अध्याय ५
नरकाचा तळ
दरीच्या त्या अनंत काळोखात पडताना वारं वेगाने अंगाला कापत होतं. आर्यन आणि सानिया एकमेकांचा हात धरून खाली कोसळत होते, पण नियतीला त्यांचा जीव इतक्या लवकर घ्यायचा नव्हता. खाली कोसळताना दाट झाडीच्या वेलींनी त्यांचा वेग थोडा मंद केला, पण फांद्या अंगात घुसत गेल्या. झाडांच्या फांद्यांना धडकत धडकत ते दोघेही खाली पडत होते. आर्यनचं शरीर आधीच भाल्याने विदीर्ण झालं होतं, प्रत्येक फांदी त्याच्या जखमेतून आरपार जात होती. एका फांदीचा झटका लागल्यामुळे त्या भाल्याचा जो लाकडी भाग होता तो तुटला, पण त्या भाल्याचे टोक तसेच त्याच्या पाठीत अडकले होते. अखेर ते एका चिखलाने भरलेल्या दलदलीत कोसळले.
हा चिखल साधा नव्हता. हा **'काळदरीचा जठर'** होता. दलदलीत सडलेली प्रेतं, प्राण्यांची हाडं आणि मानवी मलमूत्र यांचा एक भयानक थर साचलेला होता. त्या दुर्गंधीने शुद्ध हरपण्याऐवजी आर्यनला अधिकच वेदना जाणवू लागल्या.
आर्यनने डोळे उघडले. सानिया त्याच्या बाजूला पडली होती. तिचं अर्ध शरीर चिखलात रुतलं होतं. तिची कापलेली जीभ आणि जबड्याची विवंचना यामुळे तिच्या तोंडातून रक्ताचा आणि लाळेचा एक फेसाळलेला ओघळ वाहत होता. ती जिवंत होती, पण तिचे डोळे सांगत होते की तिला आता फक्त मृत्यू हवा आहे.
"सानिया... उठ..." आर्यनच्या आवाजात आता फक्त घरघर होती. त्याच्या पाठीतील भाला दरीत पडताना तुटला होता, पण त्या भाल्याचे लोखंडी टोक तसेच होते, ज्यातून रक्त येऊ लागले होते. त्याने चिखल उचलून आपल्या जखमेवर दाबला, जेणेकरून रक्तस्त्राव थांबेल, पण त्या चिखलातले जंतू त्याच्या जखमेत जिवंतपणी वळवळू लागले.
अचानक, चिखलाच्या खालून काहीतरी हालचाल झाली. दरीच्या या तळाशी सूर्यप्रकाश कधीच पोहोचत नव्हता, त्यामुळे इथे राहणारे जीव वेगळेच होते. जमिनीखालून **मानवी हातांसारखे दिसणारे** पण फिकट पांढरे पडलेले जीव बाहेर आले. हे ते लोक होते ज्यांना नरभक्षकांनी 'अशुद्ध' म्हणून दरीत फेकून दिलं होतं, पण ते मेले नव्हते; ते इथे सडलेले मांस खाऊन जिवंत होते. त्यांना डोळे नव्हते, पण वासावरून ते शिकार टिपत असत.
"काळदरीच्या तळाशी सूर्यप्रकाश कधीच पोहोचत नसल्याने, तिथे राहणारे नरभक्षक पिढ्यानपिढ्या अंध झाले होते. हे मुख्य टोळीचेच लोक होते, पण ते अधिक हिंसक आणि प्राण्यांसारखे जमिनीवर रांगत असत. ते गुहेतल्या टोळीचे 'कचरावेचक' होते; वरून पडलेला कोणताही अवयव किंवा माणूस ते जिवंतपणे कुरतडून खात असत."
एका अशाच अंध जीवाने सानियाच्या उघड्या पायाचा लचका तोडला. **'कचाक'** असा आवाज झाला आणि सानियाच्या टाचेचं हाड त्या जीवाच्या तोंडात आलं. सानिया ओरडू शकत नव्हती, तिने फक्त चिखलात आपले हात आपटले.
आर्यनने रागाच्या भरात जवळ पडलेलं एक टोकदार हाड उचललं आणि त्या जीवाच्या मानेत खुपसलं. त्या जीवाच्या शरीरातून रक्ताऐवजी काळा, दाट पू बाहेर आला. आर्यन आणि सानिया दोघे फरफटत एका गुहेच्या कपारीत जाऊ लागले.
तिथे गुहेच्या एका कोपऱ्यात त्यांना जे दिसलं, त्याने त्यांच्या उरल्यासुरल्या आत्म्यालाही तडा गेला. तिथे एक **'प्रजनन कोठडी'** होती. नरभक्षक जमात आपली संख्या वाढवण्यासाठी काही स्त्रियांना तिथे जनावरांसारखं बांधून ठेवत असे. त्या स्त्रियांच्या शरीरावर एकही कपडा नव्हता, फक्त जखमा आणि जखमांवर घोंघावणाऱ्या माश्या होत्या. त्यांच्या शरीराचा वापर केवळ नवीन नरभक्षक जन्माला घालण्यासाठी केला जात होता. काहींचे हात-पाय कापून टाकले होते जेणेकरून त्या पळून जाऊ शकणार नाहीत.
"हे अंध जीव म्हणजे नरभक्षकांच्या विधीतून वाचलेले पण अपंग झालेले लोक होते, ज्यांना दरीत फेकून दिले होते. ही काळदरीची एक भयानक अन्नसाखळी होती; वरचे शिकारी मांस खातात आणि उरलेले अवशेष खाली या 'कचरावेचकां'साठी फेकतात."
एक स्त्री, जिचे डोळे नरभक्षकांनी आधीच खाऊन टाकले होते, तिने आर्यनचा हात पकडला. तिच्या स्पर्शात एक भयानक थंडपणा होता. तिने आपल्या तुटलेल्या बोटांनी आर्यनच्या जखमेला स्पर्श केला आणि रडत रडत काहीतरी पुटपुटली.
तेवढ्यात, वरून पुन्हा एकदा त्याच शिट्ट्यांचे आवाज येऊ लागले. नरभक्षक दोरखंडाच्या आणि वेलींच्या साहाय्याने खाली उतरत होते. त्यांच्या हातात मशाली होत्या. प्रमुखाला खात्री होती की आर्यन आणि सानिया वाचले असणार, आणि त्याला 'मुख्य बळी' अर्ध्यावर सोडायचा नव्हता.
प्रमुखाने खाली येताच त्या प्रजनन कोठडीतील एका महिलेला उचललं आणि तिचं डोकं एका मोठ्या दगडावर आपटलं. कवटी फुटण्याचा **'थप्प'** असा आवाज दरीत घुमला. रक्ताचे शिंतोडे सानियाच्या चेहऱ्यावर उडाले. कवटीतून बाहेर पडलेला मेंदू प्रमुखाने उचलला आणि एखादा माणूस जसा पावाचा तुकडा हातात पकडून खातो, तसा प्रमुख तो मेंदू खाऊ लागला.
आर्यनने पाहिलं की सानिया आता पूर्णपणे हार मानून बसली आहे. तिने आर्यनचा हात धरला आणि आपल्या गळ्याकडे नेला. तिला माहित होतं की या नराधमांच्या हाती पुन्हा लागण्यापेक्षा आर्यनच्या हातून मरणं कधीही चांगलं.
आर्यनचे डोळे पाणावले. त्याचा स्वतःचा हात थरथरत होता. त्याच्या हातात तेच गंजलेलं हाड होतं. त्याने सानियाच्या डोळ्यांत पाहिलं. आर्यन सानियाच्या डोळ्यांत पाहतो. सानियाचे ओठ हलतात, ती आवाज न काढता फक्त 'सॉरी' म्हणते. आर्यनला त्यांच्या कॉलेजचे ते दिवस आठवतात जेव्हा त्यांनी पहिल्यांदा ट्रेकिंगला जायचे ठरवले होते.
तिने एकदाच आपली मान हलवली—'हो'.
ते हाड सानियाच्या गळ्याच्या मुख्य शिरेवर (Jugular vein) ठेवलं. आर्यनने जोरात दाब दिला. **'फचक'** आवाजासह सानियाच्या गळ्यातून रक्ताची धार उडाली आणि सानियाने एक शेवटची उचकी दिली. तिचे डोळे फिरले आणि ती कायमची शांत झाली.
आर्यन आता एकटाच उरला होता. समोरून नरभक्षक प्रमुख कुऱ्हाड घेऊन येत होता. सोबत त्याचे अजून काही नरभक्षक होते. आर्यनने सानियाचं रक्ताळलेलं शरीर आपल्या कुशीत घेतलं आणि मोठ्याने ओरडला. त्याचे शरीर विषाने, जखमांनी आणि दुःखाने फाटत होतं.
प्रमुखाने आर्यनच्या उजव्या कानाला पकडून तो एका झटक्यात उपटून काढला. "रूपुवेsss मिन्नsss बहातेsss," तो म्हणाला. (अजून वेळ आहे)
रात्र आता संपत आली होती, पण काळदरीचा हा काळोख आर्यनसाठी कधीच संपणार नव्हता. त्याला पुन्हा एकदा वर नेलं जात होतं, एका अशा विधीसाठी जो मृत्यू पेक्षाही हजारपट भयानक होता— **'जिवंत खाटीक' (The Living Carcass)** विधी.
-------
"ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनाच्या उद्देशाने (हॉरर साहित्य प्रकार म्हणून) लिहिलेली आहे. कथेतील घटना, स्थळे, नावे आणि पात्रे ही फक्त कल्पनाशक्तीचा भाग आहेत. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी, समुदायाशी अथवा वास्तविक ठिकाणांशी याचे साधर्म्य आढळल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.
या कथेचा उद्देश कोणत्याही प्रदेशाच्या, गावाच्या किंवा समुदायाचा अपमान करणे किंवा त्यांच्याबद्दल गैरसमज पसरवणे हा नसून, केवळ 'Body Horror' आणि 'Slasher' या साहित्य शैलीचा अनुभव देणे हा आहे. लेखकाचे कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला किंवा अघोरी कृत्यांना समर्थन नाही. वाचकांनी याकडे केवळ एक काल्पनिक कथा म्हणून पाहावे."
#slasherhorror #bodyhorror #survivalthriller
