ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಸೂಜಿ ಬಿದ್ದರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಮೌನವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳ ಮುಂದಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಅವಳನ್ನು ಅಣಕಿಸುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಪ್ರಶ್ನೆ 3: ಮಾರ್ಚಿಯಾಫಾವಾ-ಬಿಗ್ನಾಮಿ ಕಾಯಿಲೆಯ ರೋಗ ಲಕ್ಷಣಗಳೇನು?
ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. "ಇದು ಅಸಾಧ್ಯ... ಇದು ಸಂಭವಿಸಲೇಬಾರದು," ಎಂದು ಅವಳ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮಿದುಳು ಕಿರುಚುತ್ತಿತ್ತು. "ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ, ನಿಜ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಘಟನೆ? ಇದು ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರವೂ ಅಸಂಭವ!"
ಅವಳು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಪೆನ್ನಿನ ತುದಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚುತ್ತಾ, ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನ್ಯೂರಾಲಜಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಇದಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯ?
ಅವಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪೆನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು.
ಪೆನ್ನು ಕಾಗದವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ವಿದ್ಯಮಾನ ನಡೆಯಿತು. ಅವಳ ಕೈ ತಾನಾಗಿಯೇ ಚಲಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಉತ್ತರಗಳು... ಅವಳು ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ 4 ಗಂಟೆಗೆ ಓದಿದ ಆ ಸಾಲುಗಳು... ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿದು ಬಂದವು.
ಅವಳು ಯೋಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
"Marchiafava-Bignami disease is a rare callosal demyelination seen in chronic alcoholics..."
ಅವಳ ಪೆನ್ನು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವಳ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು (Existential Crisis) ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಕೈಗಳು ಉತ್ತರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮಾರ್ಜಿನ್ (Margin) ನಲ್ಲಿ ತನಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಹೀಗೆ ಗೀಚಿದವು:
"ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು?"
"ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೇನು ಬೇಕು?"
ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಶ್ರಾವ್ಯ, ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಆ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ರಬ್ಬರ್ನಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದಳು. "ಶ್ರಾವ್ಯ, ಹುಚ್ಚರ ತರಹ ಆಡಬೇಡ. ಮೊದಲು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸು," ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಗದರಿಸಿಕೊಂಡಳು.
ಆದರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
---
"ಬೆಲ್" ಆದ ತಕ್ಷಣ, ಪರೀಕ್ಷಾ ಹಾಲ್ನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಟದಲ್ಲಿ ಸೋತ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಹತಾಶೆ ಇತ್ತು.
ಕಾರಿಡಾರ್ ಪೂರ್ತಿ ಗದ್ದಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಏನ್ ಗುರು ಅದು? ಆ ಪೇಪರ್ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿರಬೇಕು!" ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ರೇಗಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
"ನಾನು ಆ 'ಪಿ.ಎಂ.ಎಲ್' (PML) ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳೇ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ. ಸುಮ್ಮನೆ ಏನೇನೋ ಕಥೆ ಬರೆದು ಬಂದಿದ್ದೀನಿ," ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಜನಸಾಗರದ ನಡುವೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದಳು. ಅವಳ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರ ಮಾತ್ರ ಇಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳ ಗೆಳತಿ ಸ್ನೇಹ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವಳ ತೋಳು ಹಿಡಿದಳು. ಸ್ನೇಹ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಬಹುಶಃ ಅಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದಳು.
"ಶ್ರಾವ್ಯ! ಎಷ್ಟೊಂದು ಟಫ್ ಅಲ್ವೇ ಪೇಪರ್? ನಾನು ಖಂಡಿತ ಫೇಲ್," ಸ್ನೇಹ ಅಳುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. "ಆ 2ನೇ ಮತ್ತು 3ನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ... ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಓದುತ್ತಾರಾ? ನೀನು ಬರೆದ್ಯಾ?"
ಶ್ರಾವ್ಯ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದಳು.
ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ತಾನು ಬರೆದ ಆ ನುರಿತ ಉತ್ತರಗಳು ಮಿಂಚಿದವು. ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿದ್ದಳು. ಬಹುಶಃ ಅವಳಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶ್ರೇಣಿ (Distinction) ಬರುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಈಗ ತಾನು "ಹೌದು, ನಾನು ಓದಿದ್ದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀನಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ?
"ಹೇಗೆ ಓದಿದೆ? ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು?
"ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿತು " ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.
ಶ್ರಾವ್ಯ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಮೊದಲ ಸುಳ್ಳು ಹೊರಬಂತು.
"ಹೂಂ... ಹೌದು ಸ್ನೇಹ," ಶ್ರಾವ್ಯ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನೆಲ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು. "ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಇತ್ತು. ನನಗೂ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಶಾಕ್ ಆಯ್ತು. ಏನೋ ಗೊತ್ತಿದ್ದಷ್ಟು ಗೀಚಿದ್ದೀನಿ. ಪಾಸ್ ಆದರೆ ಸಾಕು..."
ಸ್ನೇಹಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು. "ಹೌದು ಬಿಡು, ಕ್ಲಾಸ್ ಟಾಪರ್ ಆದ ನಿನಗೇ ಕಷ್ಟ ಆಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟರಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ," ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಅಲ್ಲಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದಳು. ಅವಳ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ (Guilt) ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅವಳ ತರ್ಕಬದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು:
"ವಿಜ್ಞಾನ ನನ್ನನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಾಗ, ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ್ದು ಯಾವುದು? ಆ ಧ್ವನಿಯೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಧ್ವನಿ ಯಾರು? ಮಿತ್ರನಾ ಅಥವಾ ಶತ್ರುವಾ?"
---
ಶ್ರಾವ್ಯ ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆದು ತನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕೋಣೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಳು. ಒಳಗೆ ಹೋದವಳೇ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದಳು.
ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ದಬಕ್ಕನೆ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು. ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನು ತಿರುಗುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ನಗು ಮೂಡಿತು.
ಮೊದಲು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಶುರುವಾದ ನಗು, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಜೋರಾದ ನಗುವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅದು ಹುಚ್ಚು ನಗುವಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಆಟದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ನಿರಾಳತೆಯ ನಗು.
"ನನಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿಲ್ಲ...!" ಶ್ರಾವ್ಯ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಳು. "ನನ್ನ ಮಿದುಳು ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ನಾನು ನೋಡಿದ್ದು, ಕೇಳಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯ!"
ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ, 'ತನಗೆ ಸ್ಕಿಝೋಫ್ರೇನಿಯಾ ಇರಬಹುದು' ಅಥವಾ 'ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಗಡ್ಡೆ ಇರಬಹುದು' ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಈಗ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ತಾನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿತು.
ಅವಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಪರೀಕ್ಷಾ ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪೆನ್ನನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಆ ಅದೃಶ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು.
ಈಗ ಆ ಶಕ್ತಿ ಅವಳಿಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಒಬ್ಬ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಹಿತೈಷಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಅವಳು ಯಾರಿಗೋ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು:
"ಥ್ಯಾಂಕ್ ಯು... ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು."
---
ಅಂದು ಸಂಜೆ.
ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಂದೆ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅವಳ ಭಾವನೆಗಳು ಈಗ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಅವಳೊಳಗಿನ 'ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ' ಮತ್ತೆ ಜಾಗೃತಳಾಗಿದ್ದಳು. "ಸೈಂಟಿಸ್ಟ್ ಮೋಡ್" (Scientist Mode) ಆನ್ ಆಗಿತ್ತು.
"ಇದನ್ನು ನಾನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು," ಎಂದು ಅವಳು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು.
ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ಬಾರ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹೀಗೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದಳು: "Scientific discoveries made in dreams" (ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಆದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು).
ಪಲಿತಾಂಶಗಳು ಅವಳನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿದವು. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇಂತಹದೇ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು:
ದಿಮಿತ್ರಿ ಮೆಂಡಲೀವ್ (Dmitri Mendeleev): ಇವರಿಗೆ 'ಪಿರಿಯಾಡಿಕ್ ಟೇಬಲ್'ನ (Periodic Table) ಸಂಪೂರ್ಣ ರಚನೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿತ್ತಂತೆ.
ಆಗಸ್ಟ್ ಕೆಕ್ಯುಲೆ (August Kekulé): ಬೆಂಜೀನ್ ಅಣುವಿನ ರಿಂಗ್ ಆಕಾರ (Benzene Ring) ಇವರಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾವು ತನ್ನ ಬಾಲವನ್ನೇ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತಂತೆ.
ಎಲಿಯಾಸ್ ಹೋವ್ (Elias Howe): ಹೊಲಿಗೆ ಯಂತ್ರದ ಸೂಜಿಯ ವಿನ್ಯಾಸ ಇವರಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದಿದ್ದು.
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅಗಲವಾದವು.
ಆದರೆ, ಅವಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದು ಭಾರತದ ಗಣಿತಜ್ಞ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ರಾಮಾನುಜನ್ ಅವರ ವಿಷಯ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರಗಳು ನಾಮಕ್ಕಲ್ ದೇವತೆಯಿಂದ (Goddess Namagiri) ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸಿದಳು: "ಹಾಗಾದರೆ, ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿತ್ತೇ? ಇಲ್ಲ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಜಗತ್ತೇ ಮೆಚ್ಚಿದ ಮೇಧಾವಿಗಳು. ಅಂದರೆ, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅರೆಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಿದುಳು ಕಲಿಯುವ ರೀತಿ ಬೇರೆಯೇ ಇರಬಹುದು."
---
ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು. ಈಗ ಅವಳು ಮಿದುಳಿನ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಓದಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.
ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಪದಗಳು: "Hypnagogia" (ಹೈಪ್ನಾಗೋಗಿಯ - ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ನಿದ್ರೆಯ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಿತಿ) ಮತ್ತು "Theta Waves" (ಥೀಟಾ ಅಲೆಗಳು).
ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಲೇಖನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಮಿದುಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಎಚ್ಚರವೂ ಅಲ್ಲದ, ನಿದ್ರೆಯೂ ಅಲ್ಲದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅದರ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ (Problem solving capacity) ನೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದಂತೆ.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಲಟಕ್ ಎಂದು ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಮುರಿದಳು. "ಇದೇ ಇರಬೇಕು ಉತ್ತರ!"
ಅವಳು ತನ್ನ ರಹಸ್ಯ ನೋಟ್ಬುಕ್ ತೆಗೆದು, ದಪ್ಪ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆದಳು:
ಊಹೆ: ಹೆಚ್ಚಿದ ಒಳರಿವಿನ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ : (HYPOTHESIS: Enhanced Intuitive Processing) ().
ಅವಳು ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು.
"ಅಂದರೆ, ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ದೆವ್ವವೂ ಅಲ್ಲ, ದೇವರೂ ಅಲ್ಲ. ಅವು ನನ್ನದೇ ಉಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಮನಸ್ಸು (Unconscious Mind)," ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿಕೊಂಡಳು. "ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕ್ಲಾಸ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ನಾನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿರದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಉಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಒತ್ತಡದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಮಿದುಳು 'ಧ್ವನಿ'ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ 'ದೃಶ್ಯ'ದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೀಡಿದೆ. ಇದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಮಿದುಳಿನ ಹೈ-ಸ್ಪೀಡ್ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಸೆಸಿಂಗ್ ಅಷ್ಟೆ!"
ಈ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿವರಣೆ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ದೆವ್ವದ ಭಯ ಮಾಯವಾಯಿತು. ತನ್ನ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಯಿತು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.
---
ಈಗ ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನದೇ ಆದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.
---
ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾದ "ಹೆಚ್ಚಿದ ಒಳರಿವು" (Enhanced Intuitive Processing) ಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. "ಇದು ನನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಸ್ವಿಚ್ ಹಾಕಿದಂತೆ ಇದನ್ನು ಬೇಕೆಂದಾಗ ಬಳಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು," ಎಂಬುದು ಅವಳ ವಾದವಾಗಿತ್ತು.
ಅವಳು ಕೋಣೆಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ, ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ತನ್ನ ಉಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವುದು.
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ, ಅವಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆಯೇ ಆಯಿತು!
ಆ ಪರಿಚಿತ ಪಿಸುಮಾತುಗಳು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿದವು. ಅವು ಅವಳು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೀಡಿದವು. ಶ್ರಾವ್ಯ ತಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ಕೇಳಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಳು.
ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ನಗು ಮೂಡಿತು.
"ನೋಡಿದ್ರಾ? ಇದರಲ್ಲಿ ದೆವ್ವ ಇಲ್ಲ, ಪವಾಡವೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು 'ಟೆಕ್ನಿಕ್' ಅಷ್ಟೆ. ಬೈಸಿಕಲ್ ಓಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತ ಹಾಗೆ," ಎಂದು ಅವಳು ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಿರಾಳವಾದಳು. ತನ್ನ ಭಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದು, ತಾನು ವಿಜ್ಞಾನದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲೇ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನಂಬಿದಳು.
---
ಶ್ರಾವ್ಯ "ಇದು ನನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು" ಎಂಬ ಅಹಂನಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಆ ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ, ವಾತಾವರಣ ಥಟ್ಟನೆ ಬದಲಾಯಿತು.
ಇಷ್ಟು ದಿನ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಧ್ವನಿ, ಈಗ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಯುತವಾಗಿ ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿತು:
"ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಣ್ಣ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ...".
ಶ್ರಾವ್ಯ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ನು ನಿಂತಿತು. "ಏನು?" ಎಂದು ಅವಳು ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಆ ಧ್ವನಿ ಮುಂದುವರಿಸಿತು:
"ನಿನ್ನ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ (Scientific Framework) ಬಂಧಿಸಲು ನೋಡಬೇಡ. ನಾವು ನಿನ್ನ ಉಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲ (We are not your subconscious)".
ಶ್ರಾವ್ಯಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು. ಅವಳ ಹೊಸ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಆಗಲೇ ಮುರಿದುಬಿದ್ದಿತ್ತು.
"ಹಾಗಿದ್ದರೆ... ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಯಾರು? ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಅವಳು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ವಾದಿಸಿದಳು.
ಆ ಧ್ವನಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿತು:
"ವಿಜ್ಞಾನ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ ಶ್ರಾವ್ಯ, ಆದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿಲ್ಲ."
ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಶಾಂತಿ ಮಾಯವಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಆತಂಕ ಮತ್ತೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು.
"ನಾವು ನಿನ್ನ ಉಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲ" ಎಂಬ ಧ್ವನಿಯ ಮಾತು ಶ್ರಾವ್ಯಳ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದ್ದವು..ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಖಚಿತವಾದ ಮೇಲೆ, ಅವಳು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ವಿಜ್ಞಾನದ ಗಡಿರೇಖೆಯ ಆಚೆಗೆ ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸಬೇಕಾಯಿತು.
ಅವಳು ಹಠ ಬಿಡದೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ಜಾಲಾಡಿದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಹುಡುಕಾಟದ ವಿಷಯ "ಪ್ಯಾರಾಸೈಕಾಲಜಿ" (Parapsychology).
ಅವಳ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಬಂದ ಹೆಸರುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಅವಳನ್ನು ದಂಗಾಗಿಸಿದವು:
ಡೀನ್ ರಾಡಿನ್ (Dean Radin): ಪ್ರಜ್ಞೆ (Consciousness) ಮತ್ತು ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಇವರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯೋಗಗಳು.
ಸಿಐಎ (CIA) ಪ್ರಯೋಗಗಳು: ಅಮೆರಿಕದ ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆ ನಡೆಸಿದ "ರಿಮೋಟ್ ವ್ಯೂಯಿಂಗ್" (Remote Viewing) ಅಥವಾ ದೂರದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ನೋಡುವ ಸ್ಟಾರ್ಗೇಟ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ (Project Stargate). ಸರ್ಕಾರವೇ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಡಾಲರ್ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಆಘಾತ ತಂದಿತು.
ರೂಪರ್ಟ್ ಶೆಲ್ಡ್ರೇಕ್ (Rupert Sheldrake): ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇರುವ ನಿಗೂಢ ಸಂಪರ್ಕ ಅಥವಾ "ಮಾರ್ಫಿಕ್ ರೆಸೋನೆನ್ಸ್" (Morphic Resonance) ಸಿದ್ಧಾಂತ.
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಎದೆಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಇವು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟುಕಥೆಗಳಲ್ಲ, ಇವುಗಳ ಹಿಂದೆ ದತ್ತಾಂಶ (Data) ಮತ್ತು ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ (Statistics) ಬಲವಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಆಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆತಂಕವೂ ಶುರುವಾಯಿತು.
"ಇವೆಲ್ಲಾ ''ಹುಸಿ ವಿಜ್ಞಾನ " (Fringe Science)," ಎಂದು ಅವಳು ಆತಂಕದಿಂದ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒರಗಿದಳು. "ಒಂದು ವೇಳೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ನಾನು ಇವುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದರೆ? ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ 'ಮೂಢನಂಬಿಕೆ' ಅಥವಾ 'ಹುಚ್ಚುತನ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ."
ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಆದರ್ಶಗಳು ಮತ್ತು ಈಗ ತಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊಸ ನಿಗೂಢ ಸತ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಶ್ರಾವ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಳು.
---
ಮರುದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ.
ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಫೆಟೇರಿಯಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಶ್ರಾವ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಳ ಗೆಳತಿ (ಸ್ನೇಹ) ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಆತಂಕ ಮುಗಿದಿದ್ದರಿಂದ ವಾತಾವರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು.
ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ವಿಷಯ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ 'ಕನಸುಗಳು' ಮತ್ತು 'ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವಗಳ' ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿತು. ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಳು. "ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಅಲ್ವೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ನೇಹ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: "ಹೌದು ಕಣೇ, ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ, ಅವರಿಗೂ ಇಂತಹ ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವಂತೆ."
ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾಯಿತು. "ಹೌದಾ? ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು?" ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು.
"ಅವರಿಗೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಏನಾದರೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ನಡೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಮನೆಯವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪ, ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ, ಫುಲ್ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಮನುಷ್ಯ. ಅವರು ಅದನ್ನು 'ಬರೀ ಕಾಕತಾಳೀಯ' (Coincidence) ಅಂತ ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು," ಸ್ನೇಹ ವಿವರಿಸಿದಳು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾಗಿದ್ದು, ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು: "ಆದರೆ ಶ್ರಾವ್ಯ, ತಮಾಷೆ ಏನೆಂದರೆ... ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನಿಜವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು! ಅದಕ್ಕೆ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಸುಳ್ಳಂತೂ ಅಲ್ಲ."
ಸ್ನೇಹಳ ಈ ಮಾತು ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಇಳಿಯಿತು.
"ಬಹುಶಃ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂಬ ಗೆಳತಿಯ ಮಾತು ಅವಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿತು. ತಾನು ಒಂಟಿಯಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವವರು ಬೇರೆಯವರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿತು.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಮೌನವಾಗಿ ಕಾಫಿ ಕಪ್ಅನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿದಳು. ಅವಳ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಹಂಕಾರ ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು, ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ 'ಅರಿವು' ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಶ್ರಾವ್ಯ ತನ್ನ ಸ್ಟಡಿ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಢ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಿತ್ತು. ದೀಪದ ಮಸುಕಾದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ಶೂನ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೂ ಕೇಳಿದಳು:
"ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದೀರಾ?"
ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಬಂತು. ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು:
"ಯಾವಾಗಲೂ ಇದ್ದೇವೆ."
ಶ್ರಾವ್ಯ ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಂಜುತ್ತಲೇ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಳು, "ನೀವು ಯಾರು? ಸತ್ತವರ ಆತ್ಮಗಳಾ? ಅಥವಾ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ದೇವತೆಗಳಾ?"
ಆ ಧ್ವನಿ ಉತ್ತರಿಸಿತು:
"ನಾವು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು (Guides). ನಿನ್ನ ಭಾಷೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಶ್ರಾವ್ಯ. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಕುರುಡನಾದವನಿಗೆ ಬಣ್ಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, ನಿನಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ನಿನಗೆ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವಿದೆ, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು."
---
ಆ ಧ್ವನಿಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಮಾತುಕತೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಶ್ರಾವ್ಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಗಿ ಕುಳಿತಳು. ಅವಳ ಮಿದುಳು ಬಿಸಿಯಾದಂತಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು.
"ಛೇ... ಇದೇನಿದು? ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು? ಗೈಡ್ಸ್? ಇದೆಲ್ಲಾ ನಿಜವಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವೇ?"
ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆ ಧ್ವನಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ರಕ್ತದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಜ್ಞಾನ ಬೆರೆತಿತ್ತು. ಅವಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿ, ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆರೆದಳು.
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೊಂದಲವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು (Columns) ಮಾಡಿದಳು:
1. ತಂದೆಯ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ (ಸುರಕ್ಷಿತ):
ಇದೆಲ್ಲಾ ಭ್ರಮೆ.
ನಿದ್ರಾಹೀನತೆಯಿಂದ ಮಿದುಳು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಟ.
ಇದಕ್ಕೆ ಔಷಧಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ಇದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ದಾರಿ.
2. ಈ ಧ್ವನಿಗಳ ವಿವರಣೆ (ನಿಗೂಢ):
ಇವರು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು.
ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ (ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ).
ವಿಜ್ಞಾನದ ಆಚೆಗೂ ಒಂದು ಜಗತ್ತಿದೆ.
ಇದು ನಿಗೂಢ ಮತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ದಾರಿ.
ಶ್ರಾವ್ಯ ಎರಡೂ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಳು. ಎಡಗಡೆ ತರ್ಕವಿತ್ತು, ಬಲಗಡೆ ಅನುಭವವಿತ್ತು.
ಕೊನೆಗೆ ಹತಾಶಳಾಗಿ ಅವಳು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಳು:
"ನನಗೆ... ನನಗೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ..."
ಅವಳು ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ (Limbo) ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ವಿಜ್ಞಾನ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಭಯ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
---
---
ಶ್ರಾವ್ಯ ಇನ್ನೂ ಆ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಅವಳ ಫೋನ್ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು.
ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ 'ಅಪ್ಪ' ನಿಂದ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿತ್ತು:
"ಪರೀಕ್ಷೆ ಹೇಗಾಯಿತು ಮಗಳೇ? ಫ್ರೀ ಇದ್ದಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡು."
ಆ ಮೆಸೇಜ್ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಶ್ರಾವ್ಯಳ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕನೆ ಕುಸಿಯಿತು. ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಅಪಾರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ಕಡೆಯಾದರೆ, ಇಂದು ತಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಹೊಸ ಸತ್ಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ.
"ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಯಿತು ಅಪ್ಪ. ಪೇಪರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ನಾನು ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡಿದೆ.."
'ಸೆಂಡ್' ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದಳು. ಆ ಮೆಸೇಜ್ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ, ಅವಳ ಹಳೆಯ ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚದ ನಡುವೆ ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು.
ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಒರಗಿದಳು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಚಾವಣಿ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ, ಯಾರಿಗೋ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು:
"ನೀವು ಯಾರು ಅಂತ ನನಗೆ ಇನ್ನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ... ಆದರೆ, ಧನ್ಯವಾದಗಳು."
ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ಧ್ವನಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಿತವಾದ, ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವ ಅವಳನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.
ಅನೇಕ ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶ್ರಾವ್ಯ ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದಳು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು....
