કારગિલ ગાથા
ગુજરાતી સાહિત્ય માં પ્રથમ નવલકથા
ભાગ ૧: બરફની ચાદરમાં છુપાયેલો વિશ્વાસઘાત
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
(ઓપરેશન બદ્ર)
મે ૧૯૯૯ની એ શરૂઆતની સવાર હતી. કારગિલના ઊંચા શિખરો પર હજુ સૂરજનું પહેલું કિરણ પણ પહોંચ્યું નહોતું. ૧૮,૦૦૦ ફૂટની ઊંચાઈ પર પવન કોઈ ધારદાર છરીની જેમ ચામડીને ચીરી રહ્યો હતો. તાપમાન શૂન્યથી પણ ૪૦ ડિગ્રી નીચે ગયું હતું—એટલી ઠંડી કે જો ખુલ્લા હાથે લોખંડને અડો તો ચામડી ઉખડી જાય અને જો શ્વાસ લો તો ફેફસાં થીજી જાય. ચારેતરફ સફેદ બરફની ચાદર પથરાયેલી હતી, જે જોવામાં તો દૂધ જેવી પવિત્ર અને શાંત લાગતી હતી, પણ એ જ સફેદીના ઓથ હેઠળ એક ભયાનક વિશ્વાસઘાત આકાર લઈ રહ્યો હતો.
વર્ષોથી એક વણલખાયેલો નિયમ હતો કે શિયાળામાં જ્યારે આ પહાડો પર જીવવું અશક્ય બની જાય, ત્યારે ભારત અને પાકિસ્તાન બંનેના સૈનિકો પોતાની ચોકીઓ (Posts) ખાલી કરીને નીચે ઉતરી જતા. કુદરતના પ્રકોપ સામે બંને પક્ષે લડવું અશક્ય હતું. પણ આ વખતે નિયમ તૂટવાનો હતો. સીમાની પેલે પાર, પાકિસ્તાની સેનાના મુખ્યાલયમાં જનરલ પરવેઝ મુશર્રફની આગેવાનીમાં **'ઓપરેશન બદ્ર'**નું કાવતરું ઘડાઈ ચૂક્યું હતું.
હિમશીખરો પર કાળો પડછાયો
જ્યારે ભારતીય જવાનો કડકડતી ઠંડીને કારણે ખીણમાં હતા, ત્યારે પાકિસ્તાની સૈનિકો અને ભાડૂતી આતંકવાદીઓ ગુપચુપ રીતે ભારતીય સરહદ ઓળંગી રહ્યા હતા. તે ભર શિયાળામાં, જ્યારે પક્ષીઓ પણ પાંખ ફફડાવતા ડરે, ત્યારે દુશ્મન હજારોની સંખ્યામાં આપણા બંકરોમાં ઘૂસી રહ્યો હતો. પથરાળ રસ્તાઓ પર તેમના બૂટનો અવાજ બરફમાં દબાઈ જતો હતો. તેમના હાથમાં રહેલી સ્નાઈપર રાઈફલો અને ભારે તોપો ભારતની પીઠમાં ખંજર ભોંકવા માટે તૈયાર હતી.
તેમનો પ્લાન સ્પષ્ટ હતો: નેશનલ હાઈવે ૧-એ (NH-1A) પર કબ્જો જમાવવો, લદ્દાખને બાકીના ભારતથી કાપી નાખવું અને કાશ્મીર મુદ્દે ભારતને ઘૂંટણિયે લાવવું.
પ્રથમ સંકેત: તારસી સિંહની નજર
૩ મે, ૧૯૯૯. બટાલિક સેક્ટરની એક પહાડી પર સ્થાનિક ભરવાડ તારસી સિંહ પોતાના ટેલિસ્કોપથી પહાડો તરફ જોઈ રહ્યો હતો. તેની નજર પોતાના ખોવાયેલા યાકની શોધમાં હતી. પણ અચાનક ટેલિસ્કોપના કાચમાં જે દ્રશ્ય દેખાયું તેનાથી તેના લોહી થીજી ગયા. પહાડની ટોચ પર, જ્યાં ફક્ત બરફ હોવો જોઈએ, ત્યાં કેટલાક લોકો કાળા કપડાંમાં હલચલ કરી રહ્યા હતા. તેઓ બંકરો ખોદી રહ્યા હતા, ભારે સામાન ખભા પર ઊંચકીને પહાડની સીધી ચઢાઈ ચઢી રહ્યા હતા.
તારસી સિંહના હૃદયમાં ધ્રાસકો પડ્યો. તે હાંફતો હાંફતો, પથ્થરો પર ઠોકર ખાતો નજીકની ભારતીય સૈન્ય ચોકી તરફ દોડ્યો. "સાહેબ! પહાડ પર દુશ્મન છે!" તેના અવાજમાં ધ્રુજારી હતી. ભારતીય અધિકારીઓને પહેલા લાગ્યું કે કદાચ થોડાક ઘૂસણખોરો હશે જે રસ્તો ભટકી ગયા હશે. કોઈને કલ્પના નહોતી કે આ તો એક આખું સૈન્ય આપણા ઘરની છત પર આવીને બેસી ગયું છે.
કેપ્ટન સૌરભ કાલિયા: પ્રથમ રક્તનું અર્પણ
આ શંકાસ્પદ હિલચાલની તપાસ કરવા માટે ૪ જાટ રેજિમેન્ટના ૨૨ વર્ષના યુવાન અધિકારી કેપ્ટન સૌરભ કાલિયાની પસંદગી કરવામાં આવી. મે મહિનાની ૧૫ તારીખે, કેપ્ટન કાલિયા પાંચ બહાદુર જવાનો—અર્જુન રામ, ભંવર લાલ, ભીખારામ, મૂલારામ અને નરેશ સિંહ—સાથે કાકર સેક્ટરમાં પેટ્રોલિંગ માટે રવાના થયા.
આકાશમાં વાદળો ઘેરાયેલા હતા. પહાડો એટલા સીધા હતા કે એક ભૂલ અને સીધા હજારો ફૂટ નીચે ખીણમાં મોત. જેમ જેમ કેપ્ટન સૌરભની ટીમ ઉપર ચઢી રહી હતી, તેમ તેમ પહાડોની પાછળ છુપાયેલા દુશ્મનની નજર તેમના પર હતી. પાકિસ્તાનીઓ પહાડની ટોચ પર (Top) હતા, જ્યારે આપણા જવાનો નીચે (Bottom) હતા. યુદ્ધના મેદાનમાં જે ઊંચાઈ પર હોય તેનું પલ્લું ભારે હોય છે.
અચાનક, શાંતિ ચીરાઈ ગઈ! 'ધૂમ... ધૂમ... તા-તા-તા-તા!' ઉપરથી ગોળીઓનો વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. ભારતીય જવાનો ઘેરાઈ ગયા હતા. પથ્થરોની ઓથ લેવા છતાં ગોળીઓ તેમને વીંધી રહી હતી. કેપ્ટન સૌરભ કાલિયાએ બૂમ પાડી, "પોઝિશન લો! હથિયાર તૈયાર રાખો!" પણ સામે પક્ષે હજારો સૈનિકો હતા અને ભારત તરફથી માત્ર છ સિંહ હતા.
દારૂગોળો ખતમ થયો ત્યાં સુધી તેઓ લડ્યા. અંતે, એ છ જવાનોને પકડી લેવામાં આવ્યા. ૨૦ દિવસ સુધી જે અત્યાચાર એ જવાનો પર થયો, તે સાંભળીને આજે પણ રૂંવાડા ઉભા થઈ જાય છે. તેમની આંખો ફોડી નાખવામાં આવી, તેમના અંગો કાપી નાખવામાં આવ્યા, સિગારેટથી તેમનું શરીર બાળવામાં આવ્યું. પણ ધન્ય છે એ શૂરવીરોને, તેમણે શ્વાસ છોડ્યો પણ ભારત માતાની કોઈ માહિતી દુશ્મનને ન આપી.
ભારતની સિંહગર્જના
જ્યારે કેપ્ટન સૌરભ કાલિયાના ક્ષત-વિક્ષત દેહ ભારત પરત આવ્યા, ત્યારે આખો દેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. માતાઓ રડી રહી હતી, પિતાઓની છાતી ગર્વ અને દુઃખથી ફાટી રહી હતી. અત્યાર સુધી જે 'ઘૂસણખોરી' મનાતી હતી, તે હવે 'ભયાનક યુદ્ધ' સાબિત થઈ ચૂકી હતી.
દિલ્હીના વોર રૂમમાં હલચલ વધી ગઈ. વડાપ્રધાન અટલ બિહારી વાજપેયીનો ચહેરો કડક થઈ ગયો હતો. રક્ષા મંત્રી અને સેનાધ્યક્ષો વચ્ચે ગંભીર મંત્રણા ચાલી. નિર્ણય લેવાઈ ચૂક્યો હતો— "હવે માત્ર સંવાદ નહીં, સંહાર થશે."
રેલવે સ્ટેશનો પર હજારો સૈનિકોની ભીડ ઉમટી. કોઈ પત્ની પોતાના પતિના કપાળે તિલક કરી રહી હતી, તો કોઈ પિતા પોતાના પુત્રને છેલ્લી વાર ગળે લગાવી રહ્યા હતા. ટ્રેનની બારીઓમાંથી ગુંજતા નારા— "ભારત માતા કી જય!" અને "વીર ભોગ્ય વસુન્ધરા!" આખા દેશની ધમનીઓમાં નવું લોહી દોડાવી રહ્યા હતા.
બરફની એ સફેદ ચાદર હવે લોહીથી લાલ થવાની હતી. ભારત માતાના પુત્રો પોતાની ધરતી પાછી મેળવવા માટે મોતની ખીણમાં ઉતરવા તૈયાર હતા. કારગિલના પહાડો હવે તોપોના ગુંજારવથી ધ્રૂજવાના હતા. 'ઓપરેશન વિજય'નું રણશિંગુ ફૂંકાઈ ચૂક્યું હતું.
#KargilGatha #KargilWar #IndianArmy #OperationVijay #Kargil1999 #RealHero #Patriotism #IndianHeroes
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#Satyaghatna #TrueStory #WarStory #Bravery #Shaheed #KargilDiaries #IndianSoldiers #JaiHind
#કારગિલગાથા #KargilGatha #FirstGujaratiKargilNovel #IndianArmy #Satyaghatna #GujaratiLiterature #JaiHind
