Chapter 14 : शुभांगीचा आवाज
रात्रीचे अकरा वाजले होते. गाव आता शांत झोपेत होता, पण प्रियंका आणि चेतन झोपले नव्हते. शुभांगीच्या नावानं पुन्हा एक वावटळ उठली होती – आणि या वेळी ती केवळ झाडाभोवतीच नव्हे, तर घराघरात घुसली होती.
चंद्रप्रकाशात झाडाच्या भोवती एक धूसर तेज दिसत होतं. जणू शुभांगी स्वतः झाडाच्या आतून बाहेर यायला धडपडत होती. पानांमध्ये कुजबुज सुरू झाली होती – ही सावित्री वा चंद्राची नव्हती. ही नवी होती… ठाम, रडकी, आणि भेदक.
शुभांगीचं अनाहूत प्रकट होणं
प्रियंका पुन्हा त्या झाडाजवळ गेली. झाडाचं खोड थंड होतं, पण तिच्या हाताला एकदम गरम स्पर्श जाणवला. झाडावर कुणीतरी कोरलेलं होतं:
"मी अजूनही इथेच आहे."
तेवढ्यात पाठमोरी एक आकृती झाडाच्या मागून दिसली. केस विस्कटलेले, अंगावर जुनं निळसर झगा, आणि हातात बाहुली. ती हळूहळू प्रियंकाकडे वळली. चेहरा अर्धवट जळालेला, पण डोळे चमकत होते.
"तू... तू मला विसरलीस," ती कुजबुजली.
"नाही शुभांगी... मला तुझीच वाट बघायची होती," प्रियंकाने हळू आवाजात सांगितलं.
शुभांगी जवळ आली. तिच्या चेहऱ्यावर राग नव्हता, पण एक खोल वेदना होती. "माझं अस्तित्व कोणी मान्यच केलं नाही... मी बोलले, पण आवाज कुणाला ऐकूच गेला नाही."
वहिचं गूढ उलगडतं
शंकरनाथ त्या वहिचा अभ्यास करत होता. त्याला काही अक्षरांमध्ये एक लय सापडली – एक प्रकारचं मंत्रगाथा. हे शब्द केवळ सांगण्याचे नव्हते, तर आत्म्याशी संवाद साधण्याचे होते.
“हे तिचं दु:ख ऐकवण्याचं माध्यम आहे. जर प्रियंका हे शब्द उच्चारले, तर शुभांगीला पूर्णपणे संवाद साधता येईल,” शंकरनाथ म्हणाला.
त्या रात्री, झाडाखाली दीप लावून प्रियंका बसली. तिने तो मंत्र म्हणायला सुरुवात केली:
"तू जी हरवलीस, ती मी आहे तू जी बोललीस, ती मी ऐकते तुझं जे राहिलं अर्धवट, ते मी पूर्ण करीन..."
शुभांगी समोर आली. तिचा चेहरा आता स्पष्ट झाला. डोळ्यातून अश्रू येत होते.
“माझ्या आईने मला जिवंतपणीच टाकून दिलं. मी झोपडीत झोपायचे, आणि त्याच झोपडीत... त्यांनी माझ्यावर अत्याचार केले,” तिचा आवाज थरथरत होता.
प्रियंकाच्या डोळ्यातही अश्रू उभे राहिले. “तुला मी न्याय देईन. या वेळी तुला कोणी गप्प बसू देणार नाही.”
शुभांगीचं अंतिम स्वप्न
शुभांगीने तिचा हात प्रियंकाच्या कपाळावर ठेवला. एका क्षणात, प्रियंका एका वेगळ्याच जागी पोहोचली – शुभांगीच्या आठवणींच्या जगात.
त्या आठवणी काळोख्या, एकट्या, आणि भयभीत होत्या. पण शेवटी एक स्वप्न होतं – शुभांगी शाळेत जात होती, हातात पुस्तकं आणि चेहऱ्यावर हसू. तेच तिचं स्वप्न होतं – शिक्षणाचं, स्वतंत्रतेचं.
प्रियंकाने तिच्या हातात ते पुस्तक धरून तिच्या स्वप्नाची शपथ घेतली.
पुन्हा वर्तमानात
क्षणात सगळं शांत झालं. झाड स्थिर झालं. शुभांगी दिसेनाशी झाली. पण त्या जागेवर एक गोष्ट होती – ती जुनी बाहुली आणि एक वहिचं पान… त्यावर लिहिलं होतं:
"तू ऐकलंस… म्हणून मी आता मुक्त आहे."
प्रियंका ते पान उचलते. तिच्या चेहऱ्यावर आता भीती नव्हती – होती जबाबदारी.
(पुढे चालू...)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
