मुखीने मिस्टर मनीच्या साम्राज्यात पाऊल ठेवल्याला आता दोन महिने झाले होते. या दोन महिन्यांत तिने आपल्या अफाट बुद्धिमत्तेच्या, कौशल्याच्या आणि भाषेवरील प्रभुत्वाच्या जोरावर मनीच्या आंतरराष्ट्रीय व्यवसायाला एका नव्या उंचीवर नेले होते. दुबईचे सोने व्यापारी असोत, बँकॉकचे शस्त्रास्त्र पुरवठादार असोत की रशियन माफिया, मुखीने प्रत्येक क्लायंटशी अत्यंत चोख आणि फायद्याच्या डील्स करून दिल्या होत्या. रोहित आता तिच्या कामावर पूर्णपणे विसंबून राहू लागला होता, आणि विक्रमसारखा संशयी बॉडीगार्डही तिच्या उपस्थितीला सरावला होता.
मनीच्या त्या अभेद्य किल्ल्यात राहून मुखीने आपले खरे कामही अत्यंत हुशारीने सुरू ठेवले होते. तिच्या पर्समध्ये, घड्याळात आणि पेनमध्ये लपवलेले गुप्त ट्रान्समिटर्स आणि हॅकिंग उपकरणांच्या मदतीने ती मनीच्या साम्राज्याची माहिती, त्याचे गुप्त मार्ग आणि आंतरराष्ट्रीय बँक खात्यांचे तपशील आपल्या मुख्य गुप्तहेर केंद्राला (Intelligence HQ) पाठवत होती. तिचे मिशन अत्यंत गुंतागुंतीचे होते—तिला मनीला थेट अटक करायची नव्हती, तर त्याचे संपूर्ण नेटवर्क उद्ध्वस्त करून त्याला जिवंत पकडायचे होते.
पण हे करत असताना, मुखीला एका गोष्टीचा सामना करावा लागत होता, ज्याचा तिने तिच्या प्रशिक्षणादरम्यान कधीच विचार केला नव्हता—तो म्हणजे मनीचे व्यक्तिमत्त्व. ती जितका वेळ मनीच्या जवळ राहायची, तितका वेळ तिला जाणवायचे की मनी इतर गुन्हेगारांसारखा क्रूर किंवा नराधम नव्हता. तो एका मशिनीसारखा नक्कीच होता, पण त्याचे काही कडक नियम होते. त्याने आजवर कधीही कोणत्याही निष्पाप माणसाला त्रास दिला नव्हता, आणि मुलींच्या तस्करीच्या धंद्याला तर तो एखाद्या कर्दनकाळासारखा संपवून टाकायचा. त्याचे ८ अॅब्सचे रेखीव शरीर, ते संमोहन करणारे निळे डोळे आणि त्याच्या चेहऱ्यावरील ती गूढ शांतता मुखीच्या मनाला कुठेतरी नकळत भुरळ घालत होती. ती एक प्रशिक्षित स्पाय होती, पण शेवटी ती एक मुलगीही होती.
एकदा रात्रीचे अकरा वाजले होते. मनीच्या केबिनमध्ये फक्त ते दोघेच होते. लंडनच्या एका मोठ्या क्लायंटसोबत रात्रीची महत्त्वाची व्हिडिओ कॉन्फरन्स नुकतीच संपली होती. मुखीने सर्व फाईल्स गोळा केल्या आणि ती जाण्यासाठी उठली.
"मुखी, थांब," मनीचा नेहमीचा धीरगंभीर आवाज खोलीत घुमला.
मुखी थांबली आणि तिने मागे वळून पाहिले. मनी खुर्चीवरून उठला आणि चालत खिडकीजवळ गेला. बाहेर मुंबईचे रात्रीचे दिवे चमकत होते.
"तू मागच्या दोन महिन्यांत खूप चांगलं काम केलं आहेस. माझ्या गँगमध्ये आजवर कोणावरही विश्वास ठेवायला मला खूप वेळ लागला, पण तुझी कामाची पद्धत आणि तुझी हुशारी खरोखरच कौतुकास्पद आहे," मनी बाहेर पाहत म्हणाला. त्याच्या आवाजात नेहमीपेक्षा थोडा मऊपणा होता.
मुखीच्या चेहऱ्यावर एक नैसर्गिक स्माइल आली. ती त्याच्या थोडी जवळ गेली. "थँक्यू, मिस्टर मनी. मी फक्त माझं कर्तव्य चोख बजावण्याचा प्रयत्न करतेय. पण मला एक विचारायचं होतं... तुम्ही २४ तास फक्त पैशाचा विचार करता. कधी स्वतःसाठी, स्वतःच्या आनंदासाठी जगत का नाही?"
मनीने मागे वळून पाहिले. त्याचे ते निळे डोळे मुखीच्या डोळ्यांत रोखले गेले. "आनंद? मुखी, माझ्यासाठी पैसा हाच एकमेव आनंद आहे. जेव्हा माणूस गरीब असतो ना, तेव्हा त्याला समाज आणि नाती फक्त पायाखाली चिरडतात. मी तो काळ पाहिलाय. त्यामुळे मी ठरवलं की, मी नात्यांवर नाही, तर फक्त पैशावर विश्वास ठेवणार. पैसा कधीही कोणाची बाजू बदलत नाही."
मुखीने मनीच्या डोळ्यांत पाहिले. त्या निळ्या डोळ्यांच्या मागे लपलेली बालपणीची ती मोठी जखम आणि एककीपणा तिला स्पष्ट जाणवला. तिच्या मनात मनीबद्दल कमालीची सहानुभूती दाटून आली. तिला क्षणभर विसर पडला की ती एक गुप्तहेर आहे आणि तो एक आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगार.
तेवढ्यात केबिनचे दार उघडून अभिनव आत आला. त्याच्या हातात काही कागदपत्रे होती, पण केबिनमधील मनी आणि मुखीमधील ती जवळीक पाहून त्याच्या चेहऱ्यावर एक खोडकर हसू आले.
"ओहो! सॉरी, सॉरी... मी चुकीच्या वेळी आलो का?" अभिनवने डोळे मिचकावत विचारले.
मुखी थोडी लाजली आणि तिने आपली नजर खाली केली. "नाही सर, आमचं काम संपलं होतं. मी निघते. गुड नाईट, सर. गुड नाईट, मिस्टर मनी," असे म्हणून मुखी वेगाने केबिनबाहेर निघून गेली.
मुखी गेल्यानंतर अभिनव धावत मनीच्या टेबलजवळ आला. त्याने फाईल्स बाजूला फेकल्या आणि मनीच्या खांद्याला धरून त्याला हलवले. "काय रे मनी! अखेर माझ्या देवा कडून प्रार्थना ऐकली गेली वाटतं? काय चाललं होतं तुमच्यात? मी सांगत होतो ना तुला, एखादी मुलगी येईल जी या दगडाला पाणी करेल. मुखी एकदम कडक मुलगी आहे यार! हुशार, सुंदर आणि तुझ्या स्वभावाला सांभाळणारी. तुझी लव्ह लाईफ ट्रॅकवर येतीये हा!"
मनीने अभिनवचा हात बाजूला केला, पण या वेळी तो नेहमीसारखा रागवला नाही. तो शांतपणे आपल्या खुर्चीवर बसला. "अभिनव, तू खूप विचार करतोस. ती फक्त माझी असिस्टंट आहे."
"असिस्टंट? अरे असिस्टंटकडे कोणी अशा नजरेने बघतं का? तुझ्या त्या निळ्या डोळ्यांत मी आज पहिल्यांदाच पैशाव्यतिरिक्त काहीतरी वेगळं पाहिलंय, माझ्या भाई! मान न मान, तू तिच्या प्रेमात पडू लागलायस," अभिनव हसत मोठ्याने म्हणाला.
मनीने काही उत्तर दिले नाही, पण त्याचे लक्ष पुन्हा खिडकीबाहेर गेले. त्याच्या मनातही नकळत मुखीचे ते सुंदर रूप आणि तिचे ते गोड शब्द घोळत होते. त्याच्या दगडासारख्या हृदयाची पहिली हालचाल झाली होती. तो नकळत मुखीच्या प्रेमात पडू लागला होता.
पण दुसरीकडे, इमारतीच्या पार्किंग लॉटमध्ये उभ्या असलेल्या आपल्या गाडीत बसून मुखीने आपला गुप्त फोन चालू केला. तिचा हात थरथळत होता, कारण तिच्या मनात मनीबद्दल भावना निर्माण झाल्या होत्या. पण तिने स्वतःच्या मनावर ताबा मिळवला आणि आपल्या बॉसला कॉल केला.
"जय हिंद, सर. मुखी बोलतीये. मिस्टर मनीचा पूर्णपणे माझ्यावर विश्वास बसला आहे. पुढच्या आठवड्यात त्याची आतापर्यंतची सर्वात मोठी ड्रग्स आणि शस्त्रास्त्रांची इंटरनॅशनल शिपमेंट मुंबईच्या न्हावा शेवा बंदरावर येणार आहे. मी त्या डीलचे सर्व कोड्स आणि टाईमिंग्स ट्रॅक केले आहेत. मी डेटा पाठवत आहे. आपण त्याला रंगेहात पकडू शकतो," मुखीने अत्यंत जड अंतःकरणाने सांगितले.
"खूप छान, मुखी! हा मिस्टर मनीचा शेवट असेल. तुझा हा देशासाठी खूप मोठा विजय आहे," पलीकडून आवाज आला.
मुखीने फोन बंद केला आणि तिचे डोळे भरून आले. ती एका अशा वळणावर उभी होती, जिथे एका बाजूला तिचे देशाप्रती असलेले कर्तव्य होते आणि दुसऱ्या बाजूला मिस्टर मनीचे ते खरे, भावनाशून्य पण तिच्यावर विश्वास ठेवणारे प्रेम. या विश्वासाच्या खेळात आता एका मोठ्या विनाशाची नांदी होणार होती.
------------------------------
To be Continued....
