પ્રકરણ - 7
તે પછી, મને બીજી છોકરી સાથે પ્રેમ થઈ ગયો હતો. તેનું નામ સુનિતા હતું, અને તેનો રોલ નંબર મારા પછી હતો. મારો 27 અને તેનો 28 - એક સરસ સંયોજન હતું.
મને અહીં તક મળી હતી. પણ હું કંઈ કરી શકયો નહોતો.. મેં તેના વિશે વધુ વિચાર્યું નહોતું. તે મારી પાછળના બેન્ચ પર બેસતી હતી.
પરીક્ષા દરમિયાન, મેં તેને બે વાર તેના પેપર લખવામાં મદદ કરી હતી. બસ આટલી જ અમારી કહાની હતી.
કોલેજ છૂટ્યા પછી, અમારો રસ્તો એક જ હતો. અમે મોટે ભાગે એકબીજાની આગળ કે પાછળ રહેતા હતા, પરંતુ અમારામાંથી કોઈએ ક્યારેય એકબીજા સાથે વાત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો નહોતો
મારી પ્રિયંકા સાથે ફક્ત સામાન્ય વાતચીત થતી હતી . તે મને "સ્કોલર" કહેતી હતી. પણ તે શું ઇચ્છતી હતી? મને કોઈ ખ્યાલ નહોતો. મેં તેને જાણવાનો પ્રયાસ પણ નહોતો કર્યો.
તે કદાચ મને પસંદ કરતી હતી . પણ મેં ક્યારેય તેના વિશે એવું વિચાર્યું ન હતું... તેની સાથે વાતચીત ફક્ત ઔપચારિકતા પૂરતી જ રહી હતી
તેના સિવાય, હું બે છોકરીઓ સાથે વાતો કરતો રહેતો હતો... પણ મને તેમનામાં રસ નહોતો.
મનીષ મારો નજીકનો મિત્ર બની ગયો હતો. તે બાજુની ઇમારતમાં રહેતો હતો. હું વારંવાર તેના ઘરે જતો આવતો હતો. તેનો પરિવાર મોટો હતો. તે તેના પિતાનો એકમાત્ર પુત્ર હતો અને તેના ત્રણ પિતરાઈ ભાઈ-બહેનો હતા.
પૂજા ત્રણમાંથી મોટી હતી. તે કોલેજમાં અમારી સાથે ભણતી હતી. તે પણ મને સ્કોલર માનતી હતી, જેનાથી મારું મોરલ બૂસ્ટ થતું હતું.
અને મેં સૌથી મુશ્કેલ પરીક્ષા સેકન્ડ ક્લાસ માં પાસ કરી હતી . તે મારું શાળાનું તેરમું વર્ષ હતું, જે મારા માટે ભાગ્યશાળી સાબિત થયું હતું. એવું લાગતું હતું કે પૂજાનો મારા વિશેનો અભિપ્રાય મારા માટે સેકન્ડ ક્લાસ માં પાસ થવાનું નિમિત્ત બન્યું હતું.
પૂજા પણ મારી સાથે સેકન્ડ ક્લાસ માં પાસ થઈ હતી. અને મનીષ ને તેની ઈર્ષ્યા થઈ હતી.
અભ્યાસ ઉપરાંત, બંને ભાઈ-બહેનો મારી સાથે કોલેજ કેમ્પ અને અન્ય પ્રવૃત્તિઓમાં જતા. આનાથી પૂજા અને હું નજીક આવ્યા હતા.
તેની સગાઈ થઈ ગઈ હતી. છતાં, અમે ખૂબ નજીક આવી ગયા હતા. અમારા વારંવારના સાથને કારણે, એક સામાન્ય સંબંધ મારા માટે ખાસ બની ગયો હતો. અચાનક, મારા હૃદયમાં પૂજા માટે પ્રેમ વહેવા લાગ્યો. જે ખોટું હતું, પણ પ્રેમ ક્યાં આવું બધું થોડું જુએ છે?
અને હું તેના પ્રેમમાં પડી ગયો હતો.
હું પૂજાના મંગેતરને જાણતો હતો. તેના સાસરિયાના ઘરે પણ બધા મને ઓળખતા હતા.
મારે શું કરવું જોઈએ? મને કોઈ ખ્યાલ નહોતો.
તે એક વાર, જ્યારે મને બિલ્ડિંગ ની નીચે મળી ગઈ હતી. ત્યારે મેં તેને રોકી પૂછ્યું હતું.
"શું તું મને કાલે સવારે લાઇબ્રેરીમાં મળીશ?"
તે સમયે તેના બિલ્ડિંગની એક છોકરી પણ હાજર હતી.
તેણે તરત જ કહ્યું હતું.
"તમારે શું કામ છે? બસ એટલું જ કહો. હું લાઇબ્રેરીમાં નહીં આવું."
મને એનાથી દુઃખ નહોતું. પણ એની આંખોમાં મારા પ્રત્યે નો અવિશ્વાસ ઝલકતો હતો. આ વાત હું ઝીરવી શક્યો નહોતો.
આટલું તો ચોક્કસ હતું. એ એના ભાઈને આ વિશે વાત કરશે. અને એ શું વિચારશે?
તેને ગમે તેમ ન ગમ્યું. અને પૂજાની સગાઈ થઈ ગઈ હતી.
આ પરિસ્થિતિમાં, મેં મનીષને બધું કહી દીધું હતું.
અને મારા હૃદય પરથી એક મોટો બોજ ઉતરી ગયો હતો.
તે પછી, મેં પૂજાને મળવાનું વાત કરવાનું બંધ કરી દીધું હતું.
બીજે દિવસે રક્ષાબંધનનો તહેવાર હતો અને મેં તેની રાખડી બંધાવી તેના જીવનમાંથી નીકળી ગયો હતો.
બીજું વર્ષ એમ જ પસાર થઈ ગયું હતું.
અને જૂનમાં જુનિયર બી.એ.નું પહેલું સેમેસ્ટર શરૂ થયું હતું
વરસાદની ઋતુ શરૂ થઈ ગઈ હતી. મારા પિતાએ મને એક નવી છત્રી ખરીદી હતી. પહેલા જ દિવસે ભારે વરસાદની ચેતવણી હતી. તેથી જ હું છત્રી લઈને ઘરેથી નીકળ્યો હતો.
હું ક્લાસ માં પ્રવેશતાની સાથે જ બેન્ચ પાછળ છત્રી લટકાવી દીધી હતી.
રિસેસ દરમિયાન, હું મારી છત્રી ક્લાસ મૂકીને મારા મિત્રો સાથે કેન્ટીન ગયો હતો.
અમે સોલ્જર સિસ્ટમમાં ચા અને નાસ્તો કર્યો હતો અને પછી ક્લાસમાં પાછા ફર્યા હતા. તે સમયે, અમે જે બેન્ચ પર બેઠા હતા, તે અમારી નહોતી. તેના પરા છોકરીઓનું ગ્રુપ બેસતું હતું. તેમનો ફ્રી પિરિયડ હતો.. તે ખાલી હતી. તેથી અમે ત્યાં બેસી ગયા હતા. રીસેસ બાદ તેમનો પિરિયડ હતો. આથી તેઓ પોતાની બેન્ચ પર બેસી ગયા હતા. અને અમારે પાછળ બેસવું પડ્યું હતું.
આ ગરબડ માં મને કાંઈ યાદ નહોતું. મારી છત્રી જગ્યા પર ન જોતા હું રાડ નાખી ગયો હતો.
"ઓહ માય ગોડ, મારી છત્રી ક્યાં ગઈ?"
તે જ ક્ષણે, એક છોકરીએ તેના હાથમાં છત્રી પકડીને મને સવાલ કર્યો હતો.
"શું આ તમારી છત્રી છે?"
તે જોઈને, જાણે મારો શ્વાસ પાછો ફર્યો હતો.
"હા અને "આભાર" કહીને, મેં તેના હાથમાંથી છત્રી લઈ લીધી હતી અને તેને બેન્ચ પાછળ લટકાવી દીધી હતી..
ત્યારે પહેલી વાર મારી નજર તેના પર પડી હતી. અને મને પહેલી નજરમાં તેના પ્રત્યે પ્રેમ થઈ ગયો હતું. તેનો ચહેરો જોઈને મને કોઈ ફિલ્મી ગીત યાદ આવી ગયું હતું.
"તેરે ચહેરે મે વો જાદુ હૈં તેરી ઓર ચલા જાતા હૂં. "
મે આ વખતે નક્કી કરી લીધું હતું.
આ વખતે, હું પાછો નહીં પડું.
મને તેની સાથે સંબંધ શરૂ કરવાનું બહાનું પણ મળી ગયું હતું. પણ તે સમયે, હું તેનું નામ પૂછવાની હિંમત પણ એકઠી કરી શક્યો નહોતો.
મેં તેનું નામ જાણવા માટે લાંબો રસ્તો અપનાવ્યો હતો..
" excuse me! "
"હા, મને કહો, હું તમારા માટે શું કરી શકું?"
"શું તમે બધા વિષયો માટે નોંધો લખો છો?"
"બધા નહીં..."
" ફિલોસોફી?"
"હું ચોક્કસપણે તે લખું છું. તે મારો પ્રિય વિષય છે."
" વાહ, શું સંયોગ છે! આ જોગનુજોગ છે. એ મારો પણ પ્રિય વિષય છે."
"આ સાંભળીને તેને આનંદ થયો.હતો.
મેં તેને કહ્યું હતું.
"હું બે દિવસથી મારી નોંધો લખી શક્યો નથી. શું તમે મને એક દિવસ તમારી નોંધો આપશો?"
"ચોક્કસ! પણ આજે તેનો પિરિયડ નહોતો. , તેથી આજે મારી પાસે નથી. પણ હું કાલે તમને અપ ડેટ કરીને આપી દઈશ. "
મેં તેનો આભાર માન્યો હતો
હું તેની સાથે ઘણી વાત કરવા માંગતો હતો. પણ મારી પાસે કોઈ નક્કર વિષય નહોતો. હું તેની સાથે તેના વિશે વાત કરવામાં વધુ સમય વિતાવી શક્યો નહીં.
બીજા દિવસે, પિરિયડ પૂરો થયા પછી, તેણે તેની નોંધો અપડેટ કરી મને આપી દીધી હતી.
મેં તેનો આભાર માની નોટબુક મારા હસ્તક લીઘી હતી અને પહેલું પાનું ખોલ્યું હતું.
અને મારો હેતુ સિદ્ધ થયો હતો
તેનું નામ વાંચીને મને આનંદ થયો હતો.
0000000000 (ચાલુ)
'
