જંગલના રહસ્યોની સૌથી ખતરનાક સફર
પ્રકરણ ૧: કાળી રાતનો મુસાફર
રાતના બરાબર અઢી વાગ્યા હતા. ચંબલ નદીના કિનારે આવેલાં હજારો વર્ષ જૂનાં કોતરો અને ગાઢ જંગલ પર અત્યારે સ્મશાન જેવી શાંતિ પથરાયેલી હતી. આ એવું જંગલ હતું જ્યાં દિવસના અજવાળામાં પણ સૂર્યના કિરણો જમીનને અડવા માટે તરસતા હતા. સ્થાનિક લોકો કહેતા કે આ જંગલ જીવતું છે; તે રાત્રે શ્વાસ લે છે અને જે કોઈ કાયદો તોડીને આ કોતરોમાં આવે છે, તેને આ કોતરો હંમેશા માટે પોતાના પેટમાં સમાવી લે છે.
ચંબલની માટીમાં એક વિચિત્ર ગંધ હતી—ભીની માટી, સૂકાં પાંદડાં અને વર્ષો જૂના બારૂદની મિશ્રિત ગંધ. રાત્રિના સમયે તમરાંઓનો એકધારો તીણો અવાજ આ ભયાનક વાતાવરણને વધુ ઘેરો બનાવતો હતો. ક્યારેક ક્યારેક દૂર કોઈ હિંસક પશુનો અવાજ આવતો, જે સાંભળીને જંગલના કિનારે આવેલા ગામડાના લોકો પોતાના ઘરના દરવાજા વધુ મજબૂતીથી બંધ કરી દેતા.
પણ આ કાળી, રહસ્યમય રાત્રે જંગલના સૌથી ઘાતક ગણાતા ‘કાળા કુંડ’ વિસ્તારમાં કંઈક અલગ જ હલચલ થઈ રહી હતી.
ઊંચા ઘાસની આડમાં પાંચ પડછાયા અદ્રશ્ય ગતિથી આગળ વધી રહ્યા હતા. તેમની ચાલમાં સેનાના કમાન્ડો જેવી ચોકસાઈ હતી. સૂકાં પાંદડાં પર પગ પડવા છતાં સહેજ પણ અવાજ નહોતો થતો. આ પાંચેય જણાના ચહેરા કાળા કપડાથી ઢંકાયેલા હતા અને તેમના ખભા પર દેશી નહીં, પણ આધુનિક ઓટોમેટિક રાઇફલ્સ લટકેલી હતી. તેમની આગેવાની જે વ્યક્તિ કરી રહ્યો હતો, તેની ઊંચાઈ છ ફૂટ કરતાં વધુ હતી. તેની આંખો અંધારામાં પણ ચિત્તાની જેમ ચમકતી હતી. તેના જમણા હાથમાં એક મજબૂત, લોખંડની કડીઓ જડેલી પરંપરાગત લાઠી હતી અને ડાબા ખભે અત્યાધુનિક સેટેલાઇટ ફોન હતો.
આ માણસ બીજું કોઈ નહીં, પણ ચંબલનો નવો સરતાજ—**બાગી વિક્રમ સિંહા** હતો. કાયદાની ચોપડીઓમાં તેના નામ પર પાંચ લાખનું ઈનામ હતું, પણ ગરીબોના ઝૂંપડામાં તેનું નામ ભગવાનની જેમ લેવાતું હતું.
"સરદાર..." એક સાથીએ સાવ ધીમા અવાજે કહ્યું. તેનો અવાજ જંગલની શાંતિમાં ભળી ગયો. "સામે વજીરપુરાની ચોકી દેખાય છે. ઠાકુર ભૈરવ સિંહનો કાફલો અહીંથી જ પસાર થવાનો છે."
વિક્રમે કાળી રાતના અંધારામાં દૂર દેખાતા હાઈવે તરફ જોયું. હાઈવે પર હજી સન્નાટો હતો, પણ જંગલની અંદરથી પસાર થતો આ કાચો રસ્તો જ ઠાકુર માટે સેફ રૂટ હતો. ઠાકુર ભૈરવ સિંહ આ વિસ્તારનો સૌથી ક્રૂર ભ્રષ્ટ રાજકારણી અને જમીનદાર હતો, જેણે ગરીબ ખેડૂતોની જમીનો હડપીને અને સરકારી અનાજ કાળાબજારમાં વેચીને કરોડો રૂપિયાનું કાળું નાણું ભેગું કર્યું હતું. આજે રાત્રે તે બે મોટી સ્કોર્પિયો ગાડીઓમાં એ ગેરકાયદેસર રોકડ અને સોનું લઈને શહેર તરફ ભાગવાનો હતો.
વિક્રમે ઘડિયાળ તરફ જોયું. પોણા ત્રણ થવા આવ્યા હતા.
"તૈયારી કરો," વિક્રમનો અવાજ ગંભીર અને ભારે હતો, જાણે કોઈ સિંહ ગુફામાંથી ગર્જના કરી રહ્યો હોય. "યાદ રાખજો, આપણો હેતુ માત્ર એ ધન છીનવવાનો છે જે ગરીબોનું છે. કોઈ પણ નિર્દોષ પર ગોળી ચાલવી ન જોઈએ. ડ્રાઈવર કે ગાર્ડ જો હથિયાર હેઠા મૂકી દે, તો તેમને અડવાનું પણ નથી."
"જી સરદાર," સાથીઓએ માથું હલાવ્યું.
બરાબર દસ મિનિટ પછી, દૂરથી હેડલાઇટનો પીળો પ્રકાશ જંગલના વૃક્ષો વચ્ચેથી લીસોટા પાડતો દેખાયો. એન્જિનનો અવાજ નજીક આવી રહ્યો હતો. ઠાકુરનો કાફલો આવી પહોંચ્યો હતો. આગળ એક સ્કોર્પિયો હતી અને તેની પાછળ બીજી કાળા રંગની ગાડી હતી.
જેવી પહેલી ગાડી જંગલના વળાંક પર આવી, વિક્રમે એક ખાસ ઈશારો કર્યો. રસ્તાની બંને બાજુ છુપાયેલા સાથીઓએ લોખંડના કાંટાવાળી મોટી સાંકળ રસ્તા પર ખેંચી લીધી.
*ફટાક...! ફટાક...!*
પહેલી ગાડીના બંને આગળના ટાયર ફાટી ગયા. ડ્રાઈવરે સ્ટેયરીંગ પરનો કાબૂ ગુમાવ્યો અને ગાડી એક મોટા ઝાડ સાથે અથડાઈને ઊભી રહી ગઈ. પાછળની ગાડીના ડ્રાઈવરે તરત જ બ્રેક મારી, પણ તે કંઈ સમજે તે પહેલાં જ વિક્રમની ગેંગે બંને ગાડીઓને ઘેરી લીધી હતી.
ગાડીઓમાંથી ઠાકુરના સશસ્ત્ર બોડીગાર્ડ્સ બહાર નીકળવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા. એક ગાર્ડે પોતાની પિસ્તોલ બહાર કાઢી, પણ એ જ ક્ષણે વિક્રમની લાઠી હવામાં વીંઝાઈ. *ચટાક...!* એક જ ફટકારે ગાર્ડના હાથમાંથી પિસ્તોલ દૂર જઈ પડી અને તે દર્દથી ચીસ પાડી ઊઠ્યો.
"જેમના જીવ વહાલા હોય, એ હાથ ઉપર કરી લો!" વિક્રમે ડરામણા અવાજે આદેશ આપ્યો. તેની રાઇફલની નળી સીધી બીજી ગાડીની પાછલી સીટ પર બેઠેલા ઠાકુર ભૈરવ સિંહના કપાળ પર હતી.
ઠાકુર ભૈરવ સિંહ, જે આખા જિલ્લાને પોતાના ઈશારે નચાવતો હતો, તે અત્યારે ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તેનો અહંકાર અને તેની તાકાત ચંબલના આ વાતાવરણમાં ઓગળી ગયા હતા. "વિક્રમ... તું... તને ખબર છે તું કોની સામે પડ્યો છે? પોલીસ તારી ચામડી ઉતારી નાખશે!" ઠાકુરે ધ્રૂજતા અવાજે ધમકી આપવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કર્યો.
વિક્રમ સહેજ હસ્યો. એ હાસ્યમાં ઘેરો કટાક્ષ હતો. "ઠાકુર, જે કાયદાને તું ખિસ્સામાં લઈને ફરે છે ને, એ કાયદો ચંબલની આ સીમા પર આવીને ખતમ થઈ જાય છે. અહીં માત્ર એક જ કાયદો ચાલે છે—કુદરતનો ન્યાય."
વિક્રમના સાથીઓએ ઝડપથી બીજી ગાડીની ડિકી ખોલી. અંદર કાળા રંગની ત્રણ મોટી સૂટકેસ રાખેલી હતી. એક સાથીએ લોક તોડીને જોયું તો અંદર બે-બે હજારની નોટોના બંડલ અને સોનાના બિસ્કિટો ચળકી રહ્યા હતા.
"સરદાર, બધું માલ મળી ગયો છે," સાથીએ ખુશ થઈને કહ્યું.
"ગાડીમાં ભરો," વિક્રમે હુકમ કર્યો.
માત્ર સાત મિનિટમાં આખી ઓપરેશન પૂરું થઈ ગયું. વિક્રમે જતા જતા પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની ચિઠ્ઠી કાઢી અને ઠાકુરના મોઢા પર ફેંકી. એ ચિઠ્ઠી પર લાલ શાહીથી એક લાઠીનું ચિત્ર દોરેલું હતું અને નીચે લખ્યું હતું: *‘ગરીબોનું લોહી ચૂસીને બનાવેલી હવેલીઓ બહુ જલ્દી સ્મશાન બનશે. આ તો માત્ર શરૂઆત છે. — બાગી વિક્રમ.’*
પડછાયાઓ જે ઝડપે આવ્યા હતા, એ જ ઝડપે જંગલના અંધારામાં ગાયબ થઈ ગયા. ઠાકુર ભૈરવ સિંહ રસ્તા પર બેસીને પોતાની લૂંટાયેલી કિસ્મત પર રડી રહ્યો હતો.
* * *
બીજી સવારે, સૂર્યના પ્રથમ કિરણો સાથે જ વજીરપુરા પોલીસ સ્ટેશનમાં ભારે ધમાલ મચી ગઈ હતી. એસ.પી. ઓફિસથી લઈને સ્ટેટ કેપિટલ સુધી ફોનની ઘંટડીઓ રણકી રહી હતી. કરોડોની લૂંટ અને એ પણ એક શક્તિશાળી નેતાની, એ સરકારી તંત્રના ગાલ પર તમાચો હતો.
બપોરે બરાબર બાર વાગ્યે, ચંબલ સ્પેશિયલ ટાસ્ક ફોર્સના નવા ઇન્ચાર્જ **ડી.એસ.પી. પૃથ્વીરાજ સિંહ** પોતાની જીપમાંથી ઘટનાસ્થળે ઉતર્યા.
પૃથ્વીરાજ સિંહનું નામ સાંભળીને જ ગુનેગારોના પસીના છૂટી જતા. છ ફૂટ લાંબો બાંધો, કડક ચેહરો અને આંખોમાં એક વિચિત્ર જીદ્દ. તેમણે જીપમાંથી ઉતરીને ચારેય તરફ નજર દોડાવી. ટાયરના નિશાન, ઝાડ સાથે અથડાયેલી ગાડી અને જમીન પર પડેલા બુલેટના ખોખાં. તેમણે લૂંટાયેલી ચિઠ્ઠી પોતાના હાથમાં લીધી.
"સર," સ્થાનિક ઇન્સ્પેક્ટરે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું. "આ વિક્રમ સિંહાનું જ કામ છે. તે સાધારણ લૂંટારો નથી. તે આ વિસ્તારમાં રોબિનહૂડ બનીને ફરે છે. આ લૂંટના અડધા પૈસા તે આજે સાંજે જ આસપાસના ગરીબ ગામડાઓમાં વહેંચી દેશે."
પૃથ્વીરાજે ચિઠ્ઠીને વાળીને પોતાના ખિસ્સામાં મૂકી. તેમના ચહેરા પર કોઈ ભય નહોતો, પણ એક સ્માર્ટ શિકારીની ચમક હતી.
"રોબિનહૂડ...?" પૃથ્વીરાજ ધીમેથી બોલ્યા. "કાયદાની નજરમાં જે ગુનેગાર છે, તે ગુનેગાર જ છે. ભલે તે ગરીબોની મદદ કરતો હોય કે ન કરતો હોય. ઇન્સ્પેક્ટર, આ જંગલ કેટલું પણ મોટું હોય, તેના રસ્તાઓ ક્યાંક તો પૂરા થતા જ હશે. મને વિક્રમ સિંહાની કુંડળી જોઈએ. તેનો ભૂતકાળ, તેના સાથીઓ અને સૌથી મહત્વનું—તેને ગામડાઓમાંથી કોણ મદદ કરે છે, એ બધી માહિતી સાંજ સુધીમાં મારા ટેબલ પર હોવી જોઈએ."
પૃથ્વીરાજ જંગલની ઊંડી કોતરો તરફ જોઈ રહ્યા હતા. તેમને સમજાઈ ગયું હતું કે આ લડાઈ માત્ર બંદૂકોની નથી, આ લડાઈ મગજની છે. એક બાજુ જંગલનો રાજા વિક્રમ હતો, જેને કોતરો ખૂણેખૂણો ખબર હતી, અને બીજી બાજુ કાયદાનો રક્ષક પૃથ્વીરાજ હતો, જે કોઈ પણ હદ સુધી જવા તૈયાર હતો.
ચંબલના ઇતિહાસમાં એક નવો અધ્યાય શરૂ થઈ ચૂક્યો હતો. કાળા જંગલના રહસ્યો હવે ધીમે ધીમે ખુલવાના હતા, અને આ લોહિયાળ ખેલમાં કોણ જીતશે અને કોણ હારશે, તે તો માત્ર સમય જ બતાવવાનો હતો.
