પૂજારી
ભાગ - ૧: અમંગળની પૂર્વસંધ્યા
લેખિકા
Mansi Desai Desai Mansi
Shastri
પ્રભાસ પાટણની એ સવાર રોજ જેવી જ હતી, છતાં કંઈક એવું હતું જે પંડિત રત્નેશ્વરના હૃદયને કોરી ખાતું હતું. સૂર્યદેવ હજુ ક્ષિતિજ પર દેખાયા નહોતા, આકાશમાં કેસરી અને લાલ રંગના લિસોટા પડ્યા હતા. અરબી સમુદ્રની લહેરો સોમનાથ મહાદેવના મંદિરના પાયા સાથે અથડાઈને એક ગંભીર અવાજ કરી રહી હતી. પંડિત રત્નેશ્વર, જેઓ છેલ્લા ચાર દાયકાથી મહાદેવની સેવા કરી રહ્યા હતા, આજે બ્રાહ્મ મુહૂર્તમાં સ્નાન કરવા સમુદ્ર કિનારે ગયા ત્યારે તેમનો જમણો પગ અચાનક થંભી ગયો.
રેતીમાં પડેલા પગલાંઓ પર જ્યારે દરિયાનું પાણી ફરી વળતું, ત્યારે રત્નેશ્વરને એ પાણીમાં લોહીની લાલાશ દેખાતી હતી. તેમણે પોતાની આંખો ચોળી, "હે ભોળાનાથ! આ મારું મન ભ્રમિત છે કે પછી કોઈ ભયંકર આફતનો સંકેત?" તેમણે આકાશ તરફ જોયું. પક્ષીઓનો કલરવ આજે મધુર લાગવાને બદલે કરુણ આક્રંદ જેવો ભાસતો હતો. ગીધડાંઓનું એક મોટું ટોળું સોમનાથના સુવર્ણ શિખરની ઉપર ગોળાકારમાં ચકરાવા લઈ રહ્યું હતું. શાસ્ત્રો મુજબ, પવિત્ર ધામ ઉપર ગીધડાંઓનું આવવું એ વિનાશનું પ્રતીક હતું.
પંડિત રત્નેશ્વર મંદિરના પ્રાંગણમાં આવ્યા. સોમનાથનું એ ભવ્ય મંદિર, જેના દર્શન માત્રથી પાપ ધોવાઈ જાય, તે આજે કંઈક અલગ જ ગંભીરતામાં ડૂબેલું હતું. મંદિરના ગર્ભગૃહમાં જતી વખતે રત્નેશ્વરે જોયું કે મંદિરના તોરણ પર બાંધેલા આસોપાલવના પાંદડાં સુકાઈને આપોઆપ ખરી રહ્યા હતા. તેમણે મનમાં ને મનમાં મહામૃત્યુંજય મંત્રનો જાપ શરૂ કર્યો.
બપોરનો સમય થયો. સૂર્ય બરોબર માથે આવ્યો હતો, પણ ગરમીને બદલે વાતાવરણમાં એક વિચિત્ર ઠંડક અને સન્નાટો પ્રસરેલો હતો. રત્નેશ્વર જ્યારે ભોજન કરવા બેઠા, ત્યારે અચાનક તેમના ઘરના આંગણામાં રહેલી ગાય 'કપિલા' જોરજોરથી ભાંભરવા લાગી. તે પાગલની જેમ પોતાના ખીલેથી છૂટવા મથતી હતી. રત્નેશ્વર તેની પાસે ગયા, તેના ગળે હાથ ફેરવ્યો, પણ ગાયની આંખોમાં ભય હતો. પ્રાણીઓને આવનારી આફતનો અહેસાસ મનુષ્યો કરતા વહેલો થતો હોય છે.
પૂજારીના મનમાં ફાળ પડી. તેમને યાદ આવ્યું કે થોડા દિવસો પહેલા જ ઉત્તર તરફથી આવતા વણઝારાઓએ સમાચાર આપ્યા હતા કે મહમૂદ ગઝની નામનો એક ક્રૂર આક્રમણખોર હજારોની સેના લઈને રણ ઓળંગી રહ્યો છે. શું એ અહીં આવી રહ્યો છે? શું સોમનાથનો આ અઢળક વૈભવ તેને આકર્ષી રહ્યો છે? રત્નેશ્વરના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેઓ તરત જ મંદિરના મુખ્ય સભા મંડપમાં પહોંચ્યા.
મંદિરના સ્થાપત્યનું આલેખન કરતા પંડિત સ્તબ્ધ થઈ ગયા. આ એ જ મંદિર હતું જેમાં ૫૬ સ્તંભો પર કિંમતી રત્નો જડેલા હતા. ગર્ભગૃહમાં લટકતી સોનાની સાંકળ સાથેનો ઘંટ જ્યારે રણકતો, ત્યારે તેનો અવાજ કિલોમીટરો સુધી સંભળાતો. પરંતુ આજે, એ ઘંટ પણ પવન વગર ધીમે ધીમે હલી રહ્યો હતો, જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ તેને વગાડવા મથી રહી હોય.
સાંજ પડી. સંધ્યા આરતીનો સમય થયો. હજારો ભક્તોની ભીડ જામી હતી. રત્નેશ્વરે ઝાલર વગાડવાનું શરૂ કર્યું. આરતીના દીવાઓ પ્રગટાવવામાં આવ્યા. શંખનાદ થયો. પરંતુ, બરાબર આરતીના મધ્યમાં, જ્યારે પૂજારી કપૂરની આરતી કરી રહ્યા હતા, ત્યારે અચાનક પવનનો એક જોરદાર ઝપાટો આવ્યો. ગર્ભગૃહના બધા જ દીવા એકસાથે ઓલવાઈ ગયા. આખું મંદિર અંધકારમાં ડૂબી ગયું. ભક્તોમાં ગભરાટ ફેલાયો.
"અપશુકન! ઘોર અપશુકન!" લોકોમાં ગણગણાટ શરૂ થયો. રત્નેશ્વરના હાથમાંથી આરતીની સુવર્ણ થાળી છટકીને પથ્થરના ભોંયતળિયે પછડાઈ. એ અવાજ આખા મંદિરમાં ગુંજી ઉઠ્યો. પૂજારીને લાગ્યું જાણે તેમનું હૃદય પણ એ જ રીતે તૂટી ગયું છે. તેમણે ધ્રૂજતા અવાજે મહાદેવની મૂર્તિ સામે જોયું. અંધકારમાં પણ જ્યોતિર્લિંગ પર જડેલા હીરા ચમકતા હતા, પણ આજે એ ચમકમાં શાંતિ નહોતી, એક પડકાર હતો.
રાત પડી. રત્નેશ્વરને ઊંઘ નહોતી આવતી. તેઓ મંદિરની બાજુમાં આવેલી પોતાની કુટિરમાં આડા પડ્યા હતા. આખું પાટણ અત્યારે ગાઢ નિદ્રામાં હતું, પણ પૂજારીના કાન કોઈક અવાજ સાંભળવા માટે તત્પર હતા. અચાનક, મધરાતે સમુદ્રનો અવાજ શાંત થઈ ગયો. પવન થંભી ગયો. અને પછી શરૂ થયો એ અવાજ...
દૂર રણપ્રદેશ તરફથી, જ્યાંથી પાટણની સરહદ શરૂ થતી હતી, ત્યાંથી "ટપ... ટપ... ટપ..." એવો ધીમો પણ લયબદ્ધ અવાજ આવવા લાગ્યો. રત્નેશ્વર બેઠા થઈ ગયા. તેમણે જમીન પર કાન માંડ્યા. ધરતી ધ્રૂજી રહી હતી. આ હજારો ઘોડાઓના દાબડાનો અવાજ હતો. ગઝનીની સેના રાક્ષસી વેગે સોમનાથ તરફ ધસી રહી હતી. મધરાતનો એ સન્નાટો હવે મોતની ચીસોમાં ફેરવવા જઈ રહ્યો હતો.
પૂજારી રત્નેશ્વર સમજી ગયા કે પ્રતીક્ષાનો અંત આવ્યો છે. તેમણે પોતાની જૂની પેટીમાંથી એક પવિત્ર ભસ્મ કાઢી અને કપાળ પર ત્રિપુંડ કર્યું. તેમણે મનમાં સંકલ્પ કર્યો—"ભલે દેહના ટુકડા થઈ જાય, પણ આ પવિત્ર ધરતી અને મહાદેવના સન્માન પર આંચ નહીં આવવા દઉં."
#પૂજારી
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
