യാത്ര : അവസാനിക്കാത്ത പ്രയാണം
യാത്രകളെനിക്കെന്നും പ്രണയമായിരുന്നു,
ലക്ഷ്യങ്ങളേക്കാളേറെ അവ—
എനിക്ക് കഥകൾ തന്നിരുന്നു.
ഒരു പ്രഭാതപ്പനിമഞ്ഞിൻ തുള്ളി മുതൽ,
സന്ധ്യ ചോപ്പ ചാർത്തിയ വാനം വരെ,
ഞാൻ നടന്ന വഴികൾക്കെല്ലാം
എന്റെ പേരുമറിയാമായിരുന്നു.
ഓരോ ചുവടും കവിതയായ് പെയ്തു,
ഓരോ ശ്വാസവും പാട്ടായ് ഉണർന്നു.
വഴിയോരമരങ്ങൾ പുഞ്ചിരിയേകി,
കാറ്റെൻ മുടിയിഴകളെ തലോടി,
മഴയെൻ സ്വപ്നങ്ങളെ ഈറനണിയിച്ചു.
പിന്നിട്ട വഴികളെന്നെ മറന്നിരിക്കാം,
പക്ഷേ, ആ ഓർമ്മകളെൻ നെഞ്ചിലുണ്ട്.
ചില മുഖങ്ങൾ വന്നു, ചില ഹൃദയങ്ങൾ ചേർന്നു,
ചില ബന്ധങ്ങൾ പൂത്തുലഞ്ഞു,
ചിലതാകട്ടെ... കാലപ്പകർച്ചയിൽ കൊഴിഞ്ഞുപോയി.
ഒരു യാത്രയും മറ്റൊന്നുപോലായിരുന്നില്ല,
ഓരോ പകലുമൊരു പുതിയ അദ്ധ്യായം!
സന്തോഷം ചിലപ്പോൾ വഴിയോരത്തെ ചായക്കടയായി,
സങ്കടം കാത്തുനിൽപ്പുകാരില്ലാത്ത തീവണ്ടിപ്പാതയായി...
എന്നാലും ഞാൻ നിന്നില്ല,
കാരണം, നിശ്ചലതയെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു;
മുന്നോട്ടുള്ള ഓരോ ചുവടിലും
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു.
പർവ്വതങ്ങളെന്നെ ക്ഷമ പഠിപ്പിച്ചു,
നദികളൊഴുകാനും, കടലാഴങ്ങളെ പ്രണയിക്കാനും,
ആകാശം അതിരുകളില്ലാതെ സ്വപ്നം കാണാനും!
ഇടറിവീണ പകലുകളും കരഞ്ഞുതീർത്ത രാവുകളുമുണ്ടായി,
എങ്കിലും തളരാത്ത മനസ്സിന്
പ്രതീക്ഷ വീണ്ടും ചിറകുകൾ നൽകി.
ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഏകാകിയായിരുന്നു,
പക്ഷേ, ആ ഏകാന്തതപോലുമെനിക്കൊരു
കൂട്ടുകാരിയായ് മാറി.
താരകങ്ങളോടു കഥ പറഞ്ഞ രാവുകളും,
വെയിലിലുണങ്ങിയ കണ്ണീർത്തുള്ളികളും,
ഇനിയെന്റെ യാത്രയുടെ അനശ്വരമുദ്രകൾ.
ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ നടന്ന വഴികൾ വെറുമൊരു ഭൂപടമല്ല;
അതെന്റെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു!
എവിടെയെങ്കിലും എത്തിച്ചേരൽ മാത്രമല്ലല്ലോ യാത്ര,
അത് സ്വയം തിരിച്ചറിയലിന്റെ തീർത്ഥാടനമല്ലേ?
അവസാന സ്റ്റേഷനിലേക്ക്
കാലമെന്ന തീവണ്ടി പാഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും,
എന്റെ മനസ്സ് പുതിയ വഴികളെ ധ്യാനിക്കുകയാണ്.
ജീവിതം അവസാനിക്കാത്തൊരു തീർത്ഥാടനം...
ഓരോ പുലരിയും ഒരു പുറപ്പാട്,
ഓരോ സന്ധ്യയും ഒരു ഓർമ്മപ്പുസ്തകം.
ഞാൻ യാത്ര തുടരുകയാണ്...
ഹൃദയത്തിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചവും,
കണ്ണുകളിൽ ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയും,
ചുവടുകളിൽ അചഞ്ചലമായ ധൈര്യവും നിറച്ച്—
അവസാനമില്ലാത്ത ആ മനോഹര പ്രയാണത്തിലൂടെ...!
ആൻസൺ വർഗീസ്
