પ્રકરણ ૩: કેમેરા, કલમ અને કોતરોની કન્યા
ચંબલની સરહદ પર આવેલા એક નાના સરકારી રેસ્ટ હાઉસમાં અત્યારે ભારે ઉત્તેજના હતી. દિલ્હીના એક પ્રતિષ્ઠિત ન્યૂઝ ચેનલની સ્ટાર ઇન્વેસ્ટિગેટિવ જર્નાલિસ્ટ રાધિકા શર્મા પોતાની બેગ ગોઠવી રહી હતી. તેના ચહેરા પર થાક હતો, પણ આંખોમાં એક અનોખો સંતોષ અને ઉત્સાહ હતો.
રાધિકા છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી ચંબલના ડાકુઓ અને ખાસ કરીને 'બાગી વિક્રમ સિંહા' પર રિસર્ચ કરી રહી હતી. મીડિયા અને સરકારી ફાઈલોમાં વિક્રમને એક ખૂંખાર લૂંટારો અને આતંકનું બીજું નામ ગણાવવામાં આવતો હતો. પરંતુ રાધિકાએ જ્યારે સ્થાનિક સ્તરે તપાસ કરી, ત્યારે તેને ખબર પડી કે ગરીબો માટે તે કોઈ મસીહાથી કમ નહોતો. તે સિક્કાની આ બીજી બાજુ—એક બાગીનું સાચું સત્ય—દુનિયા સામે લાવવા માંગતી હતી. અને તેના માટે તેણે પોતાનો જીવ જોખમમાં મૂકીને વિક્રમનો ગુપ્ત ઇન્ટરવ્યુ લેવાનું નક્કી કર્યું હતું.
તેણે સ્થાનિક બાતમીદારો અને ગુપ્ત સૂત્રો દ્વારા વિક્રમની ગેંગ સુધી મેસેજ પહોંચાડ્યો હતો. આજે રાત્રે તેને ચંબલના જંગલના પ્રવેશદ્વાર ગણાતા ‘કાળા પથ્થર’ પાસે બોલાવવામાં આવી હતી. શરત એટલી જ હતી કે તે એકલી આવશે, કોઈ પોલીસ કે હથિયાર વગર.
"રાધિકા, તું પાગલ થઈ ગઈ છે?" તેના કેમેરામેન અને મિત્ર અમિતે તેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. "ત્યાં જવું એટલે સીધા મોતના મોંમાં જવું. ચંબલની કોતરોમાંથી કોઈ પાછું આવતું નથી."
"અમિત, એક પત્રકાર તરીકે જો હું સત્તાના ડરથી કે બંધુકના ભયથી પાછી હટી જઈશ, તો મારી કલમની કોઈ કિંમત નહીં રહે. મારે જવું જ પડશે," રાધિકાએ મક્કમતાથી કહ્યું.
રાતના બરાબર અગિયાર વાગ્યે રાધિકા તેની નાની હેન્ડબેગ અને હિડન કેમેરા સાથે ‘કાળા પથ્થર’ પાસે પહોંચી. વાતાવરણ એટલું ભયાનક હતું કે તેનો પોતાનો શ્વાસ પણ તેને સંભળાતો હતો. પવનના દરેક ઝોકા સાથે સૂકા પાંદડાનો અવાજ આવતો, જે હૃદયના ધબકારા વધારી દેતો હતો.
અચાનક, અંધારામાંથી ત્રણ સશસ્ત્ર નકાબપોશ લોકો પ્રગટ થયા. રાધિકા ચોંકી ગઈ, પણ તેણે પોતાનો આત્મવિશ્વાસ ગુમાવ્યો નહીં.
"તમે રાધિકા છો?" એક નકાબપોશે કડક અવાજે પૂછ્યું.
"હા, હું વિક્રમ સિંહાને મળવા આવી છું," રાધિકાએ નીડરતાથી જવાબ આપ્યો.
નકાબપોશોએ તેની ઝડતી લીધી. તેની પાસે કોઈ હથિયાર ન મળતાં, તેમણે એક કાળું કપડું કાઢ્યું. "સરદારની શરત છે, તમારે આંખે પટ્ટી બાંધવી પડશે. જંગલના રસ્તા ગુપ્ત રાખવાના છે." રાધિકાએ નાછૂટકે હા પાડી. તેની આંખે પાટો બાંધી દેવાયો અને તેને એક ઘોડા પર બેસાડી દેવામાં આવી.
આશરે એક કલાકની રહસ્યમય અને ખાડા-ટેકરાવાળી મુસાફરી પછી ઘોડો ઊભો રહ્યો. રાધિકાની આંખો પરથી પટ્ટી હટાવવામાં આવી. તે અત્યારે એક વિશાળ ગુફાની અંદર હતી, જ્યાં મશાલનો પીળો પ્રકાશ ફેલાયેલો હતો. ગુફાની આજુબાજુ આધુનિક હથિયારોથી સજ્જ લોકો ઊભા હતા.
અને બરાબર સામે, પથ્થરની એક મોટી શીલા પર બેઠો હતો—બાગી વિક્રમ સિંહા.
વિક્રમે રાધિકા તરફ જોયું. તેની આંખોમાં આશ્ચર્ય હતું કે એક શહેરની યુવતી આટલી નીડરતાથી અહીં સુધી આવી શકી. "પત્રકાર બહેન, ચંબલમાં તમારું સ્વાગત છે. પણ યાદ રાખજો, અહીંથી પાછા જવાનો રસ્તો માત્ર મારી મરજીથી જ ખુલે છે," વિક્રમનો અવાજ ગુંજ્યો.
રાધિકાએ પોતાનો વોઇસ રેકોર્ડર બહાર કાઢ્યો. "વિક્રમજી, હું અહીં તમારાથી ડરવા નથી આવી. હું એ જાણવા આવી છું કે જે માણસ એક સમયે સેનામાં જોડાવા માંગતો હતો, તે આજે કાયદાની નજરમાં દેશદ્રોહી અને લૂંટારો કેમ બની ગયો?"
વિક્રમનો ચહેરો ગંભીર થઈ ગયો. તેણે રાધિકાની આંખોમાં જોયું. તે સમજી ગયો કે આ યુવતી કોઈ સામાન્ય પત્રકાર નથી. વાર્તાલાપ શરૂ જ થયો હતો ત્યાં જ ગુફાની બહારથી એક સાથી દોડતો અંદર આવ્યો. તેના ચહેરા પર ગભરામણ હતી.
"સરદાર! ગરબડ થઈ ગઈ છે! ડી.એસ.પી. પૃથ્વીરાજ સિંહને આપણા આ રૂટની ખબર પડી ગઈ છે. તેમણે આખી કોતરને ચારેય તરફથી ઘેરી લીધી છે. પોલીસ ફોર્સ બહુ નજીક પહોંચી ગઈ છે!"
આ સાંભળતાં જ આખી ગુફામાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો. વિક્રમની નજર તરત જ રાધિકા પર ગઈ, તેની આંખોમાં ગુસ્સો અને શંકા મિશ્રિત હતા. "તેં અમને દગો દીધો? તું પોલીસને તારી પાછળ લઈને આવી છે?"
રાધિકા આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. "ના! હું સોગંદ ખાઈને કહું છું, હું એકલી જ આવી છું. મેં કોઈને નથી કહ્યું!"
પણ અત્યારે ન્યાય તોળવાનો સમય નહોતો. બહારથી પોલીસની જીપોના અવાજ અને લાઉડસ્પીકર પર પૃથ્વીરાજ સિંહનો અવાજ ગુંજવા લાગ્યો હતો: *"વિક્રમ સિંહા! તું ચારેય તરફથી ઘેરાઈ ચૂક્યો છે. હથિયાર હેઠા મૂકી દે, નહીંતર ગોળીબાર શરૂ કરવામાં આવશે!"*
વિક્રમે પોતાની રાઇફલ લોડ કરી. ચંબલના ઇતિહાસની સૌથી મોટી કટોકટી સર્જાઈ ચૂકી હતી. એક તરફ કાયદાનો ગાળિયો હતો, બીજી તરફ નિર્દોષ પત્રકાર અને ત્રીજી તરફ જંગલના પોતાના રહસ્યો.
