अध्याय ९
-------------
देशपांडेचा कबुलीनामा आणि अदृश्य नेटवर्क
----------------------------------------------------------
आदित्य देसाई आणि सोनल, सोन्याच्या खाणीतील भुयारातून बाहेर पडल्यानंतर, सोनलला पुन्हा एकदा गोपनीय वैद्यकीय कक्षात संरक्षणाखाली ठेवण्यात आले. अजय सावंतचा मृतदेह गुप्तपणे ताब्यात घेण्यात आला आणि रुधिरारंभच्या अंतिम विधीची साक्ष देणारी माधवीची डायरी आदित्यने स्वतःच्या ताब्यात ठेवली.
दुपारचे बारा वाजले होते. आदित्य सीआयडी हेडक्वार्टरच्या सर्वात खोल आणि अश्राव्य (Soundproof) भुयारी चौकशी कक्षात होता. त्याच्या समोर वरिष्ठ अधिकारी देशपांडे, ज्याला आता हातापायात बेड्या ठोकल्या होत्या, तो बसलेला होता. देशपांडेचा चेहरा रागाने आणि अपयशाच्या तिरस्काराने विकृत झाला होता.
देशपांडेला पकडण्यापासून कोणीही थांबवू शकत नव्हते, कारण त्याची रुधिरारंभचा नवा धारक बनण्याची लालसा आता त्याला मानसिक रुग्ण बनवत होती.
आदित्यच्या बाजूला कॉन्स्टेबल शिंदे उभा होता. शिंदेच्या चेहऱ्यावर अजूनही काल रात्रीच्या विश्वासघाताचा आणि धोक्याचा भीतीदायक अनुभव स्पष्ट दिसत होता.
"देशपांडेसाहेब," आदित्यने शांतपणे सुरुवात केली. त्याच्या आवाजात क्रोध नव्हता, तर एक थंडगार निर्धार होता. "तुमच्या मुलाचा, अजय सावंतचा रुधिरारंभच्या विधीत मृत्यू झाला आहे. तो आता मेला आहे."
देशपांडे हास्य करू लागला. ते हास्य विचित्र आणि क्रूर होते. "अजय मेला? चांगले झाले! तो कमजोर होता! तो रुधिरारंभचे सामर्थ्य पेलू शकला नाही! आता ती शक्ती परत जंगलात गेली असेल... किंवा माझ्याकडे येईल! मी तिच्यासाठी तयार आहे!"
आदित्यने टेबलावर माधवीची रक्ताने माखलेली डायरी ठेवली.
"तुमची पत्नी, गायत्री, तिने अजयला जन्म दिला आणि त्याला रुधिरारंभच्या सेवेसाठी समर्पित केले. माधवी... तुमच्याच नात्यातील कुटुंबातील शुद्ध रक्त असल्याने, तिला पहिला बळी बनवले. १५ वर्षांपूर्वी तुम्ही केस बंद केलीत, कारण तुम्हाला अजयला रुधिरारंभचा धारक म्हणून प्रशिक्षण द्यायचे होते."
देशपांडेच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण ते दुःखाचे नव्हते, तर अपयशाचे होते. "होय! मीच केले! रुधिरारंभचे सामर्थ्य अफाट आहे! ते तुमच्यासारख्या सामान्य माणसांना समजू शकत नाही! मी त्याला वंशपरंपरेनुसार दिले! पण अजयने लोभ केला! त्याने मला मारण्याचा प्रयत्न केला!"
"तुमच्या नेटवर्कमध्ये कोण कोण सामील होते, देशपांडे? रमेश कदम (छायाचित्रकार) का सामील होता? आणि पाटील? तो तुमचा मोहरा कसा बनला?" आदित्यने चौकशी तीव्र केली.
देशपांडेने एक दीर्घ श्वास घेतला. "रमेश? तो एक माध्यम (Medium) होता! तो सोन्याच्या खाणीतील अज्ञात रुधिरारंभचा मार्ग उघडे पर्यंत. आणि पाटील... पाटील हा अल्पसंतुष्ट पोलीस होता! त्याला पैसा आणि अधिकार हवा होता! त्याला वाटले, रुधिरारंभ त्याला ते देईल! तो फक्त पंधरा वर्षांच्या विधीसाठीचा मोहरा होता!"
आदित्यला सत्य स्पष्ट झाले. रुधिरारंभ हा फक्त एक आत्मा नव्हता, तर तो मानवी लोभ आणि लालसेतून जन्मलेला एक शाप होता, जो शक्तिशाली लोकांना मोहाच्या जाळ्यात अडकवत होता.
"तुमच्या नेटवर्कमध्ये आणखी किती लोक आहेत, देशपांडे? कोण अधिकारी तुम्हाला गुप्त माहिती पुरवत होता?"
देशपांडे आदित्यवर थट्टेवारी हसला. "नेटवर्क? ते कुठेही असू शकते, आदित्य! शहरात, न्यायालयात, किंवा तुझ्याच टीममध्ये! तुला काय वाटते, फक्त पाटील आणि रमेश होते? रुधिरारंभला सोन्याच्या खाणीतील शक्तीला जागृत करण्यासाठी अनेक मानवी मदतीची गरज होती! ते अजूनही माझ्या आदेशाची वाट पाहत असतील!"
देशपांडेच्या चेहऱ्यावरची तीव्रता पाहता, आदित्यला जाणवले की हा माणूस खोटे बोलत नाहीये. रुधिरारंभचा शाप फक्त अजय सावंतवर संपलेला नव्हता. शहरातील अंधार अजूनही जिवंत होता.
"शिंदे...! देशपांडेला तातडीने एका सेलमध्ये हलवा. त्याला कोणालाही भेटू देऊ नका. आणि त्याची प्रत्येक हालचाल रेकॉर्ड करा!" आदित्यने आदेश दिला.
देशपांडेला घेऊन शिंदे बाहेर गेला. देशपांडे जाताना आदित्यला मंद हसून म्हणाला: "रुधिरारंभ शांत झाला नाही, आदित्य! तो फक्त 'नवीन शरीराच्या' शोधात गेला आहे! आणि ते शरीर तुझ्या अगदी जवळ आहे!"
आदित्यच्या मनात संशयाची पाल चुकचुकली.
त्याने लगेच गोपनीय तिजोरीतील रमेश कदमच्या कॅमेऱ्याची चिप (जी त्याने भुयारात नष्ट केली नाही, तर गुपचूप आपल्या पिस्तुलाच्या कप्प्यात ठेवली होती) काढली.
त्याने चिपमधील पाटील आणि रमेश कदमचा विधी करतानाचा व्हिडिओ पुन्हा पाहिला.
पाटील आणि रमेश कदम. विधीची तयारी करत असताना...
आदित्यने व्हिडिओ झूम केला. विहिरीच्या बाजूला, अंधारात, एका शिपायाचा गणवेश दिसत होता. तो शिपाई अंधारात उभा राहून पाटीलला सूचना देत होता, आणि तो शिपाई शिंदे नव्हता.
"कोण आहे हा? अदृश्य साथीदार कोण?"
आदित्यला आठवले, सोनलला वाचवल्यानंतर, शिंदे आणि देशपांडेच्या अंगरक्षकाची (जो पळून गेला होता) गच्चीवर लढाई झाली होती.
शिंदे!
आदित्यने शिंदेला कॉल केला. शिंदे काही क्षणातच हसतमुखाने चौकशी कक्षात आला.
"काय झाले सर? देशपांडेने काही नवीन माहिती दिली?"
"शिंदे! काल रात्री, गच्चीवर देशपांडेच्या अंगरक्षकाने तुमच्यावर हल्ला केला, आणि तुम्ही त्याला पळवून लावले," आदित्यने शांतपणे विचारले.
"होय सर. मी सोनलला वाचवले आणि त्याला पळवून लावले. पण तो पळून गेला, त्यामुळे मला राग आला," शिंदेने मान खाली घालून उत्तर दिले.
आदित्यने त्याच्याकडे थंडगार नजरेने पाहिले. "शिंदे, गच्चीवरच्या लढाईच्या वेळी, देशपांडेचा अंगरक्षक हा पाटीलने जंगलात पाहिलेला दुसरा शिपाई होता का?"
शिंदे क्षणभर स्थिर झाला. "मला माहीत नाही, सर. मी त्याला पाहिले नाही."
"खोटे बोलू नकोस, शिंदे! तू पाटीलचा जवळचा मित्र होतास! आणि पाटील मेला, तेव्हा तूच त्याला अपघाती मृत्यू म्हणून नोंदवले! तूच रुधिरारंभच्या नेटवर्कचा नवीन आणि अंतिम मानवी धारक आहेस का?"
आदित्यने पिस्तूल काढले आणि शिंदेच्या छातीवर रोखले.
शिंदेच्या चेहऱ्यावरील मासूमपणाचा मुखवटा अचानक गळून पडला. त्याच्या डोळ्यांत क्रूर आणि तीव्र चमक आली.
"आदित्य! तू खूप हुशार आहेस! पण तू खूप उशीर केलास! देशपांडेने मला वाचवले, कारण त्याला माहीत होते की माझ्यामध्ये रुधिरारंभचा अंश आहे! मीच रुधिरारंभचा अंतिम आणि सर्वात शक्तिशाली वाहक (Carrier) आहे!" शिंदे हसत हसत बोलत होता आणि बोलता बोलता तो तिथे फिरत होता.
शिंदेने अचानक हसतमुखाने आदित्यच्या दिशेने एक धारदार चाकू फेकला. तो चाकू गार्डच्या पेटीतील फळ कापण्याचा होता, पण तो इतक्या वेगवान गतीने आला की आदित्यला बाजूला होण्यास वेळ मिळाला नाही.
चाकू विक्रमच्या खांद्याला लागला. तीव्र वेदनेची एक लाट त्याच्या शरीरातून गेली. तो चाकू त्याच्या खांद्यामध्ये घुसला होता.
आदित्यने गोळी झाडली नाही, कारण त्याला शिंदेला जिवंत पकडायचे होते.
"तू लोभी आहेस, शिंदे! रुधिरारंभने तुला मोहात पाडले!" आदित्यने वेदना दाबून ठेवली.
"लोभ? नाही! हे अधिकार आहे! रुधिरारंभ अजूनही या इमारतीत आहे! आणि त्याने मला निवडले आहे! तुझी कथा इथेच संपणार आहे!"
शिंदेच्या चेहऱ्यावर मानवी स्नायूंचे अमानवी कंपन सुरू झाले. त्याने टेबल उचलून आदित्यच्या दिशेने फेकला.
आदित्यला माहीत होते, त्याला शारीरिक शक्ती नव्हे, तर युक्ती वापरावी लागेल.
त्याने टेबलाच्या खाली उडी मारली आणि शिंदेच्या पायावर गोळी झाडली.
शिंदे वेदना आणि क्रोध गर्जना करत जमिनीवर कोसळला. त्याच्या पायातून रक्ताची धार सुरू झाली.
"तू... तू मला गोळी मारलीस? तू अपयशी ठरलास! मी... मी परत येईन!"
आदित्यने शिंदेच्या छातीवर पाय ठेवला. "तू कुठेही जाणार नाहीस, शिंदे! रुधिरारंभ आता शांत झाला आहे! आणि तू आता सामान्य गुन्हेगार आहेस!"
आदित्यने शिंदेच्या हातापायात बेड्या ठोकल्या.
आदित्यच्या हातात तीव्र वेदना होत होती, पण त्याने खांद्याला लागलेल्या जखमेवर लक्ष दिले नाही.
रुधिरारंभचा मानवी अंश आता शांत झाला होता.
शिंदे आणि देशपांडे दोघेही पकडले गेले होते.
पण आदित्यला एक प्रश्न सतावत होता: माधवीने डायरीत उल्लेख केलेला 'रुधिरारंभचा मार्गदर्शक' कोण होता? अजय? देशपांडे? शिंदे?
आदित्यला वाटले, रुधिरारंभ हा एक आत्मा नसून, तो मानवी लालसेतून आणि गूढ शक्तीतून जन्मलेला एक सायकोपॅथिक विचार होता, जो वंशपरंपरेने आणि लोभाने पुढे जात होता.
त्याने शिंदेला घेऊन चौकशी कक्षातून बाहेर काढले.
हेडक्वार्टरमध्ये शिंदेच्या अटकेने हाहाकार माजला. वरिष्ठ अधिकारी आणि सामान्य पोलीस आश्चर्याने पाहू लागले.
आदित्यने शिंदेला देशपांडेच्या बाजूच्या सेलमध्ये टाकले.
आदित्यला माहीत होते, शहरातील अंधार आता संपला होता. सोनल सुरक्षित होती. माधवीचा बदला पूर्ण झाला होता.
त्याने खांद्याला लागलेल्या जखमेकडे पाहिले. जखमेतून रक्त वाहत होते.
आदित्यने शिंदेच्या सेलकडे पाहिले.
शिंदे हसत होता. विकृत हसत होता.
"तू जिंकलास, आदित्य! पण रुधिरारंभ गेला नाही! तो तुझ्या रक्तासोबत तुझ्या शरीरात प्रवेश करेल! आणि मग तूच या शहराचा नवा अंधार असशील!"
आदित्यच्या शरीरातून थंड लाट गेली. शिंदेने फेकून मारलेल्या चाकूचे रक्त... त्याच्या जखमेतून त्याच्या शरीरात प्रवेश करत होते!
शिंदे नक्की धारक होता का?
रुधिरारंभ आता तरी खरच नष्ट झालाय का?
या प्रश्नांची उत्तरे पुढील अध्यायात मिळतील का?
-----
(नववा अध्याय समाप्त)
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
