"તે, છેવટે, ચોસઠ વર્ષની છે."
મારા હાથમાં ફૂલોના ફૂલદાનીમાં ભરાયેલું પાણી અને સડી ગયેલી દાંડીની ગંધ આવતી હતી. જોકે, જ્યારે તે તાજું હતું, ત્યારે ગુલદસ્તો અદ્ભુત સુગંધિત હતો. મેં જોયું કે સુકાઈ ગયેલા ફૂલો મીઠા વટાણા હતા.
અને કાંટાળા છોડ.
"મીઠા વટાણા અને કાંટાળા છોડ?" મેં બૂમ પાડી. "કેટલું વિચિત્ર."
બંને માણસોએ થોડી ગુસ્સા સાથે મારી તરફ નજર ફેરવી. "તારી માતા વિચિત્ર હતી," શેરલોકએ કડકાઈથી કહ્યું.
"અને હજુ પણ છે, કદાચ," માયક્રોફ્ટે મારા ફાયદા માટે વધુ નરમાશથી ઉમેર્યું, તેણે તેના ભાઈને આપેલી ચેતવણીની નજરથી મેં નક્કી કર્યું.
તેથી તેઓને પણ ડર હતો કે તે... મૃત્યુ પામી હશે.
શેરલોક એ જ તીક્ષ્ણ સ્વરમાં કહ્યું, "અહીંની પરિસ્થિતિ પરથી, એવું લાગે છે કે તે હવે વિચિત્રતામાંથી વૃદ્ધાવસ્થા (સનાઇલ ડિમેન્શિયા) તરફ આગળ વધી ગઈ હશે."
હીરો હોય કે ના હોય, તે તેની રીતભાત મને હેરાન કરવા લાગી હતી. અને મને પરેશાન કરવા લાગી હતી, કારણ કે મારી માતા પણ તેની માતા હતી; તે આટલો કોલ્ડ કેવી રીતે હોઈ શકે?
ત્યારે મને ખબર નહોતી, મને ખબર નહોતી કે શેરલોક હોમ્સ તેનું જીવન એક પ્રકારના કોલ્ડ શેડોમાં જીવે છે. તે ખિન્નતાથી પીડાતો હતો, ક્યારેક તેના પર એટલા ખરાબ હુમલા આવતા હતા કે એક અઠવાડિયા કે તેથી વધુ સમય માટે તે તેના પલંગ પરથી ઉઠવાનો ઇનકાર કરતો હતો.
" વૃદ્ધાવસ્થા ?" માયક્રોફ્ટે પૂછ્યું. "શું તમે કોઈ વધુ મદદરૂપ નિષ્કર્ષ પર પહોંચી શકતા નથી?"
"જેમ કે?"
"તમે જાસૂસ છો. તમારા લેન્સને બહાર કાઢો. શોધો."
"મેં પહેલેથી જ આમ કરી લીધું છે. અહીં શીખવા માટે કંઈ નથી."
"તો પછી બહાર?"
"આખો દિવસ વરસાદ પછી? તે કઈ તરફ ગઈ છે તે કહેવા માટે કોઈ નિશાન નહીં હોય. મૂર્ખ સ્ત્રી."
તેના સ્વર અને આ ટિપ્પણીથી નિરાશ થઈને, હું સુકાઈ ગયેલા ફૂલોની ફૂલદાની નીચે રસોડામાં લઈ ગઈ.
ત્યાં મેં શ્રીમતી લેનને સ્ક્રબ-બ્રશ સાથે ફ્લોર પર બેઠેલી જોઈ, ઓકના બોર્ડને એટલી જોરથી સાફ કરી રહી હતી કે મને શંકા ગઈ કે તે પણ તેના મનમાં ચિંતામાં છે.
મેં જાપાની ફૂલદાનીનો સામાન લાકડાના ઢાળવાળી ડોલમાં નાખ્યો.
તેના હાથ અને ઘૂંટણ પર, શ્રીમતી લેને ફ્લોર સામે જોઇને કહ્યું, "અહીં હું મિસ્ટર માયક્રોફ્ટ અને મિસ્ટર શેરલોકને ફરીથી જોવા માટે ખૂબ જ ઉત્સુક હતી."
લીલી ફૂલદાની સીસાવાળા લાકડાના સિંકમાં મૂકીને, મેં સિસ્ટર્ન નળમાંથી તેમાં પાણી રેડ્યું.
શ્રીમતી લેન બોલતી રહી, "અને અહીં હજુ પણ એ જ જૂની વાર્તા છે, એ જ મૂર્ખ ઝઘડો છે, તેમની પાસે ક્યારેય પોતાની માતા માટે દયાળુ શબ્દ નથી, અને તેણી કદાચ બહાર પડી ગઈ હશે..."
તેનો અવાજ ખરેખર તૂટી ગયો હશે. મેં કંઈ કહ્યું નહીં, જેથી તેણી વધુ અપસેટ ન થાય.
રડતા અને ઘસતા, શ્રીમતી લેને જાહેર કર્યું, "નાનકડી વાત એ છે કે તેઓ કુંવારા છે. બધું તેમની રીતે હોવું જોઈએ. વિચારો કે તે તેમનો અધિકાર છે. એક મજબૂત મનની સ્ત્રી ક્યારેય સહન કરી શકતી નથી."
એક ઘંટડી વાગી, ચૂલાની ઉપર દિવાલ પર વળાંકવાળા વાયર પર ગોઠવાયેલી અનેક ઘંટડીઓમાંથી એક.
"હા, હવે, તે સવારના મૉર્નિંગ રૂમની ઘંટડી છે. મને લાગે છે કે એ લોકો લંચ ઇચ્છતા હશે, અને હું કોણી સુધી આ ફ્લોરની ધૂળમાં."
નાસ્તો ન કર્યા પછી, હું પોતે લંચ ઇચ્છતી હતી. ઉપરાંત, હું જાણવા માંગતી હતી કે શું ચાલી રહ્યું છે. હું રસોડામાંથી નીકળીને મૉર્નિંગ રૂમમાં ગઇ.
તે અનૌપચારિક રૂમના નાના ટેબલ પર શેરલોક પાઇપ પીતો બેઠો હતો અને માયક્રોફ્ટ તરફ જોતો હતો, જે તેની સામે બેઠો હતો.
"ઇંગ્લેન્ડના બે શ્રેષ્ઠ વિચારકોએ આના પર તર્ક કરવો જોઈએ," માયક્રોફ્ટ કહી રહ્યો હતો. "હવે, શું માતા સ્વેચ્છાએ ગઈ છે, કે તે પાછા ફરવાનું વિચારી રહી હતી? તેના રૂમની અસ્વચ્છ સ્થિતિ-"
"એનો અર્થ એ હોઈ શકે કે તે ઉતાવળમાં અને ઉતાવળમાં ચાલી ગઈ, અથવા તે સ્ત્રીના મનની જન્મજાત અસ્વસ્થતાને પ્રતિબિંબિત કરી શકે," શેરલોકને અટકાવ્યો. "સ્ત્રીના વ્યવહારની વાત આવે ત્યારે કારણ નથી આવતું, અને જ્યારે તે સંભવતઃ વૃધ્ધ સ્ત્રી હોય?"
મારા રૂમમાં પ્રવેશતા જ બંનેએ મારી સામે જોયું, તેમને આશા હતી કે હું કદાચ ઘરની નોકરાણી હોઈશ, જોકે તેમને ખબર પડી ગઈ હશે કે કોઈ નોકરાણી નથી. "લંચ?" માયક્રોફ્ટે પૂછ્યું.
" ભગવાન જાણે," મેં તેમની સાથે ટેબલ પર બેઠી ત્યારે જવાબ આપ્યો. "શ્રીમતી લેન મનની અનિશ્ચિતતામાં છે."
"ખરેખર."
મેં મારા ઊંચા, સુંદર (ઓછામાં ઓછા મારા માટે), તેજસ્વી ભાઈઓનો અભ્યાસ કર્યો. હું તેમને પસંદ કરવા માંગતી હતી. હું ઇચ્છતી હતી કે તેઓ-
બકવાસ, ઈનોલા. તું જાતે જ ખૂબ સારું કરીશ.
