పల్లె పడచు - వెన్నెలమనసు
అదొక అందమైన కుగ్రామం. స్వచ్ఛమైన గాలి, మదిని పులకరింపజేసే వాతావరణం. అటు ఇటు ఊగుతూ నవ్వుతూ పలకరించే పచ్చని పొలాలు, ఎటు చూసినా ఆత్మీయంగా స్వాగతం పలుకుతున్నట్లుండే పైరు గాలులు. మనసుకి ప్రశాంతత కావాలంటే ఎక్కడికో వెళ్ళనక్కర్లేదు, మా ఊరు వస్తే చాలు అన్నట్టుగా మెరిసిపోయే బంతి పూల తోటలు. ఆ ఊరి అందాన్ని చూస్తుంటే... 'అయ్యో! మనం ఇలాంటి ఊరిలో ఎందుకు పుట్టలేదా?' అని ప్రతి ఒక్కరికీ అనిపించక మానదు. అలాంటి ప్రకృతి ఒడిలో మొదలైన కావ్యం ఇది.
ఆ ఊరి పేరు వినగానే అందరికీ గుర్తొచ్చే మరో అందమైన రూపం 'వెన్నెల'. ఆమె పేరుకు తగ్గట్టే మనసు కూడా నిండు వెన్నెలంత స్వచ్ఛమైనది. సన్నటి తీగలా ఉండే శరీరాకృతి, చామనచాయ రంగులో ఉన్నా ఆమె నవ్వులో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ ఉంటుంది. ఆమె మాట్లాడుతుంటే ముత్యాలు రాలిపడుతున్నాయా అన్నంత హాయిగా ఉంటుంది ఆ గొంతు. ఎవరినీ నొప్పించని మనస్తత్వం, మాటల్లో స్వచ్ఛమైన నిజాయితీ ఆమె సొంతం. కొన్నిసార్లు ఆమె పెదవి విప్పకపోయినా, గుండ్రటి ఆమె పెద్ద కళ్ళు అడిగే ప్రతి ప్రశ్నకీ మౌనంగానే సమాధానం చెబుతుంటాయి. ఆ ఊరి గాలిలో ఎంత స్వచ్ఛత ఉందో, వెన్నెల వ్యక్తిత్వంలో అంతటి గాంభీర్యం ఉంది.
వెన్నెల రోజు సూర్యోదయానికి ముందే మొదలవుతుంది. ఇంటి ముందు కళ్ళాపి చల్లి, ముగ్గులు వేస్తుంటే ఆమె చేతి వేళ్ళ నాట్యం చూసి పక్కనే ఉన్న గన్నేరు పూలు కూడా మురిసిపోతుంటాయి.
"వెన్నెలా! ఇంకా ఎంతసేపు ఆ ముగ్గులతో ముచ్చట్లు? త్వరగా రామ్మా.. కాఫీ చల్లారిపోతోంది," అని వాళ్ళమ్మ పిలిచే వరకు ఆమె బాహ్య ప్రపంచాన్ని మర్చిపోతుంది. ఆ ఊరిలో వెన్నెల అంటే తెలియని వారు లేరు. ఎవరికి ఏ కష్టం వచ్చినా తన వంతు సాయం చేయడానికి వెన్నెల ముందుంటుంది.
ఒకరోజు మధ్యాహ్నం, ఎండ తీవ్రంగా ఉన్న వేళ, ఊరి చివర ఉన్న మర్రిచెట్టు కింద ఒక ముసలి అవ్వ ఆయాసపడుతూ కూర్చుని ఉండటం వెన్నెల చూసింది. వెంటనే తన దగ్గర ఉన్న మంచి నీళ్ల బాటిల్ ఇచ్చి, ఆ అవ్వ సేద తీరేలా చేసింది. "నువ్వు మా ఊరి దేవతవమ్మ," అని ఆ అవ్వ దీవిస్తుంటే, వెన్నెల ముఖంలో విరిసిన ఆ చిరునవ్వు ఆ పక్కనే ఉన్న కలువ పూల కంటే ఎంతో అందంగా కనిపించింది.
కానీ, వెన్నెల కళ్ళలో ఎప్పుడూ ఏదో తెలియని ఒక చిన్న నిశ్శబ్దం దాగి ఉంటుంది. ఆమె చదువుకోవాలని, తన ఊరి పిల్లలకు విద్యాబుద్ధులు నేర్పాలని కలలు కంటుంది. సాయంత్రం వేళ చెరువు గట్టున కూర్చుని ఆకాశంలోని రంగులను చూస్తూ తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది. ఆ చెరువు నీటిలో ప్రతిబింబించే ఆమె రూపం, చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతి అంతా కలిసి వెన్నెలను ఆ ఊరి ప్రాణంగా మార్చేశాయి.
ప్రకృతికి, మనిషికి మధ్య ఉన్న ఆత్మీయ బంధానికి వెన్నెల ఒక నిలువెత్తు సాక్ష్యం. ఆమె నడకలో హుందాతనం, మాటలో మాధుర్యం ఆ ఊరి సంస్కృతిని ప్రతిబింబిస్తాయి. ఆ పల్లెటూరి మట్టి వాసనలో, ఆ పచ్చని చేలలో వెన్నెల జీవితం ఒక మధుర కావ్యంలా సాగిపోతోంది.అయితే, ఇంతటి స్వచ్ఛమైన వెన్నెల అంటే ఆ ఊరిలో కొందరికి పడదు. లోకం పోకడ తెలియని అమాయకురాలు అని కొందరు, అసలు ఈ కాలంలో ఇంత అణుకువ ఎవరికైనా ఉంటుందా అని మరికొందరు ఆమెను చూసి పెదవి విరుస్తుంటారు.
ఈ రోజుల్లో అమ్మాయిలంటే చలాకీగా ఉండాలి, పది మందితో వాదించాలి కానీ, ఇలా ఎప్పుడూ తనలో తాను ఉండటం ఏమిటని వెన్నెలను తక్కువ చేసి మాట్లాడుతుంటారు. ముఖ్యంగా ఆమెకు మనుషుల కంటే మొక్కలతో ఉండటమే ఎక్కువ ఇష్టం. ఆ చెట్లతో ముచ్చట్లు చెప్పడం, పశువుల దగ్గర తన మనసు విప్పుకోవడం చూసి ఊరి జనం "పిచ్చిది" అని ముద్ర వేశారు.
చూడవే.. ఆ వెన్నెలను! గంటల తరబడి ఆ పూల మొక్కలతో ఏం మాట్లాడుతుందో ఏమో? మనుషులతో మాటలు రావుఅని ఊరి బావి దగ్గర ఆడవాళ్లు గుసగుసలాడుతుంటే వెన్నెల వింటూనే ఉంటుంది. ఆ మాటలు విన్నప్పుడు ఆమె మనసు చివుక్కుమంటుంది. గుండెల్లో ఏదో తెలియని బాధ సుడులు తిరుగుతుంది. ఎందుకు ఈ లోకం తనను అర్థం చేసుకోదు? మనుషుల మాటల్లో ఉండే కపటం కంటే, ప్రకృతిలో ఉండే నిశ్శబ్దం ఎంతో మేలు కదా అని ఆమె భావిస్తుంది.
ఆమె అణుకువను లోకం బలహీనతగా చూస్తోంది. ఎవరికీ ఎదురు చెప్పదు కదా అని అందరూ ఆమెనే వేలెత్తి చూపిస్తారు. కానీ వెన్నెల ఎవరినీ ఒక్క మాట కూడా అనదు. తన బాధను కళ్లలోనే దాచుకుంటుంది. ఆమె కన్నీరు కూడా ఆ నేల మీదే రాలుతుంది తప్ప, ఎవరి ముందూ బయటపడదు. లోకం తనను పిచ్చిది అన్నా, వెర్రిది అన్నా.. ఆమె మాత్రం తనదైన ప్రపంచంలో, ఆ పచ్చని చెట్ల నీడలో ప్రశాంతతను వెతుక్కుంటుంది. ఆ ఊరి గాలిలో ఎంత స్వచ్ఛత ఉందో, వెన్నెల ఓర్పులో అంతటి లోతు ఉంది. ఆమె మౌనం వెనుక ఒక పెద్ద సముద్రమంత వేదన దాగి ఉంది, అది ఎవరికీ కనిపించదు.
