ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವಾರ್ಡ್ಗಳಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಶ್ರಾವ್ಯ. ಅವಳು ತನ್ನ ಸೀನಿಯರ್ ರೆಸಿಡೆಂಟ್ಗಳು ಮತ್ತು ಅಟೆಂಡಿಂಗ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆದ ಡಾ. ಶರ್ಮಾ ಅವರ ಜೊತೆ ' ರೌಂಡ್ಸ್' ನಲ್ಲಿದ್ದಳು.
ಅವರು ಬೆಡ್ ನಂ. 12 ರ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಅಲ್ಲಿ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಎಂಬ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ನ್ಯುಮೋನಿಯಾ (Pneumonia) ಕಾರಣದಿಂದ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಡಾ. ಶರ್ಮಾ ರೋಗಿಯ ಚಾರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಇತ್ತೀಚಿನ ವರದಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರು.
"ಗುಡ್..." ಡಾ. ಶರ್ಮಾ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು. "ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ, ನಿಮ್ಮ ವೈಟಲ್ಸ್ (Vitals) ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಟೇಬಲ್ ಇವೆ. ಎದೆಯ ಎಕ್ಸ್-ರೇ ಕೂಡ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಸುಧಾರಿಸಿದೆ. ರಕ್ತದಲ್ಲಿನ ಬಿಳಿ ರಕ್ತಕಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ (WBC count) ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಸೋಂಕು ಹತೋಟಿಗೆ ಬಂದಿದೆ."
ನಂತರ ಅವರು ರೆಸಿಡೆಂಟ್ಗಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದರು: "ಇದೇ ಆಂಟಿಬಯೋಟಿಕ್ ಅನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ. ಹೀಗೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಇನ್ನು 2-3 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರನ್ನು ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಬಹುದು."
ತಂಡ ಮುಂದಿನ ಬೆಡ್ಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಕೂಡ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, ಬೆಡ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಟಿವಿ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರು.
ಆದರೆ...
ತಂಡ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಇಡಲು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಅಸ್ಥಿರತೆ (Unease) ಮತ್ತು ಬಿಗಿತ ಉಂಟಾಯಿತು. ಇದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವಾಸನೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ 'ಒಳದನಿ' ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ!
ಅವಳು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಲೇ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಅವರು ಆರಾಮಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಅವಳ ಆತಂಕ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. "ಏನೋ ಸರಿಯಿಲ್ಲ..." ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.
---
---
ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ.
ಹೊರಗೆ ಸುಡುಬಿಸಿಲು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವೈದ್ಯರ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ (Doctors' lounge) ಫ್ಯಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ರೌಂಡ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ ದಣಿದಿದ್ದ ಶ್ರಾವ್ಯ, ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಒರಗಿದ್ದಳು.
ಅವಳ ದೇಹ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಜಾಗೃತವಾಗಿತ್ತು.
ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರದ ಸಂಧಿ ಸ್ಥಿತಿ.
ಅವಳ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೋಡಿದ ರೋಗಿ—ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿತು. ಆದರೆ ಆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಶಾಂತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಉಸಿರಾಡಲು ವಿಪರೀತ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಆ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಬಲವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು. ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ಘಟನೆ ನಡೆಯಲಿದೆ ಎಂಬ 'ಒಳರಿವು' (Inner Awareness) ಅವಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆ ಅನುಭವ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಚಕ್ಕನೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಳು. ಎದೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಟಲಿಯಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. "ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಆತಂಕವಿರಬಹುದು... ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಸ್ಟೇಬಲ್ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸೀನಿಯರ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರಲ್ಲ," ಎಂದು ಅವಳ ತರ್ಕಬದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ವಾದಿಸಿತು.
ಆದರೆ, ಅವಳ ಆಳದ ಮನಸ್ಸು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಇಲ್ಲ, ಇದು ಕೇವಲ ಭಯವಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಒಳರಿವು. ಅದು ಎಂದೂ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಅವಳು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. "ನಾನು ಚೆಕ್ ಮಾಡಲೇಬೇಕು."
---
ಶ್ರಾವ್ಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದು ನಿಂತಳು. ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ರೋಗಿಗಳ ನಿರ್ವಹಣಾ ಆಪ್ (Patient Management App) ಮೂಲಕ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಡಿಜಿಟಲ್ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ತೆರೆದಳು.
ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ವೈಟಲ್ಸ್, ಬಿಪಿ, ಪಲ್ಸ್—ಎಲ್ಲವೂ ನಾರ್ಮಲ್.
ಆದರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಇಂದಿನ ಲ್ಯಾಬ್ ವರದಿಗಳ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ಓಡಿಸಿದಳು.
ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೌಲ್ಯ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು:
ಸೀರಮ್ ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ (Serum Potassium): 3.3 mEq/L.
ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಇದು 'Low-normal' (ಕಡಿಮೆ, ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ). ಯಾವ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೂಡ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ದಿನಗಳ ವರದಿಗಳನ್ನು ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ 'ಟ್ರೆಂಡ್' (Trend) ಕಾಣಿಸಿತು:
ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ: 3.8 mEq/L
ನಿನ್ನೆ: 3.5 mEq/L
ಇಂದು: 3.3 mEq/L
ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಈ ಟ್ರೆಂಡ್ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವಳ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು 'ಬಲ್ಬ್' ಉರಿಯಿತು. ಅವಳು ಯಾವುದೇ ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ, ಗ್ರಾಫ್ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವಳ ಒಳಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು:
"ಈ ಇಳಿಕೆಯ ವೇಗ ಇದೇ ರೀತಿ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಇಂದು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರ ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಮಟ್ಟ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ (Critical Level) ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ."
ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬುಕ್ ಕೂಡ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಅದು ಸತ್ಯ ಎಂದು "ಗೊತ್ತಿತ್ತು". ಅದು ಕೇವಲ ಊಹೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಮುಂದಾಗುವ ಘಟನೆಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಳುಕಿನಿಂದಲೇ ನರ್ಸಿಂಗ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ನರ್ಸ್, ಸಿಸ್ಟರ್ ಶೀಲಾ, ಮರುದಿನದ ಔಷಧಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದರು. ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಗಂಟಲು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಮುಂದಾದಳು.
"ಎಕ್ಸ್ಕ್ಯೂಸ್ ಮೀ ಸಿಸ್ಟರ್..."
ಶೀಲಾ ತಲೆ ಎತ್ತದೆಯೇ. "ಹೇಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್, ಏನಾಗಬೇಕು?" ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಆತುರ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು, "ವಾರ್ಡ್ ನಂಬರ್ 12, ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ... ಅವರ ಲ್ಯಾಬ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ಸ್ ನೋಡಿದೆ. ಅವರ ಸೀರಮ್ ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಲೆವೆಲ್ ಸತತವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ 3.8 ಇತ್ತು, ನಿನ್ನೆ 3.5, ಈಗ 3.3ಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಕಳಿಸಿ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿಸಬಹುದೇ?"
ಶೀಲಾ ಕೆಲಸ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಪೆನ್ನನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟರು. ದೇಸಾಯಿಯವರ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ವ್ಯಂಗ್ಯದ ನಗು ಮೂಡಿತು.
"3.3 ನಾರ್ಮಲ್ ರೇಂಜ್ ಅಲ್ವಾ ಡಾಕ್ಟರ್? ನಮ್ಮ ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಪ್ರಕಾರ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರೊಟೀನ್ ಚೆಕ್ ಅಪ್ ಇದೆ. ಆಗ ನೋಡೋಣ ಬಿಡಿ."
"ಆದರೆ ಸಿಸ್ಟರ್, ಅದು 'ಲೋ-ನಾರ್ಮಲ್' (Low normal). ಆ ಇಳಿಕೆಯ ಟ್ರೆಂಡ್ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ರೋಗಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಹಿಸ್ಟರಿ ಆಫ್ ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ಇಶ್ಯೂಸ್ ಇದೆ. ರಾತ್ರಿ ಏನಾದರೂ ಆದರೆ..." ಶ್ರಾವ್ಯ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಳು.
ಶೀಲಾ ಚಾರ್ಟ್ ಅನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಜೋರಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದರು. "ನೋಡಿ, ನೀವು ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್. ಕಲಿಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ಇರುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ. ಆದರೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ರಿಸೋರ್ಸ್ ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ಲ. ಸೀನಿಯರ್ ಡಾಕ್ಟರ್ಸ್ ಆರ್ಡರ್ ಇಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಲ್ಯಾಬ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಕಳಿಸೋಕೆ ಬರಲ್ಲ. ರೋಗಿ ಸ್ಟೇಬಲ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ, ನೀವು ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಓದಿನ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಿ."
ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಮುಖ ಚಿಕ್ಕದಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಫೈಲ್ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೂನಿಯರ್ ನರ್ಸ್ಗಳು ಇವರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಪಿಸುಪಿಸು ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ತಾನು ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹತಾಶೆ ಅವಳನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ತಾನು ಈ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಏನೂ ತಿಳಿಯದ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗಿ, ಮೂರ್ಖಳು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಸುಳಿಯಿತು
"ಸರಿ ಸಿಸ್ಟರ್..." ಎಂದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ, ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರಿದಳು.
---
ಶ್ರಾವ್ಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.
ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಮಾತುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು: "ಡೇಟಾ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ನಂಬು, ಕೇವಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನಲ್ಲ."
ವೈದ್ಯಕೀಯ ಡೇಟಾ ಪ್ರಕಾರ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಒಳಗಿರುವ "ಗೈಡ್ಸ್" ಸತತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು—ಅವನು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು. ಈ ವಿರೋಧಾಭಾಸ ಅವಳನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ದೂಡಿತು.
ಅವಳು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಗೆ ಮರಳಿದಳು. ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆ ಸೆಳೆಯಲು ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು, ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ, ಏನೋ ತೊಂದರೆಯಾಗಲಿದೆ ಎಂಬ ಆ ಅಪಾಯದ ಸಂವೇದನೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.
ಅವಳು ತನ್ನ ಒಳರಿವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು
ರಾತ್ರಿ 11:00 ಗಂಟೆ. ಶ್ರಾವ್ಯ ಮತ್ತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದಳು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಡ್ನಲ್ಲಿರಲು ಅವಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಧಿಕೃತ ಅನುಮತಿ ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿರಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿಯ ವಾರ್ಡ್ ಎದುರಿನ ವೇಯ್ಟಿಂಗ್ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು.
ಸಮಯ ಉರುಳಿದಂತೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವ ಶುರುವಾಯಿತು. "ನಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಅಪ್ಪ ಹೇಳುವಂತೆ ನಾನು ವಿವೇಚನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ?" ಎಂದು ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು.
ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ 1:00 ಗಂಟೆಯಾಯಿತು. ವಾರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಏನೂ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅನುಮಾನ ಸುಳ್ಳಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡ ಶ್ರಾವ್ಯ, ಇನ್ನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಗೆ ಮರಳೋಣ ಎಂದು ಎದ್ದು ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ—
---
ಒಬ್ಬ ನರ್ಸ್ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿಯ ರೂಮ್ಗೆ ರೊಟೀನ್ ಚೆಕ್ಗಾಗಿ ಹೋದರು. ಹೋದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಅಲಾರಂ ಒತ್ತಿದರು.
'ಕೋಡ್ ಬ್ಲೂ' (Code Blue) ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ವೈದ್ಯರ ತಂಡವೊಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂತು. ಶ್ರಾವ್ಯ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರವೇ ನಿಂತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿಗೆ ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ಅರೆಸ್ಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮಾನಿಟರ್ನಲ್ಲಿ 'V-fib' (Ventricular Fibrillation - ಹೃದಯದ ಬಡಿತದ ತೀವ್ರ ಏರುಪೇರು) ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಕ್ಷಣವೂ ತಡಮಾಡದೆ ಶ್ರಾವ್ಯ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ವೈದ್ಯರಿಗೆ, "ಸರ್, ಇದು ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಆಗಿರಬಹುದು, ನಾನು ಸಂಜೆ ಅವರ ರಿಪೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆಯ ಟ್ರೆಂಡ್ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.
ವೈದ್ಯರು ತಕ್ಷಣ ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಸಪ್ಲಿಮೆಂಟ್ ನೀಡಿದರು ಮತ್ತು ಡಿಫಿಬ್ರಿಲೇಟರ್ ಬಳಸಿ ರೋಗಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿದರು. ನಂತರ ತುರ್ತಾಗಿ ಲ್ಯಾಬ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ, ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಮಟ್ಟ 2.6ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿರುವುದು ಪತ್ತೆಯಾಯಿತು.
ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಿಳಿಯಾದ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಡಾಕ್ಟರ್ ಶ್ರಾವ್ಯಳನ್ನು ವಾರ್ಡ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕರೆದರು.
ಅವರು ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "ನಿನಗೆ ಇದು ಮೊದಲೇ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು? ಪೊಟ್ಯಾಸಿಯಮ್ ಮಟ್ಟ 3.3 ರಿಂದ 2.6ಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸುವುದು ವೈದ್ಯಕೀಯವಾಗಿ ಅಸಾಧ್ಯ."
ಶ್ರಾವ್ಯ ತಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು, "ಅದು... ಟ್ರೆಂಡ್ ನೋಡಿ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿತು ಸರ್."
ವೈದ್ಯರು ಅವಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು—ಇದು ಕೇವಲ ಮೆಡಿಕಲ್ ಟ್ರೆಂಡ್ ಅಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಶಕ್ತಿಯೊಂದು ತನಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿತ್ತು ಎಂದು.
ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ.
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ತಿಳಿಬೆಳಕು (Dawn) ಆಗಷ್ಟೇ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ಜಾಗರಣೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಶ್ರಾವ್ಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಮೆಂಟ್ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಳು. ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಅವಳ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳ ಜೇಬಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ "ಅಪ್ಪ" ಎಂಬ ಹೆಸರು ಮೂಡಿತ್ತು.
ಅವಳು ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು. "ಹಲೋ ಅಪ್ಪ..."
ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪನ ಗಂಭೀರ ಹಾಗೂ ಕಾಳಜಿಯುಕ್ತ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. "ಮಗಳೇ, ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಹೇಗಿತ್ತು? ನೋಡು, ಮೆಡಿಕಲ್ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಸ್ಟ್ರೆಸ್ ಇರುತ್ತದೆ. ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಸುಸ್ತಾದಾಗ, ನಮ್ಮ ಮಿದುಳು ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳೋದು—ನೀನು ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕಾಣುವ ಅಬ್ಸರ್ವೇಶನ್ (Observation) ಮತ್ತು ಲಾಜಿಕ್ (Logic) ಅನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಂಬು. ಸೈನ್ಸ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಬೇಡ. ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಬೇಡ."
ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ, ವಿಷಾದದ ನಗು ಮೂಡಿತು. ಎಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ! ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲಿ ಲಾಜಿಕ್ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ತಾನು ಲಾಜಿಕ್ಗೆ ಮೀರಿದ, ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಶಕ್ತಿಯೊಂದರ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ.
ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಅಪ್ಪನಿಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಮೌನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು— "ಸರಿ ಅಪ್ಪ."
ಶ್ರಾವ್ಯ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆರೆದಳು. ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಪೆನ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು, ಆದರೆ ಕೈಗಳು ಇನ್ನೂ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆದಳು:
"ರೋಗಿ: ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ. ಘಟನೆ: ಹೈಪೋಕಲೆಮಿಯಾ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ಅರೆಸ್ಟ್. ನನ್ನ ಅರಿವು: ಘಟನೆ ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೂ 10 ಗಂಟೆಗಳ ಮೊದಲು."
ಅವಳು ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು.
"ಇಲ್ಲ, ಇದು ಕೇವಲ ಕಾಕತಾಳೀಯವಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಿದುಳು ಇಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ, ಇಷ್ಟು ನಿಖರವಾಗಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ... ಅಥವಾ ಏನೋ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..
ಅವಳು ಡೈರಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಮತ್ತೆ ವಾರ್ಡ್ನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು.
ಐಸಿಯು (ICU) ಒಳಗೆ ಮಿಸ್ಟರ್ ದೇಸಾಯಿ ಈಗ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಶ್ರಾವ್ಯಳನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಅವರು ಆಯಾಸದಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ನಗುವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಯಿತು—ತನ್ನ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಜೀವನದ ಹಾದಿ ಇಂದಿನಿಂದ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
