ભાગ ૪: સોમનાથનો માર્ગ અને છળકપટનો ઓછાયો
શહેરની ગિરદી અને પરિચિત ગલીઓ હવે તિમિરને પરાઈ લાગી રહી હતી. આર્યન અને તિમિર રાતોરાત શહેર છોડીને સોમનાથ તરફ નીકળી પડ્યા. તિમિર તેની પોતાની જ ગાડી ચલાવી રહ્યો હતો, પણ આજે ગાડી ચલાવવાનો અનુભવ સાવ અલગ હતો. તેને રસ્તા પરના દરેક વળાંકનો અહેસાસ થોડી સેકન્ડ પહેલા જ થઈ જતો હતો, જાણે સમય તેના માટે થોડો ધીમો પડી ગયો હોય.
હાઈવે પર ગાડી ૧૦૦ની ઝડપે દોડી રહી હતી. આર્યન બારી બહાર જોઈ રહ્યો હતો. તેનું શરીર ભલે તિમિર જેવું હતું, પણ તેની હાજરી કોઈ પ્રાચીન શિલ્પ જેવી ભારે હતી.
"આર્યન," તિમિરે મૌન તોડ્યું, "તેં કહ્યું કે તું મારો જ એક અંશ છે. પણ જો તું ૨૫ વર્ષથી કોઈ બીજા પરિમાણમાં કેદ હતો, તો તને આધુનિક દુનિયા વિશે કેવી રીતે ખબર? તું આ ગાડી, આ રસ્તાઓ અને મારા જીવન વિશે આટલું બધું કેવી રીતે જાણે છે?"
આર્યને એક રહસ્યમય સ્મિત સાથે તેની તરફ જોયું. "તિમિર, જ્યારે તારા પિતાએ મને અલગ કર્યો, ત્યારે તેમણે મને તારા મન સાથે જોડી દીધો હતો. તેં જે અનુભવ્યું, તે મેં પણ અનુભવ્યું છે. તારો પ્રથમ પ્રેમ, તારી પરીક્ષાઓનો ડર, તારા પિતાના ગયા પછીની તારી એકલતા—હું હંમેશા તારી અંદર એક પડછાયાની જેમ જીવ્યો છું. તું જાગતો હતો, ત્યારે હું ઊંઘતો હતો. હવે જ્યારે તારું કવચ તૂટ્યું છે, ત્યારે હું જાગી ગયો છું અને તારી વાસ્તવિકતા ઊંઘી રહી છે."
અચાનક, રસ્તાની વચ્ચે એક વૃદ્ધ સ્ત્રી લાકડીના ટેકે ચાલતી દેખાઈ. તિમિરે જોરથી બ્રેક મારી. ગાડી ઉભી રહી ગઈ. તે સ્ત્રી ધ્રૂજતા હાથે ગાડીના કાચ પાસે આવી. તિમિરને દયા આવી અને તેણે કાચ નીચે કર્યો.
"બેટા, મને આગળના ગામ સુધી મૂકી જઈશ?" તે સ્ત્રીએ કરુણ અવાજે પૂછ્યું.
તિમિર હજુ હા પાડે એ પહેલાં જ આર્યને તેનો હાથ પકડી લીધો. "કાચ ઉપર કર, તિમિર! હમણાં જ!" આર્યનનો અવાજ આદેશાત્મક હતો.
"પણ આર્યન, આ બિચારી ડોશી..." તિમિર બોલતો જ રહ્યો, પણ ત્યાં જ તેણે જોયું કે તે સ્ત્રીની આંખોનો રંગ સફેદમાંથી કાળો થઈ રહ્યો હતો. તેના ચહેરાની ચામડી જાણે ઓગળવા લાગી. તે સ્ત્રીએ ગાડીનો દરવાજો ખોલવા પ્રયત્ન કર્યો, અને તેના નખ લોખંડના પતરાને પણ ચીરી નાખે તેવા તીક્ષ્ણ થઈ ગયા.
આર્યને તિમિરના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો અને જોરથી બૂમ પાડી, "રેસ આપ!"
તિમિરે એક્સિલરેટર દબાવ્યું. ગાડી પેલા 'બહુરુપી' જીવને ફંગોળીને આગળ નીકળી ગઈ. અરીસામાં જોયું તો તે સ્ત્રી હવે એક વિકરાળ આકૃતિમાં ફેરવાઈ ગઈ હતી અને હાઈવે પર અકલ્પનીય ઝડપે ગાડીની પાછળ દોડી રહી હતી.
"મેં તને ચેતવ્યો હતો," આર્યને હાંફતા હાંફતા કહ્યું, "તેઓ ગમે તે રૂપ લઈ શકે છે. આ 'છાયા-પિશાચ' છે. કાલ-ભૈરવના દૂતો હવે સીધા હુમલા કરવાને બદલે તારા મનની નબળાઈઓનો ઉપયોગ કરશે."
વહેલી સવારે તેઓ સોમનાથ પહોંચ્યા. સમુદ્રના મોજાઓનો અવાજ ગુંજતો હતો. તિમિરના પિતાની ડાયરીમાં લખ્યું હતું કે મંદિરના દક્ષિણ ભાગમાં એક પ્રાચીન સ્તંભ છે, જેની નીચેની ગુપ્ત ગુફામાં 'કાલચક્ર' ની અસલી વિગતો છે.
તેઓ મંદિરની પાછળના ભાગમાં ગયા જ્યાં પ્રવાસીઓની અવરજવર ઓછી હતી. આર્યને એક ચોક્કસ પથ્થર પર પોતાનું પેલું ધાતુનું ચક્ર મૂક્યું. એક ઘસારો સંભળાયો અને જમીનમાં એક સાંકડો રસ્તો ખૂલ્યો.
નીચે ઉતરતા જ તિમિરની આંખો ફાટી ગઈ. ત્યાં હજારો હસ્તપ્રતો અને તાડપત્રો હતા. દિવાલો પર તિમિરના પિતાના હસ્તાક્ષર અને નકશાઓ હતા. પણ સૌથી મોટો આઘાત તો ત્યારે લાગ્યો જ્યારે તિમિરે એક મુખ્ય ટેબલ પર પડેલી એક ફ્રેમ જોઈ.
એ ફ્રેમમાં તિમિરના પિતાનો ફોટો હતો, અને તેમની બાજુમાં... એ જ રહસ્યમય વ્યક્તિ ઉભો હતો જેને તિમિર 'આર્યન' સમજી રહ્યો હતો. પણ ફોટાની નીચે લખ્યું હતું: "રક્ષક અને તેનો ભક્ષક - ૧૯૯૦."
તિમિર પાછળ હટ્યો. "આર્યન, આ ફોટો... આ તો તું છે! પણ આ ફોટો તો ૨૫ વર્ષ જૂનો છે! તું હજુ પણ એવો જ કેમ દેખાય છે? અને 'ભક્ષક' નો અર્થ શું છે?"
આર્યનના ચહેરા પરના ભાવો બદલાઈ ગયા. તેની આંખો હવે સોનેરી નહીં, પણ લોહી જેવી લાલ થવા લાગી. તેણે ગુફાનો દરવાજો અંદરથી બંધ કરી દીધો.
"તેં ડાયરી પૂરી ના વાંચી તિમિર," આર્યનનો અવાજ હવે ઘેરો અને ગંભીર હતો, "તારા પિતાએ મને તને બચાવવા માટે નહીં, પણ તારા આયુષ્યના બદલામાં પોતાની જાતને અમર કરવા માટે વાપર્યો હતો. હું તારો અંશ નથી... હું તારો શ્રાપ છું. અને આજે, આ કાલચક્ર પૂર્ણ થશે જ્યારે તું તારી મરજીથી તારો આત્મા મને સોંપી દઈશ."
ત્યાં જ ગુફાની દિવાલો પર લોહીથી અક્ષરો ઉભરવા લાગ્યા: "જે બચાવે છે, તે જ ખાય છે."
તિમિરને સમજાયું કે જે વ્યક્તિ પર તેણે ભરોસો કર્યો હતો, તે કદાચ સૌથી મોટું જોખમ હતું. શું તિમિરના પિતાએ ખરેખર દગો કર્યો હતો? કે પછી આર્યન તેને ભ્રમિત કરી રહ્યો હતો?
આગળ શું થશે?
* શું તિમિર આ રહસ્યમય લાયબ્રેરીમાંથી જીવતો બહાર નીકળી શકશે?
* આર્યનનો અસલી ચહેરો શું છે? તે રક્ષક છે કે રાક્ષસ?
* તિમિરની અંદરની સોનેરી શક્તિ શું હવે તેને આ 'પોતાના' જેવા જ દેખાતા શત્રુ સામે બચાવશે?
* શું સોમનાથની આ ગુફામાં તિમિરના પિતા હજુ પણ જીવતા છે?
