ಕೊನೆಯ ಕರೆ
ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ನಂದಿನಿಯ ಫೋನ್ ನಿರಂತರವಾಗಿ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪರಿಚಿತ ಸಂಖ್ಯೆ.
"ಯಾರು ಇರಬಹುದು?" ಎಂದುಕೊಂಡು ಕರೆ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸಂಖ್ಯೆ.
ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು.
"ಹಲೋ... ನಂದಿನಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?"
ಅದು ಅವಳ ಅಪ್ಪನ ಧ್ವನಿ.
ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಏನು ಬೇಕು?" ಎಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.
"ಏನೂ ಇಲ್ಲಮ್ಮ... ಒಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಬೇಕು ಅನಿಸಿತು."
"ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಯಾಕೆ?"
ಅತ್ತ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೌನ.
"ತಪ್ಪು ನನ್ನದೇ. ಕ್ಷಮಿಸು."
ನಂದಿನಿಯ ಕೋಪ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
"ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಇದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕರೆ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು.
ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಸಂಖ್ಯೆ.
ಈ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬ ನರ್ಸ್ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
"ಮೇಡಂ... ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ತರುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ."
ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಫೋನ್ ಜಾರಿಬೀಳುವಂತಾಯಿತು.
ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಓಡಿದಳು.
ಐಸಿಯು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಪ್ಪ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದರು.
ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಯಿಂದ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು...
"ನಿನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ 'ಮಗಳೇ' ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕು ಅನಿಸಿತು... ಅದಕ್ಕೇ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ."
ಆ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಂದಿನಿಯ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.
"ಅಪ್ಪ... ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ..."
ಅವರು ನಗುತ್ತಲೇ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದರು.
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲವಾಯಿತು.
ಆ ದಿನ ನಂದಿನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು...
ಕೆಲವು ಕರೆಗಳನ್ನು ನಂತರ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಕರೆಗಳಿಗೆ 'ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ' ಎಂಬ ಅವಕಾಶವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
