખાઇ બળદ એના ઉત્સર્ગેને પોદરારૂપે નહીં પણ છેરામણ તરીકે કરતો હોઇ, તેને પરેજી રૂપે કે 'લીલા ચારાનો ફરજિયાત ઉપવાસ' રખાવી સાંજે ગવાર, કપાસિયા, ગૉળ, મગફળીના છોતરા, વધેરેલા શ્રીફળનું કૉપરૂ, દુધની બનાવટો કરતાં વધેલ ગુણકારી સામગ્રી, વધેલી બીન ઉપયોગી શાકભાજીવાળી સામગ્રીમાં માપે પાણી અને મીઠું નાખી, તેને ચુલે ચડાવી બરાબરનું પકવી અધમણ ગુણયુક્ત આહાર સાંજે એને વાળુંના રૂપે અપાય. કેટલાક ઘેલા ખેડૂતો તો બળદ એનું ગોતુ ખાઇ રહે ત્યાં સુધી એની આગળ પાછળ બેસી એની સાથે વાતો કરતાં કરતાં એને ચોંટેલા જિન્ગોડા, કથીરીઓ વીણે. એના આખા શરીરે હાથ ફેરવી જુએ, તપાસે. એના ઊઝરડાઓપર દૂધનો લેપ કરે. એની ખરીઓ તપાસે. ઘરડા બળદોની વધેલી ખરીઓ જાણકાર પાસે કપાવડાવે. શિયાળે ગોદડી ઓઢાડાતી. ઉનાળે લીમડા નીચે બંધાતા. ચોમાસે વરસાદમાં ઓસરી માં એના માટે ખીલા ખોડાતા.
ત્યારે; અમે આજના જેટલા પૈસાદાર તો ન્હોતા કે આધુનિક પણ ન્હોતા પરંતુ અમે અમારાં પશુધનને ઘરના માંણહની જેમ સાચવતા. આ સૉમા પાંચમનો દિવસ એટલે પોતાના બળદોએ કરેલી સેવાના બદલામાં ખેડૂતે દાખેવેલ આભિજાત્ય શાલીન સદભાવ. વિના બોલી કરેલો વિવેક. તો, સામે છેડે પ્રતિભાવ દાખવતા બળદોનું પૂછ હલાવી શીંગડા હલાવી, માથું હલાવી ચામડી થથરાવી, કે,આંખોથી ડળક ડળક આંસુ પાડી અથવા એની ઘુઘરમાળના ઘુઘરા વગાડી પ્રતિભાવ પાઠવતા, પિતાતુલ્ય નહીં પણ ઋષિતુલ્ય એવા બળદને અમારા વડીલો પૂજતા. વારે તહેવારે એમને ય જીવતા જણની જેમ ચાંલ્લા કરાતા. શુકનના ગૉળ કંસાર કે લાડુ એને ખવડાવતા.બહેન દીકરીઓ રાખડીઓ બાંધતી. અરે,
એ વૃદ્ધ થતા ત્યારે એમને મા- બાપ સમા ગણી અંતિમ શ્વાસ સુધી એમને પાળતા પોષતા. એ તો ઠીક, મર્યા પછી
એમને ઋષિઓની જેમ સમાધિ અપાતી. જે ખેતરને એણે પોતાનું કર્યું/ ગણ્યું એ ખેતરની માટીમાં એ મટી જઇ ખાતર થઇ જતો.

CP,🙏🙏

Read More

એક વાણીયાએ નવી મોટી દુકાન ખોલી....
અને દુકાનના ખાતમુહૂર્તમાં એક "સાચા સંત" ને બોલાવ્યા. બધી વિધિ પતી ગયા પછી શેઠે "સંત" ને કહ્યું કે આ દુકાનમાં "એકવીસ હજાર" વસ્તુઓ મળે છે.
આપને જે જરૂરી હોય તે બેજીજક લઈ લેજો.

"સંત" હસ્યા અને બોલ્યા મને આમાંથી એકપણ વસ્તુ જીવવા માટે જરૂરી નથી લાગતી..
અને મને એ વાતનુ આશ્ચર્ય થાય છે કે માણસો બીનજરૂરી એકવીસ હજાર વસ્તુ વાપરે છે.

અહીં આ વાર્તા પુરી થાય છે.....
અને
હવે અહીંથી આપણી સાચી વાત શરૂ થાય છે. .

આપણે આવી અનેક બીનજરૂરી વસ્તુ વગર ઘડી પણ ચલાવી નથી શકતા.

ઓડોનીલ જેવા એરફ્રેશનર વગર કેટલા જણાનો શ્વાસ રૂંધાઈ ગયો છે ?

હાર્પીક વગર કોની લાદીમાં ધોકડ ઉગી ગઈ છે ?

ફેશવોશ વગર કઈ બાઇને મુછુ ઉગી નીકળી છે ?

હોમ થીએટર લાવી કયો મરદ કલાકાર બની ગયો છે ?

કંડીશનરથી કોના વાળ પંચોતેર વરસે મુલાયમ અને કાળા રહી ગયા ?

ડાઈનીંગ ટેબલ વગર જમવા બેસનારને શું ઘુટણનો વા થયો છે ?

હેન્ડવોશ વગર આપણા કયા ડોસાને કરમીયા થયાં હતા ?

ડિઓડન્ટ છાંટીને નીકળ્યા પછી આપણને કેટલા દોડી દોડી સુંઘવા આવે છે ?

કુદરતની તમામ વ્યવસ્થાઓ સામે આપણે ચેલેન્જ કરીએ છીએ.

બાકી...

બગલો કયા શેમ્પુથી નહાય છે ?

મોરલો પોતાનો રંગ અકબંધ રાખવા કયુ વોશ કંડીશનર વાપરે છે ?

મીંદડીને કે દિ' મોતીયા આવી ગયા ?

સસલાના વાળ કોઈ દિ' બરડ અને બટકણાં જોયા છે ?

કઈ બકરીનાં દાંતમાં કેવીટી થઈ છે ?

ઈનહેલર કે બામ વગર પણ કુતરાનું નાક ગંધ સુગંધ પારખે જ છે.

અલાર્મ વગર કુકડો ઉઠે જ છે.

મધમાખીને હજી ઈન્સ્યુલીનનુ ઈંજેકશન લીધા વગર સુગર કંટ્રોલમાં જ છે.

સીસીટીવી કેમેરા વગર કઈ ટીટોડીના ઈંડા ચોરાઈ ગયા છે ?

આજકાલના માણસને દુખી કરવો બહુ સહેલો છે.
માણસ પૈસા ખર્ચીને દુ:ખી થવાની ચીજો ખરીદી લાવે છે.

નેટ બંધ કરો તો દુ:ખી,
લાઈટ જાય તો દુ:ખી,
ગાડીના એક પૈડામાંથી હવા કાઢી નાખો તો દુ:ખી,
મોબાઈલનું ચાર્જર બગડે દુ:ખી,
ટીવીનો કેબલ કપાઈ તો દુ:ખી,
મચ્છર મારવાની અગરબતી ન મળે તો દુખી,
બહેનોને યોગ્ય મેકઅપ ના મળે તો દુ:ખી,
કપડાંની જોડીનું મેચીંગ ના મળે તો દુ:ખી.

આ વર્તમાનમાં માણસને દસ મીનીટમાં વીસ પ્રકારે દુખી કરી શકાય.

જયારે ગોળ સાથે બે રોટલા દબાવી પીલુડીને છાંયે પાણાનું ઓશીકું કરી સુઈ જાય ત્યારે તેને દુખી કરવો હોય તો ખુદ ચૌદ ભુવનના માલીકને આવવું પડે.

જેમ સગવડતા વધે એમ દુખી થવાની તકોમાં ઉમેરો થતો રહે છે.

જો તમને આ વાત સારી અને સાચી લાગે તો તમે પણ

"એક વાર વિચારજો".

cp

Read More

ઇન્ટરનેશનલ થેપલા દિવસની ખુબ ખુબ શુકામનાઓ 🙏🙏🙏🙏🍪🍪🍪🍪
મા શીતળા તમને અને તમારા પરિવારને સુખ શાંતી અને ટાઢક આપે તેવી પ્રાર્થના 🙏🙏🙏🙏

-Krishna

Read More

*UPSC इंटरव्यू में पूछा जाने वाला ऐसा सवाल जिसका उत्तर बहुत कम अभ्यर्थी दे पाते हैं-*

स्वतंत्रता दिवस और गणतंत्र दिवस में झंडा फहराने में क्या अंतर है ?

*पहला अंतर*

15 अगस्त स्वतंत्रता दिवस के अवसर पर झंडे को नीचे से रस्सी द्वारा खींच कर ऊपर ले जाया जाता है, फिर खोल कर फहराया जाता है, जिसे *ध्वजारोहण कहा जाता है क्योंकि यह 15 अगस्त 1947 की ऐतिहासिक घटना को सम्मान देने हेतु किया जाता है जब प्रधानमंत्री जी ने ऐसा किया था। संविधान में इसे अंग्रेजी में Flag Hoisting (ध्वजारोहण) कहा जाता है।

जबकि

26 जनवरी गणतंत्र दिवस के अवसर पर झंडा ऊपर ही बंधा रहता है, जिसे खोल कर फहराया जाता है, संविधान में इसे Flag Unfurling (झंडा फहराना) कहा जाता है।

*दूसरा अंतर*

15 अगस्त के दिन प्रधानमंत्री जो कि केंद्र सरकार के प्रमुख होते हैं वो ध्वजारोहण करते हैं, क्योंकि स्वतंत्रता के दिन भारत का संविधान लागू नहीं हुआ था और राष्ट्रपति जो कि राष्ट्र के संवैधानिक प्रमुख होते है, उन्होंने पदभार ग्रहण नहीं किया था। इस दिन शाम को राष्ट्रपति अपना सन्देश राष्ट्र के नाम देते हैं।

जबकि

26 जनवरी जो कि देश में संविधान लागू होने के उपलक्ष्य में मनाया जाता है, इस दिन संवैधानिक प्रमुख राष्ट्रपति झंडा फहराते हैं

*तीसरा अंतर*

स्वतंत्रता दिवस के दिन लाल किले से ध्वजारोहण किया जाता है।

जबकि

गणतंत्र दिवस के दिन राजपथ पर झंडा फहराया जाता है।

*आपसे आग्रह है ये अंतर अपने बच्चों को जरूर बताएं।*







#Independence

Read More

*

स्वतंत्रता दिवस और गणतंत्र दिवस में झंडा फहराने में क्या अंतर है ?

*पहला अंतर*

15 अगस्त स्वतंत्रता दिवस के अवसर पर झंडे को नीचे से रस्सी द्वारा खींच कर ऊपर ले जाया जाता है, फिर खोल कर फहराया जाता है, जिसे *ध्वजारोहण कहा जाता है क्योंकि यह 15 अगस्त 1947 की ऐतिहासिक घटना को सम्मान देने हेतु किया जाता है जब प्रधानमंत्री जी ने ऐसा किया था। संविधान में इसे अंग्रेजी में Flag Hoisting (ध्वजारोहण) कहा जाता है।

जबकि

26 जनवरी गणतंत्र दिवस के अवसर पर झंडा ऊपर ही बंधा रहता है, जिसे खोल कर फहराया जाता है, संविधान में इसे Flag Unfurling (झंडा फहराना) कहा जाता है।

*दूसरा अंतर*

15 अगस्त के दिन प्रधानमंत्री जो कि केंद्र सरकार के प्रमुख होते हैं वो ध्वजारोहण करते हैं, क्योंकि स्वतंत्रता के दिन भारत का संविधान लागू नहीं हुआ था और राष्ट्रपति जो कि राष्ट्र के संवैधानिक प्रमुख होते है, उन्होंने पदभार ग्रहण नहीं किया था। इस दिन शाम को राष्ट्रपति अपना सन्देश राष्ट्र के नाम देते हैं।

जबकि

26 जनवरी जो कि देश में संविधान लागू होने के उपलक्ष्य में मनाया जाता है, इस दिन संवैधानिक प्रमुख राष्ट्रपति झंडा फहराते हैं

*तीसरा अंतर*

स्वतंत्रता दिवस के दिन लाल किले से ध्वजारोहण किया जाता है।

जबकि

गणतंत्र दिवस के दिन राजपथ पर झंडा फहराया जाता है।

*आपसे आग्रह है ये अंतर अपने बच्चों को जरूर बताएं।*

Read More

तुलसी जी की दोनों बहुओं के पीहर से तीज का सामान भर भर के उनके भाइयों द्वारा पहुंचा दिया गया था!

छोटी बहू मीरा का यह शादी के बाद पहला त्यौहार था! चूँकि मीरा के माता पिता का बचपन में ही देहांत हो जाने के कारण, उसके चाचा चाची ने ही उसे पाला था इसलिए और हमेशा हॉस्टल में रहने के कारण उसे यह सब रीति-रिवाजों के बारे में ज्यादा जानकारी नहीं थी!




आज जब मीरा ने देखा कि उसकी जेठानियों के पीहर से शगुन में ढ़ेर सारा सुहाग का सामान, साड़ियां, मेहंदी, मिठाईयां इत्यादि आया है तो उसे अपना कद बहुत छोटा लगने लगा। पीहर के नाम पर उसके चाचा चाची का घर तो था, परंतु उन्होंने मीरा के पिता के पैसों से बचपन में ही हॉस्टल में एडमिशन करवा कर अपनी जिम्मेदारी निभा ली थी और अब शादी करवा कर उसकी इतिश्री कर ली थी। आखिर उसका शगुन का सामान कौन लाएगा, ये सोच सोचकर मीरा की परेशानी बढ़ती जा रही थी। जेठानियों को हंसी ठहाका करते देख उसे लगता शायद दोनों मिलकर उसका ही मजाक उड़ा रही हैं।

अगले दिन मीरा की सास तुलसी जी ने उसे आवाज लगाते हुए कहा, "मीरा बहू, जल्दी से नीचे आ जाओ, देखो तुम्हारे पीहर से तीज का शगुन आया है।" यह सुनकर मीरा भागी भागी नीचे उतरकर आँगन में आई और बोली, "चाचा चाची आए हैं क्या मम्मी जी? कहां हैं? मुझे बताया भी नहीं कि वे लोग आने वाले हैं!"मीरा एक सांस में बोलती चली गई। उसे तो विश्वास ही नहीं हो रहा था कि उसके चाचा चाची भी कभी आ सकते हैं। तभी तुलसी जी बोलींं, "अरे नहीं, तुम्हारे चाचा चाची नहीं आए बल्कि भाई और भाभियां सब कुछ लेकर आए हैं।" मीरा चौंंककर बोली, "पर मम्मी जी मेरे तो कोई भाई नहीं हैं फिर...?

ड्रॉइंग रूम में देखो, वो लोग इंतजार कर रहे हैं"। मीरा कशमकश में उलझी धीरे धीरे कदम बढ़ाती हुई, ड्रॉइंग रूम में घुसी तो देखा उसके दोनों जेठ जेठानी वहां पर सारे सामान के साथ बैठे हुए थे।पीछे-पीछे तुलसी जी भी आ गईंं और बोलींं, "भई तुम्हारे पीहर वाले आए हैं, खातिरदारी नहीं करोगी क्या?" मीरा को कुछ समझ नहीं आ रहा था। वो कभी सास को देखती तो कभी बाकी सभी लोगों को। उसके मासूम चेहरे को देख कर सबकी हंसी छूट पड़ी। तुलसी जी बोलींं, "कल जब तुम्हारी जेठानियों के पीहर से शगुन आया था तो हम सबने ही तुम्हारी आंखों में वह नमी देख ली थी। जिसमें माता पिता के ना होने का गहरा दुःख समाया था। पीहर की महत्ता हम औरतों से ज्यादा कौन समझ सकता है !इसलिए हम सबने तभी तय कर लिया था कि आज हम सब एक नया रिश्ता कायम करेंगे और तुम्हें तुम्हारे पीहर का सुख जरूर देंगे।"मीरा को अपने कानों पर विश्वास नहीं हो रहा था। जिन रिश्तोंं से उसे कल तक मजाक बनने का डर सता रहा था। उन्हीं रिश्तों ने आज उसे एक नई सोच अपनाकर उसका पीहर लौटा दिया था। मीरा की आंखों से खुशीके आंसू बह रहे थे!

Read More