પૂજારી
ભાગ - ૨: રક્તપાત અને કાળરાત્રિ
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
મધરાતનો એ ભેંકાર સન્નાટો હવે હજારો ઘોડાઓના પ્રચંડ દાબડા નીચે કચડાઈ રહ્યો હતો. પંડિત રત્નેશ્વર પોતાની કુટિરમાંથી બહાર દોડ્યા ત્યારે વાતાવરણમાં માત્ર મૃત્યુની ગંધ હતી. પ્રભાસ પાટણની ક્ષિતિજ પર મશાલના અગ્નિકુંડ જેવા અજવાળા દેખાવા લાગ્યા હતા—એ અજવાળું કોઈ ઉત્સવનું નહોતું, પણ અખંડ વિનાશનું હતું. મહમૂદ ગઝની તેની 'તીડ-લશ્કર' જેવી રાક્ષસી સેના સાથે સોમનાથના પવિત્ર ઉંબરે કાળ બનીને આવી પહોંચ્યો હતો.
"જાગો! પાટણના વીરો જાગો! અધર્મ આંગણે આવી ઊભો છે!" રત્નેશ્વરનો અવાજ રાત્રિના ગહન અને ડરામણા અંધકારને ચીરી રહ્યો હતો. મંદિરના તોતિંગ નગારા પર જ્યારે ચોટ પડી, ત્યારે તેનો અવાજ કોઈ રુદન જેવો ભાસતો હતો. આખું પાટણ સફાળું જાગી ગયું, પણ જાગતાની સાથે જ તેમના કાને ઘોડાઓના હણહણાટ અને આક્રમણખોરોની પાશવી ચીસો સંભળાઈ. સ્ત્રીઓ પોતાના સંતાનોને છાતીએ વળગાડીને મંદિરના ઊંડા ભોંયરા તરફ ભાગી રહી હતી, જ્યારે પુરુષોએ થરથરતા હાથે જે મળ્યું તે શસ્ત્ર ઉપાડી લીધું.
બરાબર એ જ સમયે, લાઠીનો નવયુવાન રાજકુમાર હમીરજી ગોહિલ પોતાની નાનકડી પણ નીડર ટુકડી સાથે સોમનાથના મુખ્ય દ્વાર પર આવી પહોંચ્યો. તેની આંખોમાં કેસરિયા કરવાનો ઉમંગ હતો અને ચહેરા પર મૃત્યુનો કોઈ ભય નહોતો. તેની બાજુમાં જ પહાડ જેવી કાયા ધરાવતા વેગડાજી ભીલ ઉભા હતા, જેમણે પોતાના ધનુષ પર કાળ સમાન તીર ચડાવી દીધું હતું. રત્નેશ્વરે આ વીરોને જોયા અને લોહીથી લથબથ માટી વડે તેમના કપાળ પર વિજય તિલક કર્યું. "પુત્રો, આજે મહાદેવ તમારી કસોટી કરી રહ્યા છે. આ ધરતીનું રક્ષણ એ જ પરમ ધર્મ છે."
સવારનો સૂર્ય ઊગ્યો, પણ તેની લાલાશ આજે કુદરતી નહોતી, તે જાણે લોહીના તળાવમાંથી નીકળ્યો હોય તેવો ભયાનક લાગતો હતો. ગઝનીએ તેની સેનાને પિશાચી હુકમ કર્યો. ગઝનીના સૈનિકો અસંખ્ય હતા, જાણે નર્કમાંથી છૂટેલા દૂતો! તેમના કાળા લોખંડી બખ્તરો, ઊંચા ડરામણા અરબી ઘોડાઓ અને લોહી તરસતી લાંબી વળાંકવાળી તલવારો જોઈને કાળજું કંપી જાય તેવું વાતાવરણ હતું. ગઝની પોતે લશ્કરની મધ્યમાં ઉભો હતો, તેની લાલચુ નજર સોમનાથના એ સુવર્ણ શિખર પર હતી જે સૂર્યના કિરણોમાં ઝળહળી રહ્યું હતું. તેની આંખોમાં ધર્મ પ્રત્યેનો અંધ દ્વેષ અને મૂર્તિઓ તોડવાની વિકૃત લાલસા સાફ દેખાતી હતી.
"હુમલો!" ગઝનીની એક કંપારી છૂટી જાય તેવી ચીસ અને હજારો સૈનિકો "અલ્લાહ-હુ-અકબર" ના નારા સાથે મંદિર તરફ કાળની જેમ દોડ્યા. સામે પક્ષે હમીરજી અને વેગડાજીની સેનાએ "હર હર મહાદેવ" ના ગુંજારવ સાથે મોરચો સંભાળ્યો. યુદ્ધ શરૂ થયું. તીરોનો એવો વરસાદ થયો કે આકાશ અંધકારમય બની ગયું. લોખંડ સાથે લોખંડ અથડાવાનો અવાજ અને મરતા સૈનિકોની કરુણ ચીસોથી સોમનાથનું આકાશ ધ્રૂજી ઉઠ્યું.
મંદિરના પવિત્ર પગથિયાં લોહીથી ભીંજાવા લાગ્યા. હમીરજી ગોહિલની તલવાર વીજળીની જેમ વીંઝાતી હતી, જે આક્રમણખોરોના મસ્તકને ધડથી અલગ કરી રહી હતી. વેગડાજી ભીલના ઝેરીલા તીરો ગઝનીના સૈનિકોની આંખો અને છાતી વીંધી રહ્યા હતા. પાટણના વીરો ગાડાના પૈડાંની જેમ કપાઈ રહ્યા હતા, છતાં પીછેહઠ કરવાનું નામ નહોતા લેતા. પંડિત રત્નેશ્વર ગર્ભગૃહના દ્વાર પાસે ઉભા રહીને ધ્રૂજતા હાથે શિવસ્તુતિ કરી રહ્યા હતા, પણ તેમના બીજા હાથમાં આજે એક ધારદાર ભાલો હતો. તેઓ જાણતા હતા કે જ્યારે અતતાયીઓ આંગણે હોય, ત્યારે મંત્રની સાથે શસ્ત્ર પણ અનિવાર્ય બની જાય છે.
ગઝનીના પાગલ હાથીઓએ મંદિરના મુખ્ય દરવાજા પર જોરદાર ટક્કર મારવાનું શરૂ કર્યું. દરવાજો વજ્ર જેવો મજબૂત હતો, પણ આક્રમણ એટલું ક્રૂર હતું કે તેની કડીઓ તૂટવા લાગી. રત્નેશ્વરે જોયું કે મંદિરના પ્રાંગણમાં લાશોના ડુંગરા થઈ રહ્યા હતા. જે ભૂમિ પર મંત્રોચ્ચાર થતા, ત્યાં આજે અંગો કપાયેલા માનવોના ઢગલા હતા. હજારો નિઃશસ્ત્ર શિવભક્તો અને સાધુઓ ગઝનીના ઘોડાઓ સામે આડા સુઈ રહ્યા હતા, માત્ર એટલા માટે કે આક્રમણખોરના ઘોડાના પગ પવિત્ર મંદિરની અંદર ન પડે! ગઝનીના સૈનિકો એ ભક્તોને જીવતા કચડતા આગળ વધી રહ્યા હતા. રત્નેશ્વરની આંખોમાં લોહી ઉતરી આવ્યું.
કલાકો સુધી આ મહાકાળ જેવું યુદ્ધ ચાલ્યું. લોહીની નદીઓ વહીને સીધી સમુદ્રમાં ભળવા લાગી, જેનાથી અરબી સમુદ્રનું નીલું પાણી પણ લાલચોળ બની ગયું. હમીરજી ગોહિલ આખા શરીરે ઘાયલ થયા હતા, તેમનો દેહ લોહીથી નહાતો હતો, છતાં તેમની તલવાર ગઝનીના સૈનિકોના કાળજા કોરી રહી હતી. અંતે, ગઝનીની અફાટ સેનાના પૂર સામે પાટણની નાનકડી પાળ તૂટી ગઈ. વેગડાજી અને હમીરજી જેવા વીરોએ રણમેદાનમાં જ અંતિમ શ્વાસ લીધા. મંદિરનું રક્ષણ કરનાર છેલ્લું કવચ વીંધાઈ ગયું.
ગઝનીએ એક પિશાચી અટ્ટહાસ્ય કર્યું અને સોમનાથના મુખ્ય ગર્ભગૃહ તરફ ડગલાં માંડ્યા. તેની પાછળ હજારો સૈનિકો સળગતી મશાલો અને મૂર્તિ તોડવાની કોદાળીઓ લઈને અંદર દોડ્યા. પંડિત રત્નેશ્વરે જોયું કે હવે આક્રમણખોર સીધો મહાદેવની મૂર્તિ તરફ વધી રહ્યો છે. તેમણે ગર્ભગૃહના દ્વાર પાસે પલાંઠી મારી, હાથમાં ભાલો ઉગામ્યો અને સિંહ જેવી ગર્જના કરી:
"થોભી જા, એ નરાધમ! આ જ્યોતિર્લિંગને સ્પર્શતા પહેલા તારે આ વૃદ્ધ પૂજારીના ગળામાંથી વહેતા લોહીના ફુવારામાં નહાવું પડશે! આ દેહ પડશે, પણ મારો શિવ ક્યારેય નહીં ઝૂકે!"
ગઝનીએ પોતાનો ઘોડો બરાબર પૂજારીની સામે થોભાવ્યો. તેની ક્રૂર, પથ્થર જેવી આંખોમાં રત્નેશ્વર માટે કોઈ દયા નહોતી, માત્ર રક્તપાતનું અભિમાન હતું.
#પૂજારી
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Suspensetrailerstory
#Booklover
#Suspensestory
#Storylover
#Suspense
#Viralstory
