ધર્મપુર ગામનો ચોક યુદ્ધના મેદાનમાં પલટાઈ ગયો હતો. સેનાપતિ સુમેર અને ડાકુ સરદાર ભીમસિંહના સૈનિકો દ્વારા વેપારી નંદલાલને ફાંસી આપવાના નાટકે હવે એક ખૂની જંગનું સ્વરૂપ ધારણ કરી લીધું હતું.
તાંત્રિકના આકસ્મિક હસ્તક્ષેપથી ભીમસિંહના કેટલાક ડાકુઓ અને સુમેરના સૈનિકો અસ્થાયી રૂપે અશક્ત થઈ ગયા હતા, પણ મુખ્ય દળો હજી સજ્જ હતા.
નંદલાલ અને અનિરુદ્ધસિંહ (ડકેત) એકબીજાની પડખે ઊભા હતા. તેમની આસપાસ કાળુ અને ધર્મપુરના યુવાનોનું દળ, જેમના હાથમાં લાકડીઓ અને કુહાડીઓ હતી, તે પણ લડવા તૈયાર હતું.
અનિરુદ્ધસિંહનું લક્ષ્ય સેનાપતિ સુમેર હતો. તે જાણતો હતો કે જયસિંહ નો રાજકીય ત્રાસ સુમેરના હાથમાં છે.
સુમેર! તું ગઢની પવિત્ર સેનાનો સેનાપતિ છે. તું એક અન્યાયી રાજાનો ગુલામ બનીને નિર્દોષોને મારી રહ્યો છે. તારી મોત મારા હાથે નક્કી છે! અનિરુદ્ધસિંહે પડકાર ફેંક્યો.
નંદલાલનું લક્ષ્ય ભીમસિંહ હતો. આ એ જ ડાકુ સરદાર હતો જેણે તેને લૂંટીને કાળુને ઘાયલ કર્યો હતો.
ભીમસિંહ! તેં મારા વચનને તોડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. હવે હું તારો અને તારા ડાકુઓના ત્રાસનો અંત લાવીશ! નંદલાલે સિદ્ધ કટારને હવામાં ફેરવી.
યુદ્ધ શરૂ થયું.
અનિરુદ્ધસિંહે તીરકામઠાથી સુમેરના નજીકના બે સૈનિકોને ઘાયલ કર્યા અને ઝડપથી દોડીને સુમેર સામે આવી ગયો. સુમેરની તલવાર અનિરુદ્ધસિંહની ચપળતા સામે નિષ્ફળ ગઈ. અનિરુદ્ધસિંહ લડાઈમાં તાલીમ પામેલો રાજકુમાર હતો. તેણે સુમેરની ઢાલ પર એક લાત મારી અને તેને પાડી દીધો. સુમેરને લાગ્યું કે તે માત્ર ડાકુ નથી, પણ કોઈ રાજવી તાલીમ પામેલો યોદ્ધા છે.
બીજી તરફ, નંદલાલ અને ભીમસિંહ વચ્ચે ધમાસાણ જામ્યું. ભીમસિંહ ભલે તાલીમ વગરનો હતો, પણ તે અત્યંત ક્રૂર અને શારીરિક રીતે મજબૂત હતો. નંદલાલને લડવાનો અનુભવ નહોતો, પણ તાંત્રિકની સિદ્ધ કટાર તેના હાથમાં ચમત્કાર કરી રહી હતી. જેમ જેમ ભીમસિંહ નંદલાલ પર હુમલો કરતો, તેમ તેમ નંદલાલ સાહસથી બચાવ કરતો અને કટારની અચૂકતાથી ઘા કરતો.
કાળુ અને ધર્મપુરના યુવાનો ભીમસિંહના ડાકુઓ સામે લડી રહ્યા હતા. કાળુએ વેરભાવ અને શેઠની સુરક્ષા માટે પોતાનું સર્વસ્વ હોડમાં મૂકી દીધું હતું. તેઓ શસ્ત્રવિહીન હોવા છતાં, તેમનો સંકલ્પ ડાકુઓની હિંસા પર ભારે પડ્યો.
ભીમસિંહનો પિત્તો ગયો. તેણે જોયું કે તેની ટોળકી હારી રહી છે. તેણે પોતાની બંદૂક ઉઠાવી અને નંદલાલને નિશાન બનાવ્યો.
નંદલાલે જોયું કે બંદૂકની નળી તેના તરફ છે. તે પાછળ હટવાનો પ્રયત્ન કરે તે પહેલાં, એક તીર ભીમસિંહના હાથને ઘાયલ કરીને નીકળી ગયું. તે અનિરુદ્ધસિંહનું તીર નહોતું.
લોકોની ભીડમાંથી એક યુવતી બહાર આવી
મીરાં!
તે ગઢના ડકેત માટે માહિતી એકઠી કરતી હતી, પણ આજે તેણે નંદલાલનો જીવ બચાવ્યો. મીરાં પાસે છુપાવેલું એક નાનું તીરકામઠું હતું.
બંદૂક નીચે પડી ગઈ. આ જોઈને નંદલાલને નવું જોમ આવ્યું. તેણે ભીમસિંહને પકડ્યો અને તેને જમીન પર પછાડ્યો. નંદલાલે પોતાની કટાર ભીમસિંહના ગળા પર મૂકી દીધી.
તેં મારું વચન તોડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો, ભીમસિંહ. મેં તાંત્રિકને વચન આપ્યું હતું કે આ જંગલમાંથી ડાકુઓનો ત્રાસ દૂર કરીશ. અને આજે... તે વચન પૂરું થાય છે!
નંદલાલે ભીમસિંહને મોતને ઘાટ ઉતારી દીધો.
જંગલના ડાકુઓના ત્રાસનો ભય હંમેશાં માટે દૂર થયો.
બીજી બાજુ, અનિરુદ્ધસિંહે સેનાપતિ સુમેરને હરાવ્યો.
અનિરુદ્ધસિંહે તલવાર તેના ગળા પર મૂકી, પણ તેને માર્યો નહીં.
તારા જેવા ગુલામને મારવો એ રાજપૂતનો ધર્મ નથી. તું જીવતો જા અને જયસિંહને કહેજે કે ડકેત હવે તેના કિલ્લાના દરવાજા સુધી પહોંચી ગયો છે! હવે આ ગઢનો વારસદાર પાછો આવશે!
નંદલાલે અને અનિરુદ્ધસિંહે સુમેર અને તેના પકડાયેલા સૈનિકોને જયસિંહના કિલ્લા તરફ પાછા મોકલ્યા, જેથી તે આ હારના સમાચાર લઈને જાય.
ધર્મપુરના લોકોએ નંદલાલ અને અનિરુદ્ધસિંહને ખભે ઉઠાવી લીધા. તેઓ હવે માત્ર વેપારી કે રહસ્યમય લૂંટારો નહોતા, તેઓ તેમના બચાવકર્તા હતા.
ગઢ શિવાંજલિના કિલ્લામાં સુમેરને ઘાયલ હાલતમાં જોઈને જયસિંહ ક્રોધથી કાંપી ઊઠ્યો. તેને વિશ્વાસ નહોતો આવતો કે એક વેપારી અને કોઈક રહસ્યમય ડાકુએ તેની આખી સેનાને હરાવી દીધી.
જયસિંહજી તે ડાકુ નથી! તે અનિરુદ્ધસિંહ છે! તે વારસદાર છે! તે તમારી પાસેથી ગઢ છીનવવા માંગે છે! સુમેરે આટલું કહ્યું અને પોતાના પ્રાણ છોડી દીધા.
જયસિંહ ઊંડા આઘાતમાં સરી પડ્યો. પોતાને થોડો સ્વસ્થ કરીને સૈનિકો ને આદેશ આપ્યો ને તરત જ ગઢની સુરક્ષા વધારી દીધી અને પોતાના સૌથી વિશ્વાસુ અને ક્રૂર યોદ્ધાઓને બોલાવ્યા. તેણે નક્કી કર્યું કે તે હવે અનિરુદ્ધસિંહ અને નંદલાલને નહીં, પણ તેમની માતા રાજમાતા લક્ષ્મીબા અને વેપારીના બાળક કિશનને નિશાન બનાવશે. તે જાણતો હતો કે જો તે તેમના પ્રિયજનોને ઈજા પહોંચાડશે, તો તેઓ બહાર આવવા મજબૂર થશે.
એ જ રાત્રે, અનિરુદ્ધસિંહ અને નંદલાલનો સંયુક્ત વિજયનો સંદેશો ગઢ શિવાંજલિના મુખ્ય દરવાજા પર પહોંચ્યો. ગઢના ડકેતે મુખ્ય દરવાજા પર જયસિંહનું ક્રોધિત ચિત્ર અને તેના પગ પાસે ભીમસિંહનું કપાયેલું માથું મૂકી દીધું હતું.
અનિરુદ્ધસિંહે ત્યાં એક પત્ર પણ મૂક્યો:
જયસિંહ આ તારા ગુલામોનું પરિણામ છે. હવે તું તૈયાર રહે. હું ગઢના સિંહાસન પર નહીં, પણ લોકોના ન્યાય માટે પાછો આવીશ! - ડકેત
બીજા દિવસે સવારે, ગઢના લોકોએ જ્યારે આ દ્રશ્ય જોયું, ત્યારે તેઓ આનંદ અને આશાથી ભરાઈ ગયા. 'ડકેત' માત્ર એક લૂંટારો નહોતો, તે તેમનો સાચો રાજા હતો.
આ દરમિયાન, જયસિંહે પોતાનો બદલો લેવા માટે ગુપ્ત રીતે રાજમાતા લક્ષ્મીબા અને કિશન (જે હજી પણ ધર્મપુરમાં હતાં) ને પકડવા માટે પોતાના શ્રેષ્ઠ ગુપ્તચરોને મોકલ્યા.
અનિરુદ્ધસિંહ અને નંદલાલ હવે એકબીજાના ગાઢ મિત્ર બની ગયા હતા. તેઓ જયસિંહના કિલ્લા પર હુમલો કરવાની યોજના બનાવી રહ્યા હતા.
જો કે, તેમના દળમાં એક અનિશ્ચિત તત્વ હતું. રતન, અનિરુદ્ધસિંહનો બાળપણનો મિત્ર, અચાનક બદલાઈ ગયો હતો.
જયસિંહના ગુપ્તચરોએ રતનને ઓળખી કાઢ્યો હતો અને તેને ધન અને સત્તાની લાલચ આપી હતી.
રતન આ યુદ્ધના જોખમોથી થાકી ગયો હતો, અને સત્તાની લાલચમાં ફસાઈ ગયો. તેણે જયસિંહને અનિરુદ્ધસિંહના ગુપ્ત અડ્ડાની માહિતી આપી દીધી, અને ક્યારે કિલ્લા પર હુમલો થવાનો છે તેની વિગતો પણ આપી.
જયસિંહને માહિતી મળી કે અનિરુદ્ધસિંહ અને નંદલાલ આવતા અઠવાડિયે કિલ્લામાં ઘૂસણખોરી કરવાના છે. જયસિંહે કિલ્લાની અંદર જાળ બિછાવવાનો નિર્ણય કર્યો, અને રતનને વચન આપ્યું કે વિજય પછી તેને ગઢનો મુખ્ય સેનાપતિ બનાવવામાં આવશે.
અનિરુદ્ધસિંહ અને નંદલાલ, કાળુ અને મીરાં સાથે, ગઢના કિલ્લામાં ઘૂસણખોરી માટે તૈયાર હતા. તેમની યોજના હતી કે કિલ્લાની સુરંગનો ઉપયોગ કરીને રાત્રે મહેલના ગુપ્ત ભંડાર તરફ પહોંચવું, જ્યાં જયસિંહના હથિયારો અને સોનું રાખેલા હતા.
રાત્રે, તેઓ ગુપ્ત સુરંગ દ્વારા કિલ્લાની અંદર પહોંચ્યા. ચારે તરફ સન્નાટો હતો, જે શંકાસ્પદ હતો.
નંદલાલે ધીમા સ્વરે કહ્યું: ડકેત, મને અહીં કંઈક ગરબડ લાગે છે. આટલી શાંતિ ન હોવી જોઈએ.
અનિરુદ્ધસિંહે માથું હલાવ્યું. હા, પણ આપણે પાછા ફરી શકીએ તેમ નથી. જેસંગે હાર સ્વીકારી નથી.
જેવા તેઓ મહેલના મુખ્ય ભંડાર તરફ વળ્યા, ત્યાં જ એક અવાજ સંભળાયો:
હવે તમે ક્યાંય ભાગી શકશો નહીં, ડકેત!
કિલ્લાની ગુપ્ત દીવાલોમાંથી જયસિંહના સૈનિકો બહાર આવ્યા. તેમની સામે હતો રતન, જે એક વિશાળ સેનાપતિની પોઝિશનમાં ઊભો હતો.
રતન! તું?!
અનિરુદ્ધસિંહના ચહેરા પર ગુસ્સો નહીં, પણ દુઃખ હતું. "તેં મને અને આપણા ગઢને દગો દીધો!
રતને શરમથી આંખો નીચે કરી, પણ લાલચથી ફરી ઊંચે જોઈ. માફ કરજે, અનિરુદ્ધસિંહ. હું હવે જોખમ નથી ઉઠાવવા માંગતો. જયસિંહજી મને આ ગઢનો સેનાપતિ બનાવશે!
નંદલાલે તેની કટાર ખેંચી. તેં માત્ર તારા મિત્રને દગો નથી આપ્યો, રતન. તેં ન્યાયને દગો આપ્યો છે. તારી જગ્યા હવે ડાકુઓ અને અન્યાયીઓના જૂથમાં છે.
જયસિંહનો મુખ્ય સેનાપતિની સેના સામે હવે માત્ર અનિરુદ્ધસિંહ, નંદલાલ, કાળુ અને મીરાં હતાં. આ યુદ્ધ કિલ્લાની અંદર, સંધ્યાકાળમાં, તેમના અંતિમ ભાગ્યનો નિર્ણય કરવાનો હતો.
અનિરુદ્ધસિંહ નંદલાલ કાળુ અને મીરા આ અનિશ્ચિત વિશ્વાસઘાત સામે કઈ રીતે લડશે? શું રતન અને જયસિંહ બધાને મારી નાખશે? કે પછી કોઈ ચમત્કાર થશે?
જાણવા માટે વાંચતા રહો ડકેત..
