अध्याय ८
--------------
सोन्याच्या खाणीतील अंधार
-----------------------------------
आदित्य देसाईने सीआयडी हेडक्वार्टरच्या मागच्या बाजूने गुप्त मार्गाने बाहेर पडून, आपल्या दुसऱ्या, साध्या गाडीने शहराच्या सर्वात जुन्या आणि ऐतिहासिक भागात धाव घेतली. सकाळचे साडे आठ वाजले होते, पण त्याच्या डोळ्यांतली झोप आणि थकवा पूर्णपणे नाहीसा झाला होता. त्याच्या मनात फक्त सोनलला वाचवण्याचा आणि अजय सावंतला रुधिरारंभच्या शापातून मुक्त करण्याचा एकच विचार होता.
त्याच्या बाजूच्या सीटवर माधवीची डायरी उघडी होती. डायरीतील शेवटच्या पानावर माधवीच्या रक्ताने कोरलेला तो अस्पष्ट नकाशा दिसत होता. नकाशा एका जुनाट, अर्धवट मोडलेल्या मशिदीजवळच्या जागेकडे निर्देश करत होता. ही जागा ईस्ट इंडिया कंपनीच्या काळात 'सोनेरी खजाना' म्हणून ओळखली जायची, जिथे सोन्याची खाण होती.
आदित्यने गाडी मशिदीजवळच्या एका जुनाट गोदामाच्या बाजूला थांबवली. गोदामाचे बांधकाम दगडी होते आणि ते सुमारे दोनशे वर्षांपूर्वीचे असावे. वातावरणात धूळ, जुन्या लाकडाचा आणि कुबट हवेचा वास होता.
त्याने गाडीतून टॉर्च, पिस्तूल आणि एक छोटी दोरी घेतली. त्याने जॅकेटच्या आत रमेश कदमच्या कॅमेऱ्याची चिप सुरक्षित ठेवली.
गोदामाच्या मागच्या बाजूला, तुटलेल्या विटांच्या खाली एक पोकळी जाणवली. आदित्यने दगड बाजूला केले आणि त्याला भूमिगत भुयाराचा दरवाजा दिसला. तो दरवाजा लोखंडी आणि गंजलेला होता, पण तो मंद उघडलेला होता. याचा अर्थ अजय सावंत आतमध्ये गेला होता.
आदित्यने हळूच भुयाराच्या आत प्रवेश केला. आतली हवा थंड, दमट आणि सल्फरच्या वासाची होती.
टॉर्चचा प्रकाश भुयाराच्या भिंतींवर पडला. भिंतींवर कोळशाने आणि रक्ताने गूढ प्रतीकाची चित्रे मोठ्या आकारात कोरलेली होती. तो विधी इथेच होणार होता, याची त्याला खात्री झाली.
भुयार अरुंद होते, पण जसजसा तो आत जाऊ लागला, तसतसे ते विशाल आणि मोठे होत गेले. त्याला खाणीच्या विविध टप्प्यांवरून जावे लागले.
सुमारे वीस मिनिटांनंतर, तो एका मोठ्या, नैसर्गिक गुहेत पोहोचला, जी सोन्याच्या खाणीचे केंद्रस्थान असावे. गुहेची उंची चाळीस फुटांपेक्षा जास्त होती आणि केंद्रात मोठमोठे, धारदार दगड होते.
गुहेच्या मध्यभागी, तीच भयावह वेदी होती, जी त्याने जंगलात पाहिली होती. वेदीच्या बाजूला मंद, निळ्या रंगाचा धूर उठत होता.
आणि वेदीवर, सोनल काळसर दोरीने बांधलेली होती. तिचे डोळे मोकळे होते, पण ती अत्यंत भीतीमुळे हलत नव्हती.
सोनलच्या बाजूला, अजय सावंत उभा होता. अजयने रुधिरारंभच्या रंगाचे काळे कपडे परिधान केले होते. त्याच्या हातात तेच गूढ प्रतीक असलेला खंजीर होता.
पण अजयचा चेहरा... तो आता विकृत झाला नव्हता, तर तो अत्यंत शांत आणि क्रूर दिसत होता. त्याचे डोळे तीव्र सोनेरी रंगात चमकत होते, जणू त्याच्या शरीरात सोन्याची खाणच उजळली होती.
"आदित्य देसाई! मी वाटच पाहत होतो," अजय सावंतने अत्यंत शांत आणि स्पष्ट आवाजात म्हटले. त्याच्या आवाजात पाटीलसारखी विकृती नव्हती, तर मालकाचा रुबाब होता.
"अजय! सोनलला सोड! हा विधी थांबव! तू रुधिरारंभच्या लालसेपोटी वेडा झालास!" आदित्यने पिस्तूल अजयच्या दिशेने रोखले.
अजय हसला. "वेडा? नाही, आदित्य! मी या शहराचा आणि या भुयाराचा स्वामी आहे! मी रुधिरारंभचा अंतिम धारक (The Final Host) आहे! पाटील आणि देशपांडे हे फक्त अल्पकाळचे प्रयोग होते! माधवीचे रक्त आणि सोनलचा आत्मा... हे मला अमरत्व देईल!"
"तुझा बाप (देशपांडे) तुला मारायला तयार होता! तू त्याला फसवलेस!" आदित्यने त्याला भावनिक आव्हान दिले.
"बाप? देशपांडे माझा शरीर धारक आहे, आदित्य! मी त्याला रुधिरारंभच्या शक्तीचा आभास दिला, जेणेकरून तो मला या वेदीपर्यंत घेऊन येईल! त्याला वाटले, तो मला मारून पुढील धारक बनेल, पण अंतिम धारक मीच आहे!"
"होय! मी त्याला फसवले कारण रुधिरारंभला फक्त वंशजांचे शुद्ध रक्त हवे असते, ते माधवीने दिले. पण शहरावर सत्ता गाजवण्यासाठी 'जीवित साक्षीदाराचा' बळी हवा असतो! सोनलने रुधिरारंभला दोनदा पाहिले आहे; तिच्या आत्म्यात सत्य आहे. तिचा बळी मला या सोन्याच्या खाणीची आणि संपूर्ण शहराची सत्ता देईल! देशपांडे? तो फक्त एक पायरी होता!"अजयच्या डोळ्यातील सोनेरी चमक वाढली.
"आणि माधवी? तुझ्यावर प्रेम करत होती ती. तिला तू का मारलेस?" आदित्यच्या आवाजात तीव्र वेदना होती.
"माधवी? ती माझी शिकार होती! रुधिरारंभला वंशजांचे शुद्ध रक्त हवे होते! तिने माझ्या शक्तीचा पहिला विधी पूर्ण केला! आणि तिनेच मला सांगितले की तू येणार आहेस! तू 'काळभैरवाच्या विनाशाची किल्ली' घेऊन येशील!"
आदित्यला तीव्र धक्का बसला. माधवीने त्याचा उपयोग अजय सावंतला थांबवण्यासाठी केला होता!
"मी तुला थांबवेन, अजय! या विधीची अंतिम किंमत तू मोजणार आहेस!"
आदित्यने पिस्तुलाचा ट्रिगर दाबला, एक गोळी सुटली. आणि अजय च्या खांद्याला लागली. पण त्या गोळीचा काहीच परिणाम झाला नाही.
"गोळ्या? या माझ्यावर परिणाम करत नाहीत, आदित्य! या भुयाराची प्रत्येक वीट आणि प्रत्येक आत्मा माझ्या आदेशाखाली आहे!"
अजयने रागाने आदित्यला एक जोरदार ठोसा मारला. अजय मध्ये रुधिरारंभ चा अंश असल्यामुळे त्याची ताकद एवढी होती की त्या झालेल्या हल्ल्याने आदित्य दूर उडाला आणि गुहेच्या भिंतीवर आदळून खाली पडला.
आदित्य कण्हत होता.
अजयने एक तीव्र मंत्र उच्चारला.
गुहेत अचानक प्रचंड कंपने सुरू झाले. गुहेच्या छतावरून मोठेमोठे दगड खाली पडू लागले.
आदित्यला जाणवले की हा आता मानवी संघर्ष राहिलेला नाही. त्याला शारीरिक शक्तीपेक्षा अधिक काहीतरी हवे होते. अजय च्या मंत्राने गुहेमध्ये कंपने सुरू झाली. संपूर्ण गुहा हादरू लागली. वरून दगड आणि माती पडू लागली.
आदित्यने पटकन वरून पडणाऱ्या दगडापासून वाचत एका जागी लपून बसला.
त्याने त्वेषाने माधवीची डायरी बाहेर काढली. डायरीतील शेवटच्या पानावर माधवीच्या रक्ताने कोरलेला नकाशा होता, पण त्या नकाशाच्या बाजूला लहान अक्षरात एक अस्पष्ट मंत्र कोरलेला होता.
मंत्राचे शब्द:
'"अंधकारस्य रुधिरारंभ! सूर्यमृत्यू! त्वम् शांतम् भव! मानव-लोभः! त्वम् भस्मम् भव!"
आदित्यने मंत्र वाचताच, अजयच्या चेहऱ्यावरील शांतता तणावात बदलली.
"थांब! तो मंत्र नाही!" अजय ओरडला. त्याच्या डोळ्यातील सोनेरी चमक लुप्त होऊ लागली. अजय चवताळला होता.
"मी माधवीच्या आत्म्याचा आणि तुझ्या रक्ताचा उपयोग करत आहे, अजय! तू रुधिरारंभ नाही, तू त्याचा गुलाम आहेस!"
आदित्यला आठवले, अंतिम विधी सूर्यप्रकाशात होणार नव्हता, तर काळभैरवाला सूर्यप्रकाशाची भीती होती! भुयारात सूर्यप्रकाश पोहोचला, तर काळभैरवाची शक्ती नष्ट होईल!
आदित्यने मंत्र वाचत वाचत, आपल्या जॅकेटच्या आतून रमेश कदमच्या कॅमेऱ्याची चिप बाहेर काढली. त्याने धुळीचा फायदा घेत ती चिप वेदीवरील मेणबत्त्यांच्या अगदी जवळ फेकली.
चिपला आग लागली आणि ती वितळू लागली.
त्याच क्षणी, अजय सावंतच्या शरीरातून काळसर धूर बाहेर पडू लागला. धुराने तीव्र, भयानक किंकाळी मारली. अजय मोठ मोठ्याने ओरडू लागला.
"आदित्य! तू हे काय केलेस? तू पुरावा नष्ट केलास! तू रुधिरारंभच्या विधीची साक्ष नष्ट केलीस!" अजयने क्रोधित होऊन विचारले.
"साक्ष? नाही, अजय! रमेश कदमचा कॅमेरा सूर्यप्रकाशात शूट केलेला होता. त्यात तुझ्या क्रौर्याची साक्ष होती. सूर्यप्रकाशाची साक्ष हीच रुधिरारंभची अंतिम भीती आहे! आता तुझी शक्ती नष्ट होईल!"
आदित्यने पिस्तूल काढले आणि गुहेच्या छताच्या दिशेने जोरदार गोळीबार केला, जिथे खाणीचा जुना चिमणीचा मार्ग होता.
धूम! धूम!
गोळ्यांमुळे चिमणीच्या मार्गातील तुटलेल्या विटा खाली पडल्या.
आणि थेट गुहेत...
सकाळचा सूर्यप्रकाश प्रचंड वेगाने आत घुसला. संपूर्ण गुहे मध्ये सूर्यप्रकाश पोहोचला होता.
सूर्यप्रकाश रुधिरारंभच्या वेदीवर पडला आणि अजय सावंतच्या शरीरावर पडला.
सूर्यप्रकाश पडताच, अजय सावंतच्या शरीरातून जोरदार, भयानक किंकाळी बाहेर पडली, जणू एका मोठ्या प्राण्याला जाळले जात आहे. त्याच्या डोळ्यातील सोनेरी चमक लुप्त झाली आणि त्याचे शरीर तीव्र वेदनेने थरथरू लागले.
रुधिरारंभची काळी, धुराची आकृती अजयच्या शरीरातून बाहेर पडली, त्या आकृतीने भयानक रूप धारण केले आणि ती आकृती सूर्याच्या प्रकाशात झपाट्याने जळून नष्ट होऊ लागली.
"आदित्य! तू मला मारलेस! तू रुधिरारंभला शांत केलेस! पण हा अंत नाही! मी... मी परत येईन!" अजयचा आवाज क्रूर आणि अंतिम वेदनेचा होता.
काळी आकृती पूर्णपणे नष्ट झाली आणि अजय सावंत जमिनीवर कोसळला. त्याच्या चेहऱ्यावर आता शांतता आणि मुक्तीचा भाव होता. तो मेला होता.
आदित्य धावत सोनलकडे गेला. त्याने सोनलचे बंधन सोडवले.
सोनलने विक्रमच्या खांद्यावर डोके ठेवले.
"तो... तो गेला! रुधिरारंभ गेला!"
"होय, सोनल. तो गेला. सूर्यप्रकाशाच्या साक्षीने तो शांत झाला," आदित्यने तिला धीर दिला.
त्याच क्षणी, आदित्यच्या खिशात ठेवलेल्या माधवीच्या डायरीतून सोन्याचा एक लहान तुकडा खाली पडला. माधवीने रुधिरारंभच्या भुयारातून तो तुकडा निघून जाताना सोबत घेतला होता.
आदित्यला आठवले: 'सोन्याचा' खजाना! सोन्याची खाण!
आदित्यने तुकड्याकडे पाहिले. त्या तुकड्यावर गूढ प्रतीकाची नक्षी कोरलेली होती.
याचा अर्थ... रुधिरारंभची शक्ती फक्त रक्ताच्या बळीतून नाही, तर या सोन्याच्या खाणीतील अघोरी शक्तीतून जन्मली होती.
आदित्यला माहीत होते, रुधिरारंभचा आत्मा शांत झाला असला तरी, शहरातील अंधार अजूनही बाकी आहे. देशपांडे अजूनही जिवंत होता. आणि माधवीचा आत्मा अजूनही मुक्तीची वाट पाहत असेल.
आदित्यने सोनलला घेऊन भुयाराच्या बाहेर पडण्याचा निर्णय घेतला.
अजय मारला गेला होता पण आदित्यच्या मनात एक नवे आव्हान सुरू झाले होते.
अजय तर मेला. मग नेमके आदित्यच्या मनात कोणते आव्हान सुरू आहे?
रुधिरारंभ खरच नष्ट झाला का?
या प्रश्नांची उत्तरे पुढील अध्यायात मिळतील का?
----
(आठवा अध्याय समाप्त)
ही कथा काल्पनिक असून केवळ कथेची गरज म्हणून काही ठिकाणांचा आणि व्यक्तींच्या नावाचा उल्लेख केला आहे. वाचकांनी या गोष्टीची नोंद घ्यावी.
