અંતિમ ભાગ: શૂન્યમાંથી સર્જન
તિમિરના શરીરમાં પેલો સોનેરી પ્રકાશ સમાઈ રહ્યો હતો, પિતાનો હાથ તેના ખભા પર હતો અને મીરાની આંખોમાં હરખના આંસુ હતા... બધું જ એટલું જીવંત હતું કે જાણે આનાથી મોટું કોઈ સત્ય હોય જ નહીં. પણ અચાનક, તે પ્રકાશ એટલો તેજ થયો કે તિમિરની આંખો અંજાઈ ગઈ. કાનમાં એક તીણો અવાજ ગુંજ્યો—"ટીપ... ટીપ... ટીપ..."
જાગૃતિનો ઝબકારો થાય છે.
તિમિરની આંખો એકાએક ખુલી ગઈ. તે ગીરના કોઈ મંદિરમાં નહોતો, કે તેની સામે તેના પિતા ઊભા નહોતા. તે પોતાના બેડરૂમમાં પલંગ પર પડેલો હતો. આખું શરીર પરસેવાથી રેબઝેબ હતું અને તેની છાતી જોરજોરથી ધબકતી હતી. બાજુમાં પડેલા ટેબલ ફેનનો અવાજ "ટીપ... ટીપ..." જેવો ભાસ કરતો હતો.
તેણે બેઠા થઈને પાણીનો ગ્લાસ લીધો. બહાર સવારનો હળવો તડકો બારીમાંથી અંદર આવી રહ્યો હતો. પક્ષીઓનો કલરવ સંભળાતો હતો.
"શું આ બધું માત્ર એક સપનું હતું?" તેણે મોઢા પર પાણી છાંટતા વિચાર્યું. પેલું એક્સિડન્ટ, યમદૂતો, આર્યન, સોમનાથની ગુફા, પિતાનું જીવતા હોવું અને મીરાનો દગો... શું આ બધું જ તેની કલ્પના હતી?
સવાર રોજ ની જેમ સામાન્ય સવાર હતી
તેણે રૂટીન મુજબ બ્રશ કર્યું અને તૈયાર થઈને ડાઈનિંગ ટેબલ પર આવ્યો. તેની મમ્મી રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી.
"કેમ આજે બહુ મોડું જાગ્યો તિમિર? રાત્રે કોઈ સપનું જોયું હતું કે શું?" મમ્મીએ સહજતાથી પૂછ્યું.
તિમિર હસ્યો, "હા મમ્મી, બહુ લાંબુ અને અજીબ સપનું હતું. જાણે કોઈ સિરીઝ જોઈ રહ્યો હોઉં!"
તેણે પોતાની ગાડી કાઢી અને ઓફિસ જવા નીકળ્યો. રસ્તામાં એ જ હાઈવે આવ્યો જે તેણે સપનામાં જોયો હતો. તે સાવચેત હતો, પણ ત્યાં કોઈ અકસ્માત નહોતો, બધું જ શાંત હતું. ઓફિસ પહોંચીને તે પોતાની કેબિનમાં બેઠો. મીરા સામેની કેબિનમાં કામ કરી રહી હતી. તેણે તિમિરને જોઈને સામાન્ય સ્મિત આપ્યું. કોઈ રહસ્ય નહીં, કોઈ પેન્ડન્ટ નહીં.
તિમિરને હાશકારો થયો. તેણે લેપટોપ ખોલ્યું અને કામ શરૂ કર્યું. તેને લાગ્યું કે કદાચ વધુ પડતા સ્ટ્રેસને કારણે તેને આવું સપનું આવ્યું હશે.
બપોરે લંચ ટાઈમે જ્યારે તેણે પોતાનો મોબાઈલ ચેક કર્યો, ત્યારે તેને યાદ આવ્યું કે સપનામાં તેને પિતાની એક ડાયરી મળી હતી. તેના પિતા ખરેખર વર્ષો પહેલા એક અકસ્માતમાં ગુજરી ગયા હતા, પણ તેમની કોઈ ડાયરી તિમિરે ક્યારેય જોઈ નહોતી.
સાંજે ઘરે જઈને તેણે કુતૂહલવશ સ્ટોરરૂમમાં જૂની પેટીઓ ફંફોસવાનું શરૂ કર્યું. તેને લાગ્યું કે આ બધું સપનું જ છે તો કંઈ મળવાનું નથી. પણ છેલ્લી પેટી ખોલતા જ તેના હાથ થંભી ગયા.
સૌથી નીચે, જૂના કપડાંની વચ્ચે, એક ડાયરી પડેલી હતી. બિલકુલ એવી જ જેવી તેણે સપનામાં જોઈ હતી!
ધ્રૂજતા હાથે તિમિરે ડાયરી ખોલી. ડાયરી કોરી હતી... પણ જેવું તેણે છેલ્લું પાનું ફેરવ્યું, ત્યાં તાજા લોહી જેવા લાલ અક્ષરે કંઈક લખેલું હતું:
"તિમિર, સપના હંમેશા ખોટા નથી હોતા. તે તો માત્ર આવનારી હકીકતની તાલીમ હોય છે. આર્યન હજુ જાગ્યો નથી... પણ તે જાગશે. તૈયાર રહેજે."
તે જ ક્ષણે તિમિરના મોબાઈલ પર એક અજાણ્યા નંબરથી મેસેજ આવ્યો. તેણે મેસેજ ખોલ્યો તો તેમાં માત્ર એક ફોટો હતો—એ જ કાળી લક્ઝરી કારનો ફોટો જે તેણે સપનાની શરૂઆતમાં જોઈ હતી, અને નીચે લખ્યું હતું: "આવતીકાલે સવારે ૮:૧૦ વાગ્યે, હાઈવે પર મળીએ."
તિમિરની નજર અરીસા પર પડી. અરીસામાં તેના પ્રતિબિંબની આંખોમાં એક ક્ષણ માટે સોનેરી ચમક દેખાઈ અને ગાયબ થઈ ગઈ.
તેને સમજાયું કે જે સપનું પૂરું થયું એમ તે માનતો હતો, તે તો વાસ્તવમાં હવે શરૂ થવાનું હતું.
સમાપ્ત?
કે નવી શરૂઆત?
આ સુંદર વાર્તા અહીં એક એવા વળાંક પર પૂરી કરી છું. કે મારા વહાલા વાંચકો વિચારતા રહી જશે કે હવે શું થશે. શું તમે આને અહીં વિરામ આપવા માંગો છો કે આગળ બીજી કોઈ સીઝન શરૂ કરવી છે?
Please reply on WhatsApp number 9265504447
