મારી પ્યારી અનવી!
તારા આવ્યાથી હું તારો ભઈલો કેટલો ખૂશ છું! તને ખબર છે ? તુ જ્યારે મમ્મીનાં પેટમાં હતી ત્યારે હું ને મમ્મી તારી સાથે ખૂબ વાતો કરતા, તે વખતે મને ખબર જ નહોતી મારે બહેના આવવાની છે. મારે હાથે રાખડી બાંધવા મારે પણ બહેના જ જોઈતી હતી.
તારા જન્મ પછી સૌ પ્રથમ વખત તને જોઈને હું ખૂબ જ ખુશ થઈ ગયો હતો.
તારી આગળ પાછળ જ ફર્યા કરુ,
એકીટશે તને જોયા કરુ,
તારાં નાનાં નાનાં હાથ - પગ ને બઘું જોયા કરું,
તુ આંખ ખોલે, તો તરત દોડી આવું,
તુ આળસ મરડે,
બગાસુ ખાય,
તુ રડે - તુ હસે પણ,
તારું આ બઘું જ હું આખો દિવસ જોયા કરું,
ન તો હું ઘરે જાઉં,
ન તો હું સુઈ જાઉં,
ન તો મને જમવું ગમે,
બસ!!
આખો દિવસ તારી સાથે હોસ્પિટલમાં રહેવું ગમે,
પપ્પા રાતે ઘરે લઈ જતાં તો પણ મને જવું ન ગમે.
તને નાનીના ઘરે મૂકીને મારી સ્કુલ એક્ઝામ વખતે મારે દાદીના ઘરે જવું પડ્યું; તે સમયે તને છોડીને જવું મને નહોતું ગમ્યું. ત્યારે હું નાનીને અને મમ્મીને તને સાચવવાનું/ ધ્યાન રાખવું, કહીને ગયો હતો.
તુ દિવસે દિવસે મોટી થાય છે તે બધું જ હું જોવું છું.
તારાં માથા પર, વાળ પર, તારા ગુલાબી ગાલ પર અને તારા હાથની નાની નાની આંગળીઓ પર મારો હાથ ફેરવુ છુ.
મારી વ્હાલી બહેના !
તુ જલ્દી જલ્દી મોટી થઈ જા ને !
મારે તારી સાથે રમવું છે.
બાગમાં જઈ પકડદાવ અને સંતાકૂકડી રમવા છે.
મને જે આવડે છે તે બધું જ મારે તને શીખવવું છે.
