કારગિલ ગાથા
ભાગ ૨: પ્રથમ સાક્ષી અને પહાડોની પેલે પારનો પડઘો
ગુજરાતી સાહિત્ય માં પ્રથમ નવલકથા લખનાર
લેખિકા
Desai Mansi
Shastri
ભાગ ૧ માં આપણે જોયું કે કેવી રીતે બરફની ચાદર નીચે એક ભયાનક વિશ્વાસઘાત આકાર લઈ રહ્યો હતો. પણ કુદરતનો ન્યાય જુઓ, એ કાવતરા પરથી પરદો ઉઠાવવા માટે કોઈ મોટું સૈન્ય નહીં, પણ એક સામાન્ય ભરવાડ નિમિત્ત બનવાનો હતો.
૩ મે, ૧૯૯૯. બટાલિક સેક્ટર.
સવારનો સમય હતો. પહાડોની ટોચ પર હજુ ધુમ્મસ છવાયેલું હતું. સ્થાનિક ભરવાડ તારસી સિંહ પોતાના યાક (Yak) ની શોધમાં બટાલિકની ઉંચી ટેકરીઓ તરફ નજર કરી રહ્યો હતો. તેના હાથમાં રહેલી જૂની દુરબીન (Telescope) થી તે ખડકોને તપાસી રહ્યો હતો. અચાનક, તેની દુરબીન એક જગ્યાએ સ્થિર થઈ ગઈ.
"આ શું છે?" તેણે મનમાં વિચાર્યું.
દુરબીનના કાચમાં તેને બરફના સફેદ પહાડ પર કેટલાક કાળા ટપકાં દેખાયા. પહાડની એ ઊંચાઈ પર, જ્યાં શ્વાસ લેવો પણ મુશ્કેલ છે, ત્યાં કેટલાક માણસો પથ્થરો ખસેડી રહ્યા હતા. તેમણે પઠાણી સૂટ પહેર્યા હતા અને તેમના ખભા પર ભારે રાઈફલ્સ લટકતી હતી. તારસી સિંહ વર્ષોથી આ પહાડોમાં ફરતો હતો, તેને ખબર હતી કે આ કોઈ સામાન્ય લોકો નથી. તે ભરવાડ તો બિલકુલ નહોતા.
તેના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા. તે જાણતો હતો કે સીમાની પેલે પાર પાકિસ્તાન છે. જો આ લોકો ત્યાં આવી ગયા હોય, તો તેનો અર્થ એ થયો કે ભારતની ચોકીઓ હવે સુરક્ષિત નથી. તે ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર, પથરાળ રસ્તાઓ પર ઠોકર ખાતો, હાંફતો-હાંફતો નીચે આવેલી ભારતીય સૈન્ય ચોકી તરફ દોડ્યો.
સૈન્ય મથક પર ખળભળાટ
જ્યારે તારસી સિંહે ચોકી પર પહોંચીને સૈનિકોને આ વાત કહી, ત્યારે શરૂઆતમાં કોઈને વિશ્વાસ ન આવ્યો. "તારસી, તને વહેમ થયો હશે. આટલી ઠંડીમાં ઉપર કોઈ ન જઈ શકે," એક સૈનિકે હસીને કહ્યું. પણ તારસી સિંહની આંખોમાં રહેલો ડર સત્ય બોલી રહ્યો હતો. તેણે જોર દઈને કહ્યું, "સાહેબ, મેં મારી આંખે જોયું છે. તેઓ બંકરો બનાવી રહ્યા છે. તેઓ મોટી સંખ્યામાં છે!"
આ સમાચાર ધીમે ધીમે ઉપરના અધિકારીઓ સુધી પહોંચ્યા. ૧૨૧ ઇન્ફન્ટ્રી બ્રિગેડના મુખ્યાલયમાં ચર્ચાઓ શરૂ થઈ. તે સમયે કોઈને અંદાજ નહોતો કે આ પાકિસ્તાની સેનાનું આખું સૈન્ય છે. ભારતીય કમાન્ડરોને લાગ્યું કે કદાચ ૫-૧૦ આતંકવાદીઓ હશે જે છુપાઈને સરહદ ઓળંગી આવ્યા હશે.
પ્રથમ તપાસ અને લોહીનો પ્રથમ છંટકાવ
સત્ય જાણવા માટે પેટ્રોલિંગ ટીમો મોકલવાનું નક્કી થયું. મે મહિનાની શરૂઆતના એ દિવસોમાં, કાકર અને બટાલિક સેક્ટરમાં નાની નાની ટુકડીઓ રવાના થઈ. વાતાવરણમાં એક વિચિત્ર શાંતિ હતી—એવી શાંતિ જે કોઈ ભયાનક તોફાન પહેલાં આવતી હોય છે.
ભારતીય જવાનો જ્યારે પહાડની અડધે સુધી પહોંચ્યા, ત્યારે અચાનક ઉપરથી ગોળીબાર શરૂ થયો. 'ઢિશૂમ... ધૂમ!' ગોળીઓ સીધી જવાનોના હેલ્મેટને અડીને નીકળી જતી હતી. દુશ્મન ઊંચાઈ પર (High Grounds) હતો અને સુરક્ષિત પથ્થરો પાછળ છુપાયેલો હતો. ભારતીય જવાનો પાસે ઉપર જોવાનો પણ સમય નહોતો.
એક પછી એક પેટ્રોલિંગ ટીમ પર હુમલા થવા લાગ્યા. ભારતીય સેનાને સમજાઈ ગયું કે આ કોઈ મામૂલી ઘૂસણખોરી નથી. આ એક સુનિયોજિત લશ્કરી હુમલો છે. પહાડોની ટોચ પરથી દુશ્મન નીચે હાઈવે પર જતી ગાડીઓને પણ નિશાન બનાવી રહ્યો હતો. કારગિલ-લેહ હાઈવે (NH-1A), જે લદ્દાખની જીવાદોરી છે, તે દુશ્મનની તોપોની રેન્જમાં આવી ગયો હતો.
વિશ્વાસઘાતનો પર્દાફાશ
દિલ્હીમાં સેનાના વડા અને સંરક્ષણ મંત્રાલયમાં ફોનની ઘંટડીઓ સતત રણકવા લાગી. સેટેલાઇટ ફોટાઓ અને ઇન્ટેલિજન્સ રિપોર્ટ્સ આવવા લાગ્યા. ખબર પડી કે પાકિસ્તાનીઓએ શિયાળામાં ખાલી પડેલી ભારતની ૧૩૦ થી વધુ ચોકીઓ પર કબ્જો જમાવી લીધો છે. તેમણે માત્ર સીમા ઓળંગી નહોતી, પણ ભારતની અંદર ૭ થી ૧૦ કિલોમીટર સુધી ઘૂસી આવ્યા હતા.
જનરલ વી.પી. મલિક, જે તે સમયે વિદેશ પ્રવાસ પર હતા, તેઓ તુરંત ભારત પરત ફર્યા. તેમણે જોયું કે સ્થિતિ ગંભીર છે. દુશ્મન ટાઈગર હિલ, તોલોલિંગ અને બટાલિક જેવા મહત્વના શિખરો પર બેસી ગયો છે. ત્યાંથી તેઓ આપણી દરેક હિલચાલ જોઈ શકતા હતા.
ભારત માટે આ એક મોટો આંચકો હતો. જે દેશ સાથે 'લાહોર બસ સેવા' દ્વારા શાંતિની વાતો થતી હતી, તે દેશે પીઠ પાછળ આટલો મોટો ઘા કર્યો હતો.
સેનાની પ્રથમ પ્રતિક્રિયા: તૈયારી મરણિયા જંગની
ભારતીય સેનાએ હવે મજબૂત વળતો જવાબ આપવાનું નક્કી કર્યું. 'ઓપરેશન વિજય' ની સત્તાવાર જાહેરાત થઈ. આખા દેશમાંથી ટ્રેનો ભરાઈને સૈનિકો કાશ્મીર તરફ રવાના થયા. રસ્તાઓ પર ટ્રકોની લાંબી લાઈનો લાગી, જેમાં ગોળા-બારૂદ અને ખાવાનું સામાન ભરેલો હતો.
પણ પડકાર હિમાલય જેવો વિશાળ હતો. દુશ્મન ઉપર હતો, આપણે નીચે હતા. તેઓ બંકરોમાં ગરમ હતા, આપણા જવાનો ખુલ્લા બરફમાં હતા. એક-એક ઇંચ જમીન પાછી મેળવવા માટે લોહીની નદીઓ વહેવડાવવી પડે તેમ હતી.
તારસી સિંહના એ એક સમાચારથી શરૂ થયેલી આ વાત હવે પૂરા વિશ્વનું ધ્યાન ખેંચવાની હતી. ભારત માતાના સપૂતોએ હવે બૂટની દોરીઓ બાંધી લીધી હતી. પહાડોની શાંતિ હવે ભારત માતા કી જયના નારા અને તોપોના ધડાકાથી ગુંજવાની હતી.
યુદ્ધના વાદળો ઘેરાઈ ચૂક્યા હતા અને ભારતનો 'વિજય સંકલ્પ' મક્કમ થઈ રહ્યો હતો.
આગામી ભાગમાં:
કેપ્ટન સૌરભ કાલિયા અને તેમના પાંચ સાથીઓ જ્યારે દુશ્મનના હાથમાં પકડાયા, ત્યારે તેમની સાથે શું થયું? ભારતની એ પ્રથમ મોટી શહાદત જેણે દેશના ખૂણે ખૂણે આક્રોશ જગાડ્યો. જાણો ભાગ ૩ માં.
લેખક માટે ટિપ: આ ભાગમાં મેં તારસી સિંહની મહત્વની ભૂમિકા અને સેનાની શરૂઆતી ગભરાટને એવી રીતે આલેખ્યા છે કે વાચકને તે સમયની ગંભીરતા સમજાય.
વાર્તા ગમે તો પેજ ને ફોલો કરજો જ 🙏
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHind
