अध्याय – १
सकाळची वेळ होती,
जिथे बहुतांश घरांमध्ये सकाळ होताच आरती, पूजा-पाठ, हसण्याचे आवाज, एकमेकांशी बोलण्याची चहल-पहल ऐकू येत होती, तिथे मात्र या घरात पूर्ण शांतता होती. इतकी की सुई पडल्याचा आवाजसुद्धा ऐकू आला असता. संपूर्ण घर ओसाड भासत होते, जणू इथे कोणीच राहत नाही असे वाटावे.
खाली हॉलमध्ये काम करणारे नोकर दिसत नसते, तर कुणालाही वाटले असते की हे घर निर्जन आहे. पण इथे काम करणारे सर्व नोकरसुद्धा अगदी निःशब्दपणे आपले काम करत होते. कारण या घरात राहणाऱ्या लोकांना किंचितसुद्धा आवाज सहन होत नव्हता. एखाद्याकडून जरी छोटीशी चूक झाली, तरी त्याचे परिणाम भयंकर असत. कारण इथे राहणारे लोक माणसं नव्हती… ते होते डेविल. ज्यांना एकमेकांशिवाय कुणाशीही काही देणंघेणं नव्हतं.
सर्व नोकर मान खाली घालून, कुठलाही आवाज न करता काम करत होते. एक नोकर डायनिंग टेबलवर शांतपणे नाश्ता मांडत होता. लिव्हिंग हॉलमध्ये साफसफाई करणाऱ्या नोकरांची नजर जशी त्या नोकरावर पडली, तशी ते सगळे तिथेच थांबले आणि रांगेत उभे राहून मान खाली घालून उभे राहिले.
त्यांच्या उभे राहिल्यानंतर अवघ्या दोन मिनिटांत जिन्यावरून खाली उतरणाऱ्या पावलांचा आवाज ऐकू आला. तो आवाज एका माणसाचा नव्हता, तर अनेक लोकांचा होता.
डायनिंग टेबलवर नाश्ता ठेवणाऱ्या नोकराने पावलांचा आवाज ऐकताच मान वळवून जिन्याकडे पाहिले. तिथून काळ्या कपड्यांतले पाच पुरुष खाली येत होते. त्यांना पाहताच नोकराने घाईघाईने मान खाली घातली.
ते पाच जण कोणी साधे नव्हते. ते होते या घरातील पाच डेव्हिल्स—ज्यांच्या दहशतीमुळे संपूर्ण जग या हवेलीला “डेव्हिल निवास” म्हणत असे. हे पाचही पुरुष लखनऊ शहरात “हार्टलेस माफिया ब्रदर्स” म्हणून ओळखले जात होते.
हे पाच डेव्हिल्स म्हणजे लखनऊचे अनभिषिक्त राजे होते. त्यांच्या नावाचा उल्लेख करण्याचीसुद्धा कोणाची हिंमत नव्हती. स्त्रिया आणि मुली त्यांच्यापासून कायम अंतर ठेवून राहत. कारण त्यांना स्त्रियांविषयी प्रचंड द्वेष होता. एखाद्या मुलीने चुकून जरी त्यांना स्पर्श केला, तर दुसऱ्या दिवशी ती मुलगी गायब झालेली आढळत असे. तिचं पुढे काय झालं, कुणालाच कधी कळत नसे.
सर्व भाऊ हॉलमध्ये आले. तिथे उभ्या असलेल्या नोकरांकडे दुर्लक्ष करत ते थेट डायनिंग एरियाकडे गेले. त्यांच्यापैकी जो नोकर नाश्ता ठेवत होता, त्याने लगेच टेबलवरील मुख्य खुर्ची पुढे ओढली.
तो होता त्या पाचांमधील सर्वात मोठा—
त्रिशान जिंदल.
तो केवळ या घराचा नाही, तर संपूर्ण लखनऊ शहराचा किंग होता. त्याच्या चेहऱ्यावर कुठलेही भाव नव्हते. त्याचं अस्तित्वच इतकं भयानक होतं की त्याच्या आसपास उभं राहणाऱ्यांच्या कपाळावर घाम फुटे.
जिममध्ये घडवलेली परफेक्ट बॉडी, हातांवर उठलेल्या नसां, मजबूत छाती, सहा फूट उंची, हलकी पण परफेक्ट कापलेली दाढी-मिशी, धारदार जबडा आणि देखणा चेहरा—एकदा त्याला पाहिलं की कोणीही त्याच्यावर फिदा व्हावं. पण कुणातही इतकी हिंमत नव्हती की त्याच्याकडे नजर टाकावी. विशेषतः त्याचे खोल, थंड ओशन ब्लू डोळे… समुद्रासारखे खोल आणि तितकेच धोकादायक.
त्रिशान जिंदल—
जिंदल एम्पायरचा मालक आणि लखनऊचा सर्वात भयानक डेव्हिल.
त्रिशानने आपल्या थंड नजरेने त्या नोकराकडे पाहिले, जो त्याच्या खुर्चीच्या मागे उभा होता. त्या नजरेची थंडी अंगावर पडताच नोकराच्या कपाळावर घाम फुटला. त्याने लगेच खुर्ची सोडली, दोन पावलं मागे सरकला आणि मान खाली घालून म्हणाला—
“माफ करा, बॉस…”
त्रिशानच्या ओठांवर शैतानी हसू उमटलं. नोकराने धीर करून वर पाहिलं आणि थेट त्रिशानच्या नजरेला भिडला. त्या नजरेत पाहताच तो जणू गोठून गेला. त्याचे पाय थरथर कापू लागले.
त्रिशानचं हसू अधिकच गडद झालं. त्याने आपल्या शेजारी उभ्या असलेल्या व्यक्तीकडे नजर टाकली. त्याचं वय त्रिशानइतकंच, चेहऱ्याचे भाव, उंची सगळं जवळजवळ तसंच—फक्त स्वभाव वेगळा. जिथे त्रिशान आपला राग आवरू शकत होता, तिथे हा माणूस राग अनावर झाल्यावर समोरच्याचा सर्वनाश करत असे.
तो होता—
त्रिशानचा जुळा भाऊ, त्रियाक्ष जिंदल. त्रिशानपेक्षा अवघ्या तीन मिनिटांनी लहान.
त्रियाक्षच्या ओठांवरही एक क्रूर हसू उमटलं.
ते पाहून एक जण म्हणाला,
“ब्रो, यक्ष भाईला काही काम देऊ नका… तुम्हाला माहीत आहे तो कसा आहे.”
हे ऐकताच त्रिशानने थंड नजरेने त्याच्याकडे पाहिलं. तेव्हा दुसरा जण पुढे येत म्हणाला—
“शान, तेजस बरोबर बोलतोय. यक्षला राहू दे. मी याला इथून पाठवतो.”
हा माणूस होता कनिष्क रावत— त्रिशान आणि त्रियाक्षचा मित्र आणि वेल विशर.
कनिष्क नेहमीच या पाच भावांना चुकीच्या मार्गावर जाण्यापासून रोखण्याचा प्रयत्न करत असे. मात्र त्याचं ऐकणारे फक्त तीनच जण होते—
तेजस, ओजस आणि सात्विक, त्रिशानचे चुलत भाऊ.
ते त्रिशानवर जीव ओवाळून टाकत, पण त्याला भीतही तितकेच.
त्रिशानने कनिष्ककडे पाहत थंड आवाजात म्हटलं—
“मिस्टर कनिष्क रावत… तुम्हाला खरंच वाटतं का की, ज्याने त्रिशान जिंदलच्या डोळ्यात डोळे घालून पाहिलं, त्याला मी इतक्या सहज सोडून देईन?”
कनिष्कने हताश नजरेने पाहत विचारलं—
“शान, इतक्या छोट्या गोष्टीसाठी तू याला मारणार आहेस का?”
“नाही!”
त्रिशान शांतपणे म्हणाला. “मी इतका निर्दयीही नाही.”
हे ऐकताच नोकराच्या जीवात जीव आला. तो मनात कनिष्कचे आभार मानू लागला.
पण कनिष्कला सत्य माहीत होतं.
त्रिशान पुढे म्हणाला— “मी याला मारणार नाही… पण त्याची चूक माफही करणार नाही. ज्या डोळ्यांनी याने माझ्याकडे पाहण्याची हिंमत केली, ते डोळे आता त्याच्याकडे राहणार नाहीत.”
त्रिशान खुर्चीत बसत म्हणाला—
“यक्ष!”
पुढच्याच क्षणी डायनिंग एरियामध्ये एक भयानक किंकाळी घुमली.
कनिष्कने डोळे मिटले. तर ओजस, तेजस आणि सात्विकच्या ओठांवर वाकडं हसू उमटलं.
क्रमशः
