તિમિરનું નસીબ હવે એક એવા મોડ પર આવી ગયું હતું જ્યાં રક્ષક જ ભક્ષક બનવાની તૈયારીમાં હતો. સોમનાથની એ ભૂગર્ભ લાયબ્રેરીની હવા અચાનક ભારે થઈ ગઈ હતી. જૂની હસ્તપ્રતોની ગંધ અને લોહી જેવા લાલ અક્ષરો તિમિરની આસપાસ એક માયાવી જાળ રચી રહ્યા હતા.
ભાગ ૫: લોહીનો સગપણ અને માયાવી જાળ
તિમિરના કાનમાં આર્યનના શબ્દો હથોડાની જેમ વાગતા હતા. "હું તારો શ્રાપ છું..." તિમિરને પોતાની જિંદગીની એ બધી જ પળો યાદ આવવા લાગી જે તેણે સામાન્ય માની હતી. તેને યાદ આવ્યું કે નાનપણમાં જ્યારે પણ તેને વાગતું, ત્યારે તેનો ઘા અકલ્પનીય ઝડપે ભરાઈ જતો. તેને લાગતું કે તે નસીબદાર છે, પણ આજે સત્ય કંઈક અલગ જ હતું.
"તને યાદ છે તિમિર?" આર્યન ધીમે ધીમે તેની તરફ ડગલાં માંડતા બોલ્યો, "તારા ૧૦મા જન્મદિવસે જ્યારે તારો અકસ્માત થયો હતો અને ડોક્ટરોએ તને મૃત જાહેર કર્યો હતો, ત્યારે તું અચાનક જીવતો કેવી રીતે થયો હતો? એ હું હતો... જેણે તારા શરીરમાં પ્રવેશ કરીને યમરાજને ખાલી હાથે મોકલ્યા હતા. તારા પિતાએ મને વચન આપ્યું હતું કે જ્યારે તું ૨૭ વર્ષનો થઈશ, ત્યારે તારો દેહ મને સોંપવામાં આવશે. હું માત્ર એક ભાડૂતી આત્મા છું, જે ૨૫ વર્ષથી આ પળની રાહ જોઈ રહ્યો છે."
તિમિરના મગજમાં તેના પિતા સાથેની છેલ્લી મુલાકાત તાજી થઈ. તેના પિતાએ મરતા પહેલા તિમિરના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું હતું, "બેટા, ક્યારેય પોતાની છાયા પર ભરોસો ન કરતો." તિમિરને ત્યારે એ વાત સમજાઈ નહોતી, પણ આજે એનો અર્થ સ્પષ્ટ હતો.
તિમિરે જોયું કે આર્યન તેની શક્તિનો ઉપયોગ કરીને ગુફામાં રહેલી પ્રાચીન મૂર્તિઓને જગાડી રહ્યો હતો. પથ્થરની મૂર્તિઓ હલવા લાગી હતી. પણ તિમિર હવે પેલો ગભરાયેલો યુવાન નહોતો. જે ક્ષણે આર્યને તેના પર હુમલો કરવા હાથ ઉઠાવ્યો, તિમિરના શરીરમાંથી એ જ સોનેરી પ્રકાશનો પ્રચંડ વિસ્ફોટ થયો.
"જો તું મારા પિતાના દગાનું પરિણામ છે, તો આ શક્તિ કોની છે?" તિમિરે ગર્જના કરી. "આ શક્તિ દગાની નથી, આ શક્તિ એ રક્ષણની છે જે મારી માએ મને આપી હતી!"
આર્યન ક્ષણભર માટે થંભી ગયો. તેની લાલ આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું. તિમિરના પિતાએ ભલે આર્યન સાથે સોદો કર્યો હતો, પણ તિમિરની માતાએ પોતાના આત્માનો એક અંશ તિમિરની અંદર સ્થાપિત કર્યો હતો, જે આ શ્રાપને રોકવા માટે સક્ષમ હતો.
તિમિરે ઝડપથી ડાયરીનું એ પાનું ફાડ્યું જેની પાછળ કંઈક છુપાયેલું હતું. ત્યાં એક નાનકડો અરીસો ચોંટાડેલો હતો. જેવો તિમિરે એ અરીસો આર્યન સામે ધર્યો, આર્યનની આકૃતિ ધૂંધળી થવા લાગી. આર્યન કોઈ માણસ નહોતો, તે માત્ર તિમિરના ભયનું એક પ્રતિબિંબ હતું જેને તેના પિતાએ જીવંત કર્યું હતું.
"તું જીતી શકશે નહીં તિમિર!" આર્યનનો અવાજ હવે હવામાં ઓગળી રહ્યો હતો. "હું ભલે જતો રહું, પણ જે 'કાલ-ભૈરવ' ના દૂતો તારી પાછળ છે, તેઓ તને ક્યારેય ચેનથી જીવવા નહીં દે. તારી જિંદગી હવે એક ભાગેડુની જિંદગી હશે. તું ગમે ત્યાં જઈશ, તારું મૃત્યુ તારી સાથે જ ચાલશે."
લાયબ્રેરીમાં અચાનક ધડાકો થયો અને બધું જ ધુમાડામાં ફેરવાઈ ગયું. જ્યારે તિમિરને હોશ આવ્યા, ત્યારે તે સમુદ્ર કિનારે પડેલો હતો. આર્યન ગાયબ હતો. લાયબ્રેરીનો દરવાજો પથ્થરોથી પુરાઈ ગયો હતો. તેની પાસે માત્ર તેના પિતાની ડાયરી હતી, જે હવે અડધી સળગી ગઈ હતી.
તેણે પોતાના ખિસ્સામાંથી ફોન કાઢ્યો. ફોનની સ્ક્રીન પર સેંકડો મિસ્ડ કોલ હતા—ઓફિસના, મિત્રોના. પણ એક મેસેજ એવો હતો જેણે તેના લોહીને થીજવી દીધું. મેસેજ તેની જ ઓફિસની એક સહકર્મી, 'મીરા'નો હતો, જેની સાથે તિમિર ભવિષ્યના સપના જોતો હતો.
મેસેજમાં લખ્યું હતું: "તિમિર, તારા ઘરે કેટલાક વિચિત્ર લોકો આવ્યા છે. તેઓ તારા વિશે પૂછે છે. તેમની આંખો... તેમની આંખોમાં કોઈ કીકી નથી. તિમિર, મને બહુ ડર લાગે છે, પ્લીઝ જલ્દી આવ!"
તિમિર સમજી ગયો કે રમત પૂરી નથી થઈ, પણ હવે વધુ જોખમી બની ગઈ છે. આર્યન તો માત્ર એક મોહરું હતું, અસલી શિકારીઓ તો હવે તેના અંગત જીવનમાં ઘૂસી રહ્યા હતા.
તેણે ગાડી ચાલુ કરી. હવે તેને ભાગવાનું નહોતું, તેને લડવાનું હતું. તેણે ડાયરીના બચેલા પાનામાં જોયું, ત્યાં એક નવું નામ લખેલું ઉભરી આવ્યું— 'ગીરનું જૂનું શિવ મંદિર'. ત્યાં જ તેને આ કાલચક્રનો અંત લાવવાની ચાવી મળવાની હતી.
વાચકો માટે સવાલ:
* શું મીરા ખરેખર જોખમમાં છે કે તે પોતે જ કોઈ મોટું રહસ્ય છુપાવી રહી છે?
* તિમિરની અંદર જાગેલી આ સોનેરી શક્તિ શું તેને ગીરના જંગલોમાં ટકાવી શકશે?
* શું આર્યન ખરેખર નાશ પામ્યો છે કે તે તિમિરના પડછાયામાં જ છુપાયેલો છે?
