Chapter 4 : दुसरं बळी
त्या रात्री झाडाजवळून प्रियंका जेव्हा घरी परतली, तेव्हा तिच्या चेहऱ्यावर थकवा नव्हता ... पण डोळ्यांत विचित्र शांतता होती. तिनं चेतनचं लॉकेट घेतलं होतं, आणि मौली आजीची गुंडी आता निष्क्रिय वाटत होती.
पण तिला एक गोष्ट समजली होती — झाड शांत झालेलं नाही. फक्त थांबलंय ... सुद्धा, जसं एखादा शिकारी सावध होत थांबतो.
चेतन परततो
दुसऱ्या दिवशी सकाळी गावात खळबळ उडाली. दत्ता काकांच्या गोठ्यात एक मुलगा बेहोश अवस्थेत सापडला होता. चेहरा धुळीने भरलेला, कपडे फाटलेले, आणि केस मातीने भरलेले.
" हा ... हा चेतन आहे ! " एकाने ओरडताच गावकरी जमा झाले .
प्रियंका धावत आली . चेतनला पाहून तिचे डोळे पाणावले .
पण चेतन काहीच बोलत नव्हता. त्याचे डोळे फक्त एका जागेकडे स्थिर होते – त्याच झाडाच्या दिशेने .
" चेतन ! " प्रियंकाने त्याच्या खांद्याला हात लावला . " तू कुठं होतास ? "
पण चेतनचा चेहरा रिकामा होता . ओठ हलत नव्हते. तो एक श्वास घेत होता ... पण जणू शरीर त्याचं होतं , आत काहीतरी वेगळंच होतं.
मौनाच्या आतलं भय
त्या रात्री प्रियंका आणि मौली आजीने चेतनला त्यांच्या घरी आणलं. त्याच्यावर औषधपाणी सुरू केलं. पण चेतन पूर्ण मौनात होता. खाणं नाही, बोलणं नाही, झोप नाही.
फक्त एक गोष्ट विचित्र होती – रात्रीच्या अंधारात चेतन झोपेत बसून झाडाचं नाव घेत असे.
" झाड ... अजून ... भुकेलंय..."
" तो ... तो येईल... दुसरा बळी ... "
हे ऐकून प्रियंका हादरली.
गावातली भीती वाढते
दुसऱ्या दिवशी, झाडाजवळून जाणारा एक मेंढपाळ गावात घाबरत परत आला.
"साहेब, झाडाच्या मुळाशी एक माणसाचा हात दिसला! जमिनीतून बाहेर आलेला ... रक्तबंबाळ... "
गावात पुन्हा भीतीचं सावट पसरलं.
" हे झाड चेतनच्या परतीनंतर अधिक रक्तपिपासू झालंय!" मौली आजीचा इशारा स्पष्ट होता.
झाडाची मागणी
त्या रात्री चेतन एकाएकी उठतो. डोळे पूर्ण काळे. चेहऱ्यावर एक परकं हास्य. प्रियंका त्याच्या समोर आली, तेव्हा तो शांतपणे म्हणाला:
"झाडाला शांत करायचं असेल... तर दुसरं बळी लागेल."
"काहीतरी तुझ्या आत आहे चेतन... तू हे नाहीस." तिचे डोळे भरून आले.
"मी आहे... पण मी एकटाच नाही."
तो एका क्षणात प्रियंकाच्या जवळ येतो आणि कुजबुजतो,
"दुसरं बळी कोण असेल हे तू ठरव – मी, तू... की कोणी निष्पाप?"
दत्ता काकांची कबुली
दत्ता काका, जे सगळं शांतपणे पाहत होते, ते शेवटी पुढे आले.
"माझी एक चूक होती... तीस वर्षांपूर्वी."
सर्वजण त्यांच्याकडे पाहू लागले.
"ती जमीन – झाडाजवळची – ती मी विकत घेतली होती. आणि तिथं एक जुना कब्र होता. आम्ही तो उध्वस्त केला. एक अज्ञात बाळाचा मृतदेह तिथं गाडलेला होता. आम्ही विचार केलाच नाही."
"त्यानंतरपासून झाड बदललं. जणू त्यात तेच बाळ वास करून बसलंय – आणि आता सूड घेतंय."
सगळे स्तब्ध झाले.
शेवटचा क्षण
त्या रात्री चेतन पुन्हा गायब होतो. झाडाजवळ त्याचे ठसे आढळतात – पण सोबत दत्ता काकांचे ठसेही असतात.
अखेर गावकऱ्यांना झाडाजवळ दोन बूट सापडतात – चेतनचे, आणि दत्तांचे.
झाडाच्या खोडावर पुन्हा एक नवीन नांव कोरलेलं दिसतं…
"दत्ता – अर्पण पूर्ण.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
