तन्वीने मिस्टर मनीच्या कार्यालयात रुजू होऊन आता दोन आठवडे पूर्ण झाले होते. या दोन आठवड्यांत तिच्या साधेपणाने, प्रामाणिकपणाने आणि कडक शिस्तीने केबिनमधील कोरडे वातावरण बरेच बदलले होते. ती केवळ एक साधी साहाय्यक (P.A.) राहिली नव्हती, तर मनीच्या आरोग्याची काळजी घेणारी एक हक्काची व्यक्ती बनली होती. तिच्या सांगण्यावरून मनीने ब्लॅक कॉफी पिणे बंद केले होते आणि रोहित रोज सकाळी मनीच्या केबिनमध्ये ग्रीन टी पोहोचवत होता. मनीच्या दगडासारख्या हृदयात तन्वीबद्दल एक अनामिक आदर निर्माण होऊ लागला होता, जरी तो चेहऱ्यावर नेहमीप्रमाणे क्रूर शांतता बाळगून असायचा.
परंतु, अंडरवर्ल्डचे जग अत्यंत निर्दयी आणि अनपेक्षित असते. एक दिवस संध्याकाळी, मनी आपल्या केबिनमध्ये डार्क वेबवरील काही व्यवहार तपासत होता, तेवढ्यात रोहित अत्यंत तणावात केबिनमध्ये आला. त्याच्या हातात हॅकर टीमचा एक गुप्त रिपोर्ट होता.
"भाई, एक मोठी अडचण झाली आहे. काल रात्री आपल्या हॅकर्सनी शत्रूच्या मलेशियातील सर्व्हरमधून काही डेटा लीक केला. जफर खान आणि शेट्टी भाईच्या त्या उरलेल्या शूटर्सना समजलं आहे की काल रात्री क्लिनिकमध्ये तुम्हाला कोणी वाचवलं होतं. त्यांनी तन्वी मॅडमचा पूर्ण पत्ता, त्यांचा फोटो आणि त्यांच्या कुटुंबाची माहिती गोळा केली आहे. ते तन्वी मॅडमला संपवून तुमच्यावर सूड उगवण्याच्या तयारीत आहेत," रोहितने अत्यंत गंभीर माहिती दिली.
हे ऐकताच मनीचे निळे डोळे रागाने लाल झाले. त्याच्या मजबूत शरीरातील प्रत्येक नस ताणली गेली. त्याने हातातील पेन टेबलवर इतक्या जोरात आपटले की त्याचे दोन तुकडे झाले. तन्वीने त्याचा जीव वाचवला होता, आणि आता तिच्याच जिवाला त्याच्यामुळे धोका निर्माण झाला होता. मुखीच्या गद्दारीनंतर मनीने ठरवले होते की तो कोणत्याही मुलीला आपल्या जवळ येऊ देणार नाही, पण तन्वी वेगळी होती. तिने स्वतःचे रक्त देऊन त्याला वाचवले होते. तिचे नुकसान मनीला कधीच सहन होणार नव्हते.
"रोहित! आत्ताच्या आत्ता तन्वीच्या घराबाहेर आपली कमांडो टीम पाठव. तिच्या आई-वडिलांना आपल्या सायनच्या सर्वात सुरक्षित सेफ हाऊसमध्ये शिफ्ट कर. आणि तन्वी? आजपासून ती तिच्या घरी राहणार नाही. ती माझ्या या गगनचुंबी इमारतीच्या ६८ व्या मजल्यावर असलेल्या माझ्या खाजगी पेंटहाऊसमध्ये माझ्यासोबत राहील. तिची सुरक्षा २४ तास विक्रम आणि माझी स्नायपर स्क्वॉड करेल," मनीने उभे राहत हुकमी आवाजात आदेश दिला.
"जी भाई!" रोहित लगेच कामाला लागला.
काही वेळातच तन्वीला मनीच्या केबिनमध्ये बोलावण्यात आले. मनीने तिला सर्व परिस्थिती अत्यंत शांतपणे समजावून सांगितली.
तन्वी हे ऐकून पुरती हादरली, पण तिचा स्वाभिमान अजूनही जिवंत होता. "मिस्टर मनी, मी तुमच्या घरात का राहू? माझ्यामुळे माझ्या कुटुंबाला धोका निर्माण झालाय, हे मला समजतंय. पण मी तुमच्या वैयक्तिक घरात राहू शकत नाही. मी स्वतःचे रक्षण करू शकते," ती करारी आवाजात म्हणाली.
मनी चालत तिच्या अगदी जवळ आला. त्याची ती ६ फुटांपेक्षा जास्त अफाट उंची तन्वीच्या डोळ्यांत रोखली गेली. "तन्वी! हा तुझा दवाखाना नाहीये, हे अंडरवर्ल्ड आहे. इथे शत्रू आधी गोळी झाडतो आणि मग नाव विचारतो. तू माझ्या पेंटहाऊसमध्ये राहतीयेस, हा माझा तुला सल्ला नाही, तर माझा आदेश आहे. जर तुला आणि तुझ्या कुटुंबाला जिवंत पाहायचं असेल, तर मुकाट्याने विक्रमसोबत चल," मनीच्या आवाजातील ती भयानक जरब पाहून तन्वीने शेवटी आपली मान डोलावली.
त्याच रात्री तन्वी मनीच्या आलिशान आणि सुरक्षित पेंटहाऊसमध्ये शिफ्ट झाली. हे पेंटहाऊस एखाद्या राजवाड्यासारखे आधुनिक आणि अथांग होते.
दुसऱ्या दिवशी पहाटे ठीक साडेचार वाजले होते. तन्वी अजून झोपेतच होती, तेवढ्यात तिच्या खोलीच्या दारावर जोरात थाप पडली. तन्वी दचकून उठली. तिने दार उघडले, तर समोर मनी स्वतः उभा होता. त्याने काळ्या रंगाचा जिम ट्रॅकसूट घातला होता. त्याचे ८ अ‍ॅब्स आणि रुंद खांदे त्या घट्ट कपड्यांमधून स्पष्ट दिसत होते. त्याची ती शार्प जॉलाईन आणि निळे डोळे पहाटेच्या कोवळ्या प्रकाशात अत्यंत आकर्षक दिसत होते.
"पाच मिनिटांत खाली असलेल्या माझ्या खाजगी जिममध्ये ये. आजपासून तुझी नवीन ड्युटी सुरू होतेय," मनी शांतपणे म्हणाला आणि निघून गेला.
तन्वी गडबडीने तयार होऊन ६७ व्या मजल्यावरील त्या अवाढव्य जिममध्ये पोहोचली. तिथे जगभरातील अत्याधुनिक व्यायामाची उपकरणे, कराटे प्रॅक्टिससाठी मँट्स आणि पंचिंग बॅग्ज होत्या. मनी एका कोपऱ्यात उभा राहून पंचिंग बॅगवर वेगाने लाथा आणि मुक्के मारत होता. त्याचा तो वेग आणि ताकद पाहून तन्वी थक्क झाली. तो खरोखरच कराटेचा ब्लॅक बेल्ट विनर होता.
मनीने प्रॅक्टिस थांबवली आणि तो तन्वीच्या समोर आला. त्याने तिला एक काळ्या रंगाचा कराटे कॉस्च्युम दिला. "आजपासून रोज सकाळी साडेचार ते सात, मी तुला स्वतः जिम, कराटे आणि स्वसंरक्षणाचे (Self-Defense) कठीण धडे देणार आहे. माझी पी.ए. म्हणून तुला फक्त फाईल्स सांभाळायच्या नाहीत, तर वेळ पडल्यास शत्रूचा गळा घोटण्याची ताकद तुझ्या हातात असायला पाहिजे. मी २४ तास तुझ्यासोबत नसेन, त्यामुळे तुला स्वतः मजबूत व्हावं लागेल," मनीने स्पष्ट शब्दांत सांगितले.
इथून तन्वीच्या कठीण प्रशिक्षणाची सुरुवात झाली. मनी अत्यंत कडक ट्रेनर होता. तो ऑफिसमध्ये जितका शांत असायचा, तितकाच जिममध्ये कडक असायचा. तो तन्वीकडून तासनतास कार्डिओ, वेटलिफ्टिंग आणि पुश-अप्स करून घ्यायचा. तन्वीचे शरीर साधे होते, त्यामुळे सुरुवातीला तिच्या संपूर्ण अंगात तीव्र वेदना व्हायच्या. अनेकदा तिच्या डोळ्यांत पाणी यायचे, ती जमिनीवर थकवून कोसळायची.
"मिस्टर मनी... माझ्याने आता होणार नाही. माझे हात-पाय खूप दुखतायत," एकदा तन्वी जमिनीवर मॅटवर बसून रडवेला आवाजात म्हणाली.
मनी तिच्या जवळ आला. तो खाली बसला आणि त्याने तिचे दोन्ही हात पकडले. मनीच्या त्या उबदार आणि मजबूत हातांचा स्पर्श होताच तन्वीच्या शरीरात एक अजब विजेचा झटका धावला. तिने वर पाहिले, तर मनीचे ते सुंदर निळे डोळे तिच्या डोळ्यांत रोखले होते. त्या डोळ्यांत आता मुखीबद्दलचा द्वेष नव्हता, तर तन्वीसाठी एक वेगळीच काळजी होती.
"तन्वी, वेदना ही फक्त मनात असते. जर आज तू थकलीस, तर उद्या शत्रू तुला मारून निघून जाईल. उठ! तुझ्या शरीरात सध्या माझं रक्त नाही, तर माझं आयुष्य पळतंय. तू मला वाचवलं आहेस, आता तुला स्वतःला वाचवायचं आहे," मनी अत्यंत मऊ पण खंबीर आवाजात म्हणाला.
मनीचे ते शब्द तन्वीच्या थेट काळजाला भिडले. तिच्या मनात मनीबद्दल असलेला आदर आणखी वाढला. ती पुन्हा उभी राहिली. मनीने तिचे कंबर पकडून तिला कराटेचा योग्य 'स्टान्स' (Position) शिकवला. जेव्हा जेव्हा मनी तन्वीला स्वसंरक्षणाचे डावपेच शिकवण्यासाठी तिच्या जवळ यायचा, तिची कंबर पकडायचा किंवा तिचे हात वळवायचा, तेव्हा तेव्हा दोघांमधील शारीरिक जवळीक नकळत वाढू लागली होती. तन्वीच्या केसांचा सुगंध मनीच्या नाकात घुटमळायचा, आणि मनीचा तो मर्दानी श्वास तन्वीच्या चेहऱ्यावर उडायचा.
दोघेही खूप घट्ट मित्र बनू लागले होते. मनी आजवर कधी कोणाशी हसून बोलला नव्हता, पण जिममध्ये तन्वीच्या काही लहान-सहान चुकांवर तो नकळत किंचित मुसमुसायचा. तन्वीला मनीचे ते दुर्मिळ हसू जगातील सर्वात सुंदर गोष्ट वाटू लागली होती. दगडासारख्या मिस्टर मनीच्या हृदयात तन्वीने आपल्या साधेपणाने आणि रक्ताच्या नात्याने प्रेमाची पहिली ज्योत पेटवली होती, ज्याची जाणीव दोघांनाही हळूहळू होऊ लागली होती.
------------------------------
To be Continued...
