अध्याय ७
अंतिम नरसंहार
गुहेच्या त्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून जो सावलीसारखा माणूस बाहेर आला, तो दुसरा तिसरा कोणी नसून त्या गावातील तोच म्हातारा होता ज्याने सुरुवातीला आर्यन आणि त्याच्या मित्रांना इशारा दिला होता. पण त्याच्या हातात मदत नव्हती, तर एक लांब आणि वक्र 'नरबळीचा' सुरा होता. त्याच्या डोळ्यात आता दया नव्हती, तर एक अघोरी चमक होती.
"मी तुला सांगितलं होतं बाळा... काळदरी कुणालाच सोडत नाही, आता तुझ्या रक्ताचा अभिषेक आज काळदरीला शांत करेल" म्हातारा एका खोल, भयावह आवाजात पुटपुटला.
आर्यनने पाहिलं की त्या म्हाताऱ्याच्या अंगावरही त्याच नरभक्षक जमातीच्या खुणा होत्या. तो गावाचा प्रतिनिधी नव्हता, तर या नरभक्षक साम्राज्याचा 'बाहेरचा दूत' होता, जो प्रवाशांना फुसलावून इथे बळी देण्यासाठी घेऊन येत असे. तो म्हातारा सुद्धा नरभक्षक होता. पण बाहेर गावातील लोकांना हे माहित नाही की तो म्हातारा नरभक्षक आहे. आर्यनच्या उरल्यासुरल्या आशेचा तिथेच चक्काचूर झाला.
बाहेर नगाऱ्यांचा आवाज वाढला होता. नरभक्षक प्रमुख आणि त्याची टोळी पुन्हा आत आली. त्यांनी आता आर्यनच्या शरीराला त्या लाकडी फ्रेमवरून खाली उतरवलं. आर्यनचं शरीर आता फक्त हाडांचा एक सापळा उरला होता, ज्यावर ठिकठिकाणी मांसाचे तुकडे लोंबत होते. नरभक्षकांनी आर्यनच्या पाठीतील भाल्याचे टोक पाहिले आणि एक जोरदार झटका देऊन त्या भाल्याचे टोक बाहेर ओढून काढले. ते भाल्याचे टोक पाठीतून इतके आतमध्ये गेले होते की पोटापर्यंत पोहोचले होते. आणि त्या भाल्याचे टोक उलटे असल्यामुळे ते बाहेर ओढून काढताना त्या टोकासोबत आर्यनची आतडी सुद्धा बाहेर आली. त्याचा एक पाय आधीच खाल्ला गेला होता आणि आता त्याची पाठीतुन बाहेर आलेली आतडी चिखलात रेंगाळत होती.
विधीचा शेवटचा टप्पा— **'रक्तबीज अर्पण'**.
प्रमुखाने आर्यनला त्या रक्ताने भरलेल्या 'रक्तकुंडात' पालथं पाडलं. त्या कुंडात असलेल्या शिळ्या रक्ताचा आणि सडलेल्या अवयवांचा स्पर्श होताच आर्यनच्या शरीरात एक शेवटची विजेसारखी वेदना सळसळली. प्रमुखाने आर्यनचे हात मागच्या बाजूला वळवून त्याचे खांदे सांध्यातून पूर्णपणे उखडून टाकले. **'कटाक-कटाक'** असे दोन आवाज आले आणि आर्यनचे हात आता निर्जीवपणे त्याच्या पाठीवर लोंबकळू लागले.
म्हाताऱ्याने आता एक तांब्याचं भांडं घेतलं, ज्यामध्ये काही विषारी वनस्पतींचा अर्क होता. त्याने तो अर्क आर्यनच्या उघड्या जखमांवर ओतला. आर्यनच्या तोंडातून आवाज येत नव्हता, पण त्याचे डोळे इतके विस्फारले की त्याच्या डोळ्यांच्या शिरा फुटून पांढरा भाग लाल झाला. त्याच्या शरीराचा प्रत्येक पेशी जणू काही आगीत जळत होता.
प्रमुखाने आता त्याचा मुख्य 'नरभक्षक सुरा' घेतला. त्याने आर्यनच्या पाठीच्या कण्यावर, मानेच्या अगदी खाली तो सुरा टेकवला. त्याला **'जिवंत कवटी विच्छेद'** करायचा होता. त्याने सुरा हाडाच्या आत घुसवला आणि हळूहळू गोल फिरवायला सुरुवात केली. हाडाचा हाडाशी होणारा घर्षण आणि रक्ताचा बुडबुडणारा आवाज संपूर्ण गुहेत घुमत होता.
आर्यनला आता स्वतःचा मेंदू थंड पडल्यासारखा वाटत होता. प्रमुखाने आर्यनच्या मानेची कातडी आणि स्नायू पूर्णपणे वर्तुळाकार कापले. आर्यन अजूनही जिवंत होता—त्याला या नराधमांनी मरू दिलं नव्हतं, कारण त्यांचं शास्त्र सांगतं की "बळी जितका जास्त तडफडून मरेल, तितकी देवाची कृपा जास्त."
शेवटी, प्रमुखाने आर्यनचे केस हातात धरले आणि एका झटक्यात त्याची मान शरीरापासून वेगळी केली. पण हे करताना त्याने पाठीचा कणा तोडला नाही, तर तो शरीरातून **दोरीसारखा बाहेर ओढून काढला**. आर्यनचं मुंडकं आता त्याच्या पाठीच्या कण्यासह प्रमुखाच्या हातात होतं, आणि त्याचं धड त्या रक्तकुंडात रक्ताच्या कारंज्यासह कोसळलं. प्रमुखाच्या हातात आर्यनच डोक होत आणि त्या डोक्याला खाली जोडून पाठीचा मणका तसाच होता.
गुहेत एकच जल्लोष झाला. नरभक्षकांनी आर्यनच्या धडाचे तुकडे तुकडे केले. कुणी त्याचे यकृत खाल्लं, कुणी त्याची फुफ्फुसं उकळत्या चरबीत टाकली. ही मानवी कत्तल नव्हती, हा एक अमानवीय सण होता.
काही वेळाने, गुहेच्या बाहेर पावसाचा जोर प्रचंड वाढला. विजांच्या कडकडाटात संपूर्ण सह्याद्री थरथरत होती. पण काळदरीच्या या गुहेत आता शांतता होती—फक्त हाडं चघळण्याचा आणि रक्त पिण्याचा 'चप-चप' असा आवाज येत होता.
आर्यन, सानिया, सोहम, नील आणि ईशा—या पाच मित्रांचे अस्तित्व आता केवळ त्या नरभक्षकांच्या पोटात आणि गुहेच्या बाहेर टांगलेल्या सांगाड्यांच्या ढिगाऱ्यात उरलं होतं. त्यांचा महागडा कॅमेरा, त्यांचे व्लॉग्स, त्यांची स्वप्नं... सगळं काही त्या 'लाल रक्ताळलेल्या चिखलात' गाडलं गेलं होतं.
सकाळ झाली. सूर्य पुन्हा उगवला, पण काळदरीचा तो कोपरा तसाच अंधारात होता. गावातील तो म्हातारा पुन्हा एकदा जंगलाच्या वेशीवर जाऊन बसला होता, पुढच्या 'सावजा'ची वाट पाहत. त्याच्या हातात आर्यनचं ते रक्ताळलेलं पाकीट होतं, ज्यातील सानियाचा फोटो त्याने आगीत टाकला.
सह्याद्रीचं हे रहस्य अजूनही तिथेच आहे. जर कधी तुम्ही ट्रेकिंगला गेलात आणि तुम्हाला कोणी काळदरीच्या दिशेला न जाण्याचा इशारा दिला, तर तो म्हातारा कदाचित तुमचीच वाट पाहत असेल. कारण त्या खोऱ्याची भूक कधीच संपत नाही.
------
**समाप्त.**
"ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनाच्या उद्देशाने (हॉरर साहित्य प्रकार म्हणून) लिहिलेली आहे. कथेतील घटना, स्थळे, नावे आणि पात्रे ही फक्त कल्पनाशक्तीचा भाग आहेत. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी, समुदायाशी अथवा वास्तविक ठिकाणांशी याचे साधर्म्य आढळल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.
या कथेचा उद्देश कोणत्याही प्रदेशाच्या, गावाच्या किंवा समुदायाचा अपमान करणे किंवा त्यांच्याबद्दल गैरसमज पसरवणे हा नसून, केवळ 'Body Horror' आणि 'Slasher' या साहित्य शैलीचा अनुभव देणे हा आहे. लेखकाचे कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला किंवा अघोरी कृत्यांना समर्थन नाही. वाचकांनी याकडे केवळ एक काल्पनिक कथा म्हणून पाहावे."
#slasherhorror #bodyhorror #survivalthriller
