अध्याय ६
जिवंत खाटीक
पहाट होत आली होती. सूर्य हळूहळू उगवत होता, पण काळदरीच्या खोऱ्यात सूर्यप्रकाशाचे स्वागत किरणांनी नाही, तर रक्ताच्या उग्र वासाने झाले. आर्यनला पुन्हा एकदा त्या मुख्य गुहेत आणले गेले होते. सानियाचा मृतदेह दरीच्या तळाशी त्या अंध जीवांनी फाडून खायला सुरुवात केली असेल, हा विचार आर्यनच्या उरल्यासुरल्या काळजाला पीळ पाडत होता. पण आता त्याला स्वतःच्या अस्तित्वाचा विचार करणेही कठीण झाले होते.
नरभक्षकांनी आर्यनला एका विशेष लाकडी संरचनेवर (Frame) बांधले होते. हे लाकूड मानवी चरबीने माखलेले असल्याने अत्यंत निसरडे होते. त्याचे हात आणि पाय चार वेगवेगळ्या दिशांना ताणून बांधले होते आणि ते अजून ताणत होते, ज्यामुळे त्याच्या सांध्यांतून **'कडकड'** असा आवाज येत होता. आर्यनच्या पाठीवरील जखम आता सडू लागली होती, त्यातून पिवळसर पू आणि काळपट रक्त संथपणे वाहत होते.
प्रमुखाने आता आपल्या अंगाला राखेऐवजी ताज्या रक्ताचा लेप फासला होता. त्याच्या हातात एक अत्यंत विचित्र अवजार होते—एका जंगली डुकराचा सुळा, ज्याला घासून-घासून टोकदार बनवले होते. या विधीला ते **'जिवंत खाटीक'** म्हणत असत. याचा उद्देश माणसाला मारणे नव्हता, तर त्याला मृत्यूच्या दारात इतका काळ उभे ठेवणे होते की, वेदना हीच त्याची नवीन ओळख बनावी.
"प्रमुखाने आर्यनच्या जखमांवर एक 'काळी राख' फासली होती. ही राख रक्त गोठवत असे पण चेतापेशींना (Nerves) जिवंत ठेवत असे. काळदरीचा हा एक शाप होता—इथे मरणं सोपं नव्हतं, तुम्हाला शेवटच्या श्वासापर्यंत वेदना भोगाव्याच लागत."
आणि विधीची सुरुवात झाली.
प्रमुखाने आर्यनच्या उजव्या छातीवर त्या डुकराच्या सुळ्याने दोन छिद्र केले. आर्यनने ओरडायला तोंड उघडले, तोच एका नरभक्षकाने त्याच्या तोंडात गरम गरम राख कोंबली. घसा जळाल्यामुळे आर्यनचा आवाज फक्त एका प्राण्यासारखा 'घोर-घोर' असा येऊ लागला. ते छिद्र एकमेकांपासून एक इंचाच्या अंतरावर होते आणि माणसाचे हाताचे बोट त्या छिद्रात जाईल एवढे ते छिद्र होते. प्रमुखाने त्या छिद्रातून आपली दोन बोटे आत खुपसली आणि आर्यनची एक फासळी (छातीची बरगडी) एकदम घट्ट पकडली.
**'कचाक'**... प्रमुखाने ती फासळी ताकदीने बाहेरच्या बाजूला खेचली. आर्यनचे डोळे पांढरे झाले, त्याच्या शरीराने एक मोठा झटका दिला. हाड मांसातून वेगळे होताना जो आवाज येतो, तो गुहेतील इतर नरभक्षकांसाठी संगीतासारखा होता. त्यांनी टाळ्या वाजवून आनंद व्यक्त केला. प्रमुखाने ती फासळी पूर्णपणे तोडली नाही, तर ती शरीराबाहेर फक्त लटकती ठेवली.
"अजून... अजून बरंच काही बाकी आहे," प्रमुखाच्या नजरेत एक राक्षसी समाधान होते.
त्यानंतर त्यांनी आर्यनच्या डाव्या पायाकडे मोर्चा वळवला. एका नरभक्षकाने एक जड पाषाण घेतला आणि आर्यनच्या पायाच्या नडगीच्या हाडावर (Shin bone) एकामागून एक दहा प्रहार केले. प्रत्येक प्रहारासोबत हाडाचा चक्काचूर होत होता. हाडाचे अणकुचीदार तुकडे कातडी फाडून बाहेर आले होते. प्रमुखाने आता एक लांब, लवचिक वेल घेतली आणि ती आर्यनच्या त्या तुटलेल्या हाडांच्या मधून ओवली. जणू काही तो आर्यनच्या शरीराशी शिवणकाम करत होता.
आर्यनला आता जाणीव झाली होती की, हे लोक त्याला सहज मरण देऊ इच्छित नाहीत. त्यांनी त्याच्या जखमांवर अशा काही औषधी वनस्पतींचा लेप लावला होता ज्यामुळे रक्तस्त्राव थांबत होता, पण वेदना दहापट वाढत होत्या.
"प्रमुखाने आर्यनच्या समोर सानियाचा तो कापलेला हात टाकला, तिचा छिन्नविच्छिन्न झालेला मृतदेहच फरफटत आणला. दरीच्या तळाशी असलेल्या त्या 'अंध जीवांनी'—जे याच नरभक्षक टोळीतील बहिष्कृत आणि गुहेत राहून अंध झालेले हिंसक नराधम होते—तिच्या शरीराचे लचके तोडले होते. तिचा चेहरा आता ओळखू येत नव्हता. सानियाचा तो औषधांचा आणि विज्ञानाचा अभिमान त्याच मातीत मिसळला होता. तो मृतदेह पाहून आर्यनला खात्री पटली की आता या नरकातून सुटण्याचा कोणताही मार्ग उरला नाहीये."
एका नरभक्षकाने सानियाच्या त्या हाताची बोटे एकामागून एक तोडली आणि ती आर्यनच्या डोळ्यासमोर खाऊ लागला. आर्यनने आपले डोळे मिटण्याचा प्रयत्न केला, पण प्रमुखाने त्याचे पापण्यांचे केस आधीच कापलेले असल्याने त्याला ते शक्य नव्हते.
अचानक, प्रमुखाने एक मोठी करवत घेतली. ही करवत नीलला मारण्यासाठी वापरलेल्या करवतीपेक्षा मोठी आणि गंजलेली होती. त्याने आर्यनच्या पोटाच्या खालच्या भागावर ती करवत ठेवली.
"नाही... प्लीज..." आर्यनच्या मनातली ही शेवटची विनंती त्याच्या ओठांपर्यंत पोहोचण्याआधीच प्रमुखाने करवत चालवायला सुरुवात केली.
करवतीचे दात आर्यनच्या मांडीच्या स्नायूंतून जेव्हा हाडापर्यंत पोहोचले, तेव्हा रक्ताचा एक फवारा उडाला जो थेट छताला लटकलेल्या सांगाड्यांवर पडला. आर्यनच्या मज्जासंस्थेने (Nervous system) आता हार मानली होती. त्याचे शरीर इतक्या मोठ्या प्रमाणात 'एंडॉरफिन्स' सोडू लागले होते की त्याला आता वेदना जाणवणे बंद झाले होते, पण त्याचे भान अजूनही शाबूत होते.
प्रमुखाने आर्यनच्या मांडीचा मोठा लचका तोडला आणि तो तिथल्या लहान मुलांना खायला दिला. ती मुले रक्ताळलेल्या तोंडाने आर्यनकडे पाहून हसत होती. आर्यनला आता स्वतःच्या शरीराचा तिरस्कार वाटू लागला होता. त्याला वाटत होते की, तो आता माणूस उरला नसून केवळ एक मांसाचा गोळा आहे जो या नराधमांची भूक भागवत आहे.
विधीचा शेवटचा भाग अजून भयानक होता. प्रमुखाने एक गरम केलेला लोखंडी सळई घेतली आणि ती आर्यनच्या उघड्या जखमांतून आरपार घातली. मांसाच्या जळण्याचा वास आणि आर्यनच्या रक्ताचा धूर गुहेत पसरला.
सकाळ झाली होती. आर्यन अजूनही जिवंत होता, पण त्याचे अर्धे शरीर आता कापले गेले होते. त्याच्या बरगड्या उघड्या होत्या, एक पाय निखळला होता आणि चेहऱ्याची कातडी लोंबत होती.
नरभक्षक आता गुहेच्या बाहेर जाऊन त्यांच्या अघोरी देवाचा उत्सव साजरा करू लागले. आर्यनला तिथेच, त्या लाकडी फ्रेमवर लटकत सोडले होते. त्याच्या जखमांवर आता कोळी आणि इतर कीटक जमा झाले होते.
तितक्यात, आर्यनला गुहेच्या एका अंधाऱ्या कोपऱ्यात काहीतरी हालचाल दिसली. कोणीतरी हळूच त्याच्याकडे सरकत होते. तो एखादा नरभक्षक होता की अजून कोणी? आर्यनने आपली उरलेली ताकद एकवटून तिकडे पाहिले.
त्या व्यक्तीच्या हातात एक जुना सुरा होता, आणि ती व्यक्ती नरभक्षक वाटत नव्हती.
------
ही व्यक्ती कोण आहे आता?
"ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनाच्या उद्देशाने (हॉरर साहित्य प्रकार म्हणून) लिहिलेली आहे. कथेतील घटना, स्थळे, नावे आणि पात्रे ही फक्त कल्पनाशक्तीचा भाग आहेत. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी, समुदायाशी अथवा वास्तविक ठिकाणांशी याचे साधर्म्य आढळल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.
या कथेचा उद्देश कोणत्याही प्रदेशाच्या, गावाच्या किंवा समुदायाचा अपमान करणे किंवा त्यांच्याबद्दल गैरसमज पसरवणे हा नसून, केवळ 'Body Horror' आणि 'Slasher' या साहित्य शैलीचा अनुभव देणे हा आहे. लेखकाचे कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला किंवा अघोरी कृत्यांना समर्थन नाही. वाचकांनी याकडे केवळ एक काल्पनिक कथा म्हणून पाहावे."
#slasherhorror #bodyhorror #survivalthriller
