વાર્તાનો સારાંશ:આ વાર્તા ત્રણ એવા બાળકોની છે જેઓ પોતાની એકતા, હિંમત અને સાહસિકતા દ્વારા અંધારા પર પ્રકાશ અને જીવન મેળવીને જીવતા હતા. એક જાદુએ શહેરના બધા રંગો અને ખુશીઓ છીનવી લીધી હતી. મયુર, કિશાન અને રાજકુમારી સલોની અત્યારે સાથે મળીને આ ખુશીઓ શોધવા નીકળે છે, ત્યારે તેમને સમજાય છે કે સાચું સુખ એકબીજાને મદદ કરવામાં અને સાથે મળીને પડકાર જીતવામાં છે.શું ? તેમની એકતા આ અદ્રશ્ય બંધન તોડી શકશે? શું આ બાળકો ફરી ક્યારેય મુક્ત થઈ શકશે? પ્રેમ, મિત્રતા અને નિર્દોષ સાહસની આ એક અદ્ભુત સફર છે.
ધણા સમય પહેલાં,

એક ઝાંખા અને ઉદાસ શહેરમાં મિહિર નામનો એક નાનકડો છોકરો રહેતો હતો. મિહિર હંમેશા તેના ચહેરા પર એક સફેદ માટીનો મુખોટો પહેરી રાખતો. તેને લાગતું કે જો તે આ મુખોટો ઉતારશે, તો બધા જાણી જશે કે તે કેટલો ઉદાસ છે. તેની આસપાસની દુનિયા સાવ રંગહીન લાગતી હતી કારણ કે એક દુષ્ટ ડાકણે શહેરની બધી ખુશીઓ ચોરી લીધી હતી.

તે જ શહેરમાં એક સુંદર મહેલ હતો, જ્યાં રાજકુમારી સ્વરા રહેતી હતી. સ્વરા દેખાવમાં તો સુંદર હતી, પણ તે અંદરથી સાવ ખાલી હતી. જ્યારે પણ તે ચાલતી ત્યારે તેના શરીરમાંથી કાચના વાસણો જેવો 'ટિંગ-ટિંગ' અવાજ આવતો. તેની પાસે રમકડાં તો ઘણાં હતાં, પણ તેના ચહેરા પર ક્યારેય સ્મિત આવતું નહીં.

બજારની ગલીમાં કિયાન નામનો એક છોકરો રહેતો હતો. કિયાન એટલો શરમાળ અને ડરપોક હતો કે તેણે તેના મોઢા પર હંમેશા એક મોટું કાર્ડબોર્ડનું બોક્સ પહેરી રાખ્યું હતું. બોક્સ પર બે નાની આંખો દોરેલી હતી જેના દ્વારા તે દુનિયા જોતો. તેને ડર હતો કે લોકો તેને જોઈને તેની મજાક ઉડાવશે.

એક દિવસ, મિહિર અને સ્વરા બગીચામાં મળ્યા. મિહિરે તેનો મુખોટો પહેર્યો હતો અને સ્વરા 'ટિંગ-ટિંગ' અવાજ કરતી ચાલતી હતી. "શું તારી ખુશી પણ ડાકણે છીનવી લીધી છે?" મિહિરે પૂછ્યું. સ્વરાએ હકારમાં માથું હલાવ્યું. તેઓએ નક્કી કર્યું કે તેઓ સાથે મળીને ડાકણ પાસેથી પોતાની ખુશી અને શહેરના રંગો પાછા લાવશે.

ચાલતા-ચાલતા તેઓ કિયાન પાસે પહોંચ્યા. કિયાન તેના બોક્સની પાછળ છુપાઈ રહ્યો હતો. ગભરાઈશ નહીં, મિત્ર સ્વરાએ ધીમેથી કહ્યું. ;અમે અમારી ખુશી શોધવા જઈ રહ્યા છીએ, તું પણ અમારી સાથે ચાલ કિયાનને લાગ્યું કે આ મિત્રો તેને નુકસાન નહીં પહોંચાડે, એટલે તે પણ ધીમે ધીમે બોક્સ પહેરીને તેમની પાછળ ચાલવા લાગ્યો.

રસ્તામાં તેઓએ જોયું કે એક નાનું પક્ષી માળામાંથી નીચે પડી ગયું હતું અને રડતું હતું. મિહિરે સાવચેતીથી પક્ષીને ઉઠાવ્યું અને કિયાને તેને માળા સુધી પહોંચાડવામાં મદદ કરી. પક્ષીને સલામત જોઈને ત્રણેયના મનમાં એક નાનકડો આનંદ થયો. તેમને સમજાયું કે બીજાની મદદ કરવાથી મન હળવું થાય છે.

અચાનક, જંગલની વચ્ચે 'ઘમંડી' નામની ડાકણ પ્રગટ થઈ. તે ખૂબ જ મોટી હતી અને તેના હાથમાં એક જાદુઈ લાકડી હતી. "તમે મારી પાસેથી ખુશી લેવા આવ્યા છો?" તે ખડખડાટ હસી. તેની હસી ડરામણી હતી. તેણે મિહિર તરફ પોતાની લાકડી ફેરવી અને તેને ડરાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

ડાકણનો ડર દૂર કરવા માટે, સ્વરા અને કિયાને કંઈક અલગ કરવાનું વિચાર્યું. સ્વરાએ ગોળ-ગોળ ફરવાનું શરૂ કર્યું જેથી તેના અંદરથી સંગીત જેવો અવાજ આવે, અને કિયાને તેના બોક્સ પર રમુજી ચહેરા બનાવ્યા. તેઓ ડાકણની આસપાસ નાચવા લાગ્યા અને અજીબ અવાજો કાઢવા લાગ્યા.

આ રમુજી નૃત્ય જોઈને ડાકણ ઘમંડી પોતાનું હસવું રોકી શકી નહીં. તે જોરજોરથી હસવા લાગી. જેમ જેમ તે હસતી ગઈ તેમ તેમ તેની કાળી શક્તિ ઓછી થવા લાગી. હાસ્યના ગુંજારવથી આખું જંગલ રોશનીથી ભરાઈ ગયું. ડાકણ હવે નબળી પડી રહી હતી અને જાદુઈ શક્તિઓ નબળી પડવા લાગી હતી.

અચાનક એક અદ્ભુત ચમત્કાર થયો! મિહિરના ચહેરા પરથી પેલો સફેદ માટીનો મુખોટો નીચે પડી ગયો અને કિયાનના માથા પરનું કાર્ડબોર્ડનું બોક્સ પણ તૂટીને વિખરાઈ ગયું. મિહિર અને કિયાન હવે મુક્ત હતા. વર્ષો પછી પહેલીવાર, તેઓએ એકબીજાના સાચા અને સુંદર ચહેરા જોયા.

હવે વારો સ્વરાનો હતો. તે આનંદમાં આવીને એટલી ઝડપથી ગોળ ગોળ ફરી કે તેના શરીરની અંદર છુપાયેલી પેલી ભારે ઘંટડી બહાર નીકળીને જમીન પર પડી ગઈ. જેવી ઘંટડી પડી, કે તરત જ સ્વરાનો ઉદાસ અવાજ ગાયબ થઈ ગયો. તે પણ હવે આઝાદ હતી અને તેના ચહેરા પર કુદરતી તેજ આવી ગયું હતું.સ્વરા એટલી જોરથી હસી કે તેના પેટમાં છુપાયેલી પેલી ભારે અને ઉદાસ ઘંટડી બહાર નીકળી ગઈ

ત્રણેય મિત્રોને એકસાથે ખુશ જોઈને ડાકણ હવામાં કાળા ધુમાડાના ગોટા બનીને અદ્રશ્ય થઈ ગઈ. આખું શહેર હવે રંગબેરંગી ફૂલો અને સ્મિતથી ભરાઈ ગયું હતું. મિહિર, સ્વરા અને કિયાન હાથ પકડીને હસતા હતા. તેઓ સમજી ગયા કે જ્યારે આપણે સાથે મળીને હસીએ છીએ, ત્યારે કોઈપણ દુષ્ટતા આપણને રોકી શકતી નથી.્

લેખક નોંધ (Author Note):મિત્રો, આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે ગમે તેવી મુશ્કેલી હોય, જો આપણે સાથે મળીને હસીએ તો દરેક દુષ્ટતા હારી શકે છે.
Heena gopiyani
