એક નાની કળી, વાળી ત્યાં વળી,
નાનાથી એ કુમળી પત્તી બની,
તત્કાળે તપખીર રંગે સજી,
સમયની સાથે એ જબરી ઢળી,
તેથી રંગે એના મરોડ લીધી,
તપખીરીથી વળી લીલી બની,
એની દાંડી’ય જરાક પીળી બની,
છે કુદરતની આ કળા ઘણી,
પછી હળવેથી એ ખરી પડી,
ત્યાં એક ઓર કળી ઝૂમી ઉઠી,
આ કરતબ મુજ નેત્રે કેદ થઈ,
જીવન સઘળું એ સીખવી ગઇ,
તેથી નેને મનને પોકાર કરી,
પ્રભુ સ્પર્સની છે આ તક ખરી!
-યશપાલ
