अध्याय १
-------------
अदृश्य खुणा
----------------
सह्याद्रीच्या कड्यांवरून वाहणारा वारा नुसता थंड नव्हता; तो मूक साक्षीदारासारखा होता. नुकताच पाऊस पडून गेल्यामुळे हवेत गारवा होता. जंगलातील उंच झाडांच्या फांद्यांवरून तो थंड वारा जाताना त्याचा आवाज एखाद्या हळूवार फुसफुसाटासारखा वाटायचा, जणू काही अनादी काळापासून दडलेले रहस्य तो 'आदित्य देसाई' च्या कानात सांगू पाहत होता. पण आदित्य देसाई, हे गुन्हे अन्वेषण विभागाचा (CID) सर्वात शांत आणि अनुभवी इन्स्पेक्टर, त्याला असे फुसफुसणे नवीन नव्हते. त्याने आयुष्यात अनेक रहस्ये पाहिली होती, जी रात्रीच्या भयाण शांततेत दडून असायची.
रात्रीचे दोन वाजून गेले होते. आदित्य ची महिंद्रा स्कॉर्पिओ, ज्याला तो प्रेमाने 'रणगाडा' म्हणायचा, सह्याद्रीच्या कुशीत, आंबोली खिंडीजवळील जंगलाच्या एका अरुंद आणि कच्च्या रस्त्याच्या शेवटी थांबली होती. रस्त्यापलीकडे दहा हजार एकरांचे घनदाट जंगल होते, जिथे दिवसाही सूर्यकिरणे पोहोचणे कठीण होते. आज या अंधारात, ते जंगल जणू काळी, अक्राळविक्राळ भिंत बनून उभे होते.
जीपमधून खाली उतरताच, आदित्यच्या बुटांखाली सुकी पाने चरचरली. त्याने आपल्या खांद्यावरचे जड जॅकेट नीट केले आणि एक मोठा थंड हवेचा श्वास आत घेतला. त्याने खिशातून एक सिगारेट काढून पेटवली. वातावरणात ओल्या मातीचा आणि कुजलेल्या वनस्पतींचा तीव्र वास होता, पण त्यासोबत त्याला आणखी एक वास जाणवला – तो धातूचा आणि तिखट वास होता, जो तो कधीच विसरू शकत नव्हता: रक्ताचा वास.
"सर, इथपर्यंत सोनलचे लोकेशन मिळाले होते. त्यानंतर सिग्नल पूर्णपणे कट झालेला आहे," कॉन्स्टेबल पाटील, त्याच्यासोबत असलेला शिपाई, दबक्या आवाजात म्हणाला.
कॉन्स्टेबल पाटील हा तरुण होता, पण त्याची नजर अत्यंत तीक्ष्ण होती. मात्र, त्याच्या डोळ्यांमध्ये एक अस्पष्ट भीतीची छाया दिसत होती.
त्याच्यासोबत अजून एक कॉन्स्टेबल होता, त्याचे नाव होते 'शिंदे.' शिंदे अशा अंधाराला जरा घाबरतच होता. त्यामुळे तो जास्त काही बोलला पण नाही आणि तो गाडीतून खाली उतरला सुद्धा नाही.
"पाटील, आपली शोध मोहीम पूर्ण ताकदीने सुरू आहे, पण मला काहीतरी खटकत आहे," आदित्य ने शांतपणे, पण गंभीरपणे उत्तर दिले. त्याने आपल्या हातातला शक्तिशाली टॉर्च (Flashlight) घेतला आणि प्रकाश थेट जंगलाच्या आत टाकला. प्रकाशाच्या कड्याने रात्रीच्या अंधाराला क्षणभर भेदले, पण त्या अफाट अंधारात ते अगदीच अपुरे वाटले.
"सोनल प्रशिक्षित गिर्यारोहक होती. ती स्वतःहून इतक्या आत जाणार नाही आणि बेपत्ता होण्यापूर्वी तिने एसओएस (SOS) कॉल पण दिला नाही." आदित्यने पाटीलला विश्वासाने सांगितले.
सोनल, वय २२, पुण्यातील एक ब्रिलियंट गिर्यारोहक. दोन दिवसांपूर्वी 'सह्याद्री ग्रीन वॉक' नावाच्या संस्थेसोबत ट्रेकिंगसाठी आली आणि अचानक गायब झाली.
आदित्यने पायाखाली सिगारेट विझवून टाकली. 'रणगाड्या' पासून सुमारे पन्नास फूट आत ते दोघे दबकत दबकत इकडे तिकडे बघत आणि छोट्याश्या सुद्धा आवाजाची चाहूल घेत ते जंगलात शिरले. आत गेल्यावर, टॉर्चचा प्रकाश एका मोठ्या, अर्धवट तुटलेल्या सागाच्या खोडावर पडला.
"थांब, पाटील!" आदित्य तत्काळ थांबला.
तो खोड नैसर्गिकरित्या तुटलेला दिसत नव्हता. तो कोणत्यातरी प्रचंड ताकदीने मध्येच चिरला गेला होता. पण त्याहून भयानक गोष्ट म्हणजे, खोडाच्या पृष्ठभागावर गडद लाल रंगाचा एक मोठा डाग पसरलेला होता.
तो लाल रंगाचा डाग होता... रक्त!
आदित्यने पाऊल पुढे टाकले. त्या रक्ताच्या डागाचा वास आता अधिक तीव्र झाला होता. तो रक्ताचा डाग खोडावरून टपकून खाली मातीमध्ये एक छोटा तलाव बनवत होता. तो डाग जाड होता, म्हणजे तो फार पूर्वीचा नव्हता, अगदी काही तासांपूर्वीचा असावा.
"पाटील, लगेच बॅगेतून केमिकल किट (Chemical Kit) काढ. नमुना घ्यायचा आहे. आणि... कोणालाही इथे येऊ देऊ नकोस." आदित्यने त्या रक्ताच्या आजूबाजूची माती त्याच्या खिशातील रुमालात घेतली.
पाटीलने लगेच किट उघडले, पण त्याच वेळी आदित्यची नजर रक्ताच्या डागाच्या मध्यभागी असलेल्या एका वेगळ्या गोष्टीवर स्थिर झाली. त्या खोडाच्या कडक पृष्ठभागावर कोणीतरी तीक्ष्ण हत्याराने किंवा नखांनी खोलवर ओढून काढल्यासारखे एक प्रतीक (Symbol) कोरले होते.
ते प्रतीक होते: एक मोठे वर्तुळ (Circle) आणि त्या वर्तुळाला मध्येच छेदणारी एक जाड, तिरकस रेषा (Diagonal Line).
ते प्रतीक पाहताच, आदित्यच्या शरीरातील रक्त गोठल्यासारखे झाले. त्याच्या तळहाताला अचानक घाम फुटला, जणू त्याला ताप आला आहे. तो टॉर्च दुसऱ्या हातात घेऊन, डाव्या हाताने त्याच्या जॅकेटच्या आतल्या खिशात ठेवलेली जुनी, लेदरची डायरी बाहेर काढू लागला. त्याचे हात किंचित थरथरत होते.
"सर... काय झाले? तुम्ही... तुम्ही ठीक आहात ना?" पाटीलने भीती आणि संभ्रमाने विचारले. त्याने आदित्यला इतके विचलित कधीच पाहिले नव्हते.
"हे प्रतीक..." आदित्यने स्वतःशीच पुटपुटले. त्याने जुनी डायरी उघडली आणि एका पिवळसर झालेल्या पानावरची एक रेखाकृती दाखवली.
पाटीलने टॉर्चचा प्रकाश त्या डायरीवर टाकला. डायरीवरचे प्रतीक आणि खोडावरचे प्रतीक... ते अगदी सारखे होते.
"हे... हे काय आहे सर? हे तर..."
"हे पंधरा वर्षांपूर्वीचे आहे, पाटील," आदित्यच्या आवाजात एक खोल दुःख आणि तीव्र वेदना होती. "तेव्हा मी CID मध्ये नव्हतो. मी माझ्या बहिणीच्या हत्येचा तपास करत होतो. त्या केसमध्ये, तिच्या मृतदेहाजवळ, तिच्याच रक्ताने हे प्रतीक जमिनीवर कोरलेले होते. केस बंद झाली, कारण खुनी सापडला नाही... त्या नंतर मी गुन्हे अन्वेषण विभाग (CID) जाईन केलं.
त्या रात्री, पंधरा वर्षांपूर्वी, त्याच्या बहिणीला, माधवीला, कोणीतरी याच पद्धतीने ठार मारले होते. आणि आज, याच जंगलात, सोनल बेपत्ता झाली असताना, हेच भयावह आणि गूढ प्रतीक पुन्हा दिसले होते.
हा निव्वळ योगायोग असू शकत नाही. त्याला जाणवले की तो फक्त एक बेपत्ता झालेल्या व्यक्तीचा शोध घेत नाहीये, तर तो त्याच्या भूतकाळातील न उलगडलेल्या रहस्याला पुन्हा एकदा सामोरे जात आहे.
आदित्य, तू इथे नाही यायला पाहिजे होतास..." त्याच्या मनातील एक आवाज त्याला सतत सांगत होता.
आदित्यने पाटीलला रक्ताचा नमुना घेण्यास सांगितले आणि टॉर्च घेऊन खोडाच्या मागील बाजूला गेला. तिथे झाडी किंचित विस्कटलेली होती, जणू कोणीतरी ओढत किंवा घसरत आत गेले असावे.
जंगलातील झाडीतून एक अरुंद पायवाट खाली दरीच्या दिशेने जात होती. माती ओलसर असल्यामुळे, त्यावरचे ठसे स्पष्टपणे दिसत होते.
"सोनलच्या बूट्सचे ठसे आहेत, पाटील! बघा, हेच आहेत," आदित्य म्हणाला.
सोनलने ट्रेकिंगचे बूट घातले होते, त्यांचे ठसे ओळखण्यासारखे होते. ती घाईघाईत खाली उतरत गेल्याचे स्पष्ट दिसत होते. पण...
आदित्यचा टॉर्च आणखी खाली सरकला आणि त्याला सोनलच्या ठशांसोबतच दुसऱ्या एका अनोळखी पाऊलखुणा दिसल्या.
या पाऊलखुणा पाहिल्यावर पाटीलच्या तोंडून एक गोंधळलेली किंकाळी बाहेर पडली.
"अरे देवा! सर... हे... हे कसले ठसे आहेत?"
ते ठसे माणसाचे नव्हते. ते जवळजवळ गोल आणि प्रचंड मोठे होते, जणू कोणीतरी चारही हाता-पायांचा वापर करून चालत असावे. बोटांचे किंवा तळव्यांचे कोणतेही स्पष्ट चिन्ह नव्हते, फक्त एका मोठ्या, विद्रूप पंजाचे ठसे होते.
आदित्यच्या CID च्या पंधरा वर्षांच्या कारकिर्दीत, त्याने अशा अमानवी पाऊलखुणा कधीच पाहिल्या नव्हत्या. त्यांचा आकार आणि जंगलाच्या आत खोलवर गेलेला मार्ग... हे कोणत्याही वन्य प्राण्याचे काम नव्हते.
"पाटील, टीमला सांग. कोणीही या मार्गावर पाऊल ठेवू नये. मी स्वतः खाली जाऊन तपास करतो," आदित्यने तातडीने निर्णय घेतला.
"पण सर! तुम्ही एकटे? हे ठसे..." पाटील थरथरत होता.
"माझ्याकडे पिस्तूल आहे, पाटील. आणि... आता ही केस सोनलच्या बेपत्ता होण्यापेक्षा माधवीच्या रहस्याशी जोडली गेली आहे. मला खाली जावेच लागेल."
आदित्यने आपली ९ एमएमची बेरेटा पिस्तूल बाहेर काढली आणि ती लोड करून जॅकेटच्या आतल्या होलस्टरमध्ये ठेवली. त्याने आपला वॉकी-टॉकी घेतला.
"टीम अल्फा, इथे या. 'रणगाड्या' जवळ थांबा. मी एकटा दरीत उतरत आहे. जर पाच मिनिटांत माझा कॉल आला नाही, तर मला लगेच फॉलो करा. पण सावधगिरीने, तुमच्या जीवाला धोका असू शकतो."
त्याने वॉकी-टॉकी बंद केला, कारण खाली उतरताना सिग्नल जाण्याची शक्यता होती.
तो त्या अरुंद, धोकादायक पायवाटेवर उतरू लागला. रात्रीची भयाणता आता शरीराला स्पर्श करत होती. प्रत्येक पावलागणिक, अंधार अधिक गडद होत होता. मधून मधून काही वेगळेच आवाज येत होते. तो टॉर्चच्या उजेडात चालत होता. त्याने टॉर्चचा उजेड इकडे तिकडे फिरवला की सारखे त्याला वाटे की त्या टॉर्चचा उजेडात दूरवर काहीतरी सावली सारखे दिसत आहे. त्याला वाटू लागले की तो एकटा नाही. कोणीतरी त्याला पाहत आहे, कोणीतरी त्याच्या पाठीवर श्वास घेत आहे असे त्याला वाटे.
जवळजवळ शंभर फूट खाली उतरल्यावर, पायवाट संपली आणि खाली एक लहान सपाट पठार होते. पठारावर त्याने टॉर्च चा उजेड फिरवला आणि त्या उजेडात त्याला चकाकणारी एक वस्तू दिसली.
आदित्यने पटकन धावत जाऊन ती वस्तू पाहिली आणि उचलली. ती चकाकणारी वस्तू सोनलच्या गळ्यातील लॉकेट होती, चांदीची, आणि आत तिच्या आईचा फोटो होता. लॉकेट अजूनही उबदार वाटत होते, जणू ते काही क्षणांपूर्वीच तिथे पडले असावे.
लॉकेटच्या बाजूला, माती खणून बाहेर काढल्यासारखे काहीतरी दिसत होते.
आदित्यने टॉर्चचा प्रकाश अगदी जवळ टाकला.
जे दृश्य समोर आले, त्याने आदित्यच्या डोक्यातील रक्ताचा प्रत्येक थेंब गोठवला. त्याच्या CID च्या कारकिर्दीत त्याने हजारो मृतदेह आणि विच्छेदन पाहिले होते, पण हे... हे वेगळे होते.
मातीतून, फक्त एक मानवी हात बाहेर आलेला होता. तो हात खांद्यापासून तोडलेला होता आणि त्याची बोटे आकाशाकडे आक्रोश करत होती. हाताच्या मनगटावर, त्वचेला ओरखडले होते आणि एक जुन्या प्रकारची दोरी बांधल्याचे स्पष्ट दिसत होते.
तो हात सोनलचा होता का?
आदित्यने आपला हात पिस्तुलाच्या हँडलवर ठेवला. त्याचा श्वास त्वरीत आणि हलका झाला. त्याच्या मनात भीतीने नाही, तर क्रूर वास्तवाने जागा घेतली. त्याने आजूबाजूला पाहिले. त्याला सारखे वाटत होते की अंधारात त्याच्यावर कोणीतरी नजर ठेऊन आहे.
त्याने लगेच वॉकी-टॉकी काढला आणि बोलणार... त्याच क्षणी, त्याच्या अगदी मागे, तीव्र आणि थंडगार वाऱ्याची एक झुळूक आली. सोबतच त्याला कुजलेल्या मातीचा आणि सल्फरचा एक तिरकस वास आला.
तो आवाज मानवी नव्हता. तो आवाज प्राण्यासारखा नव्हता. तो आवाज जणू जमिनीतून येत होता.
खस-खस-खस...
कोणतरी विद्रूप गतीने अगदी वेगाने त्याच्या अगदी पाठीमागून सरकले होते.
आदित्यने विजेच्या वेगाने मागे वळून पाहिले.
तिकडे कोणीच नव्हते. फक्त अंधार आणि तो थंडगार वारा होता.
त्याने जमिनीकडे पाहिले, ज्या दिशेने तो आला होता तिकडे.
जमिनीवर, त्याच्या पाऊलखुणांच्या अगदी बाजूला, ते विद्रूप, अमानवी पंजाचे ठसे आता अधिक ताजे आणि खोल उमटले होते. याचा अर्थ, जे काही होते, ते त्याच्या मागे मागे येत होते आणि ते फक्त काही सेकंदांपूर्वी तिथे उभे होते... त्याला पाहत होते, की त्याच्या बरोबर चालत होते म्हणून त्याला आवाज येत होते.
त्याला पुन्हा एकदा, पण आता स्पष्टपणे आणि नक्कीच, त्याच्या कानाजवळ एक घोगरा, जुनाट फुसफुसाट ऐकू आला.
तो फुसफुसाट होता.
"स्वागत आहे, आदित्य... तू तुझ्या बहिणीला शोधायला परत आला आहेस. आणि आता... तू देखील इथेच... दफन होशील."
आदित्यच्या डोक्यातून गोळी जावी तसा तो आवाज गेला. त्याने पिस्तूल काढले आणि त्या निर्जन पठारावर ३६० अंशात फिरून पाहिले. तो आवाज हवेतून येत नव्हता, तो त्याच्या मनात किंवा जमिनीखालून येत होता. त्याला कोणीही दिसले नाही.
आदित्यने पिस्तुलाचा आवाज न करता, एका हातात टॉर्च आणि दुसऱ्या हातात पिस्तूल घेऊन, त्या मानवी हाताजवळ गेला. त्याने तो हात पाहिला. त्यावरची त्वचा विद्रूप झाली होती, आणि मनगटावर बांधलेल्या दोरीवर, गूढ प्रतीकाची नक्षी कोरलेली होती.
याचा अर्थ स्पष्ट होता: सोनलचा शोध आता एक साधी केस राहिली नव्हती. हे एक अतिमानवी आणि अघोरी शक्तीचे जाळे होते, जे पंधरा वर्षांपूर्वी माधवीच्या मृत्यूने सुरू झाले होते आणि आज आदित्यला स्वतःच्या मृत्यूच्या खाईत ओढत होते.
त्याने वॉकी-टॉकी परत घेतला.
"पाटील! ताबडतोब माझ्याकडे ये! मला इथे एक हात सापडला आहे... आणि तो माधवीच्या केशशी जोडलेला आहे! लवकर ये!"
आदित्यने वॉकी-टॉकी बंद केले. त्याचे हृदय ढोलसारखे धडधडत होते. त्याने आकाशाकडे पाहिले. ढगांनी चंद्र पूर्णपणे झाकला होता, आणि तो अंधार जणू त्या शक्तीला मदत करत होता.
तो आता एकटा नव्हता. आणि त्याला माहीत होते की, त्याची पुढची प्रत्येक चाल फक्त सोनलचा शोध नाही, तर स्वतःच्या अस्तित्वाची लढाई असेल.
त्याला हे समजत नव्हते तो हात सोनलचा आहे की दुसऱ्या कोणाचा.
तो हात नक्की कोणाचा आहे?
------
(पहिला अध्याय समाप्त)
-------
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
#भयकथा #रहस्यकथा #थरारकथा
