अध्याय ३
देहाचा विच्छेद
"राsssसकsss तुपsssलासsss लोsss हाकोsss" प्रमुखाने आपल्या टोळीला सांगितले आणि गुहेत पुन्हा एकदा अमानवीय हास्याचा कल्लोळ उठला.
याचा अर्थ असा होता की, "पुढचा उत्सव... हिच्यापासून सुरू होईल."
गुहेतील वातावरण आता कोणत्याही कसाईखान्यापेक्षा भयानक झाले होते. नीलचा मृतदेह आता केवळ मांस आणि हाडांचा एक ढीग उरला होता. नरभक्षकांनी त्याच्या शरीराचे तुकडे अशा रीतीने केले होते की ओळख पटणेही कठीण होते. रक्ताचा जो 'लाल चिखल' जमिनीवर साचला होता, त्यात आता मानवी चरबीचे पिवळसर थर तरंगू लागले होते.
नरभक्षकांच्या प्रमुखाने नीलचे कापलेले डोके उचलले. त्याने हातोडी हातात घेतली, डोके तिथे खाली एका दगडावर ठेऊन त्याने जोरात हातोडीने डोक्यावर वार केला. डोक्याचे दोन तुकडे झाले आणि त्याने तुटलेल्या डोक्यात हात घालून त्यातील मेंदू बाहेर काढला आणि एका दगडावर रिकामा केला. त्या अमानवीय जमातीसाठी हा सर्वात मोठा उत्सव होता. पण खरा थरार आता सुरू होणार होता, कारण त्यांची नजर आता **ईशा** कडे वळली होती.
ईशा, जिचे दोन दात आधीच तुटले होते, ती भीतीने आणि वेदनेने अर्धवट शुद्धीत होती. प्रमुखाने तिला केसांपासून ओढत मध्यभागी असलेल्या त्या 'बळीच्या पाषाणावर' आणले. सानिया आणि आर्यन बांधलेल्या अवस्थेत हे सर्व उघड्या डोळ्यांनी पाहण्यास भाग पाडले जात होते. त्यांच्या ओरडण्याने या नराधमांना अधिकच चेव येत होता.
"नाही! ईशाला सोडून द्या! मला मारा, पण तिला सोडा!" आर्यन ओरडत होता, पण त्याच्या आवाजात आता जोर उरला नव्हता.
प्रमुखाने ईशाला त्या पाषाणावर पालथे निजवले. दोन नरभक्षकांनी तिचे हात आणि पाय जमिनीला खिळवून ठेवल्यासारखे घट्ट धरले. प्रमुखाच्या हातात आता एक अणकुचीदार, जळजळीत गरम केलेला लोखंडी खिळा होता. त्याने तो खिळा ईशाच्या पाठीच्या मणक्यावर ठेवला.
प्रमुखाने एक जड दगड घेतला आणि त्या खिळ्यावर जोरात प्रहार केला. **'खचक'** आवाजासह तो खिळा ईशाच्या मणक्याचे मणी फोडून आत शिरला. ईशाचे खालचे शरीर क्षणार्धात निकामी झाले, तिचे पाय थरथरून शांत झाले. हे नरभक्षकांचे तंत्र होते—त्यांना शिकार जिवंत हवी होती, पण तिने पळून जाऊ नये म्हणून ते आधी मणका निकामी करत असत.
"अऽऽऽऽऽऽऽऽ!" ईशाच्या तोंडातून निघालेली किंकाळी इतकी तीव्र होती की गुहेच्या भिंतींना तडे जातील असे वाटले.
"ईशाच्या पाठीवर तो खिळा मारला जाताना आर्यनचे हृदय ओरबाडले जात होते. केवळ भीती नाही, तर एक प्रचंड 'अपराधीपणाची' भावना त्याला खात होती. त्यानेच तिला या सहलीसाठी हट्ट करून आणले होते. तिचे ते सुंदर डोळे जेव्हा रक्ताने भरले आणि तिने शेवटची नजर आर्यनकडे टाकली, तेव्हा आर्यनला आपल्या व्लॉगिंगच्या आणि प्रसिद्धीच्या वेडाचा तिरस्कार वाटला. 'माफ कर ईशा...' हे शब्द त्याच्या घशातच अडकले होते, पण त्याच्या डोळ्यांतील अश्रू रक्ताच्या थारोळ्यात मिसळून वाहू लागले."
त्यानंतर जे घडले ते अकल्पनीय होते. प्रमुखाने एका लहान, वक्र आकाराच्या सुऱ्याने ईशाच्या उजव्या खांद्यापासून कंबरेपर्यंत एक चीर ओढली. कातडी फाटताना जो **'चिर्रर्र'** आवाज आला, तो ऐकून सानियाने उलट्या केल्या. प्रमुखाने आपली नखे त्या कापलेल्या कातडीच्या आत खुपसली आणि ती कातडी सोलून काढायला सुरुवात केली.
ईशाचे ओरडणे आता केवळ एक घोगरा आवाज उरला होता, कारण तिच्या फुफ्फुसात रक्ताच्या गुठळ्या जमा झाल्या होत्या. जिवंत माणसाची कातडी जेव्हा शरीरापासून वेगळी केली जाते, तेव्हा स्नायूंचा जो लाल-गुलाबी थर उघडा पडतो, तो पाहणे कोणत्याही मानवी डोळ्यांसाठी असह्य होते. त्या उघड्या स्नायूंवर गुहेतील माश्या आणि कीटक येऊन बसू लागले.
एका वृद्ध नरभक्षक स्त्रीने, जिच्या अंगावर फक्त हाडे उरली होती, तिने ईशाच्या उघड्या पाठीवर मीठ आणि काही जंगलातील तिखट पानांचा लेप फासला. ही क्रूरतेची परिसीमा होती. मीठ लागताच ईशाचे शरीर शेवटच्या वेळी जोरात झाडले गेले आणि मग ती शांत झाली. पण तिचे डोळे अजूनही उघडे होते, त्यांतून रक्ताचे अश्रू वाहत होते.
प्रमुखाने सानियाकडे बोट दाखवले, त्याचा अर्थ असा होता की, "आता हिची पाळी."
सानियाला माहिती होते की मेडिकल सायन्समध्ये 'शॉक' मुळे माणूस किती लवकर मरू शकतो, पण इथे हे लोक तिला मरू देणार नव्हते. त्यांनी सानियाला ओढत आणले आणि तिला एका लाकडी खांबाला उभे बांधले. प्रमुखाने तिच्या चेहऱ्याजवळ आपला रक्ताळलेला चेहरा आणला. त्याच्या श्वासातून सडलेल्या मांसाचा वास येत होता.
त्याने एक बारीक चिमटा घेतला—जो मानवी हाडापासून बनवला होता. त्याने सानियाच्या डाव्या हाताचे नख पकडले आणि ते मुळापासून उपटून काढले. *खट्ट्ट'* आवाजासह नख बाहेर आले आणि बोटाच्या टोकातून रक्ताची धार उडाली. एकामागून एक त्याने सानियाच्या दोन्ही हातांच्या बोटांची नखे एक एक करून उपटली. प्रत्येक नख निघताना सानियाला वाटत होते की तिचे प्राणच शरीरातून ओढले जात आहेत. जसे बोटांतून रक्त येऊ लागले तसे प्रमुखाने रक्त एका भांड्यात गोळा करायला सुरूवात केली. रक्त गोळा करून झाल्यावर त्याने ते रक्ताचे भांडे दोन्ही हातात धरले. प्रमुख त्याच्या लोकांकडे वळला, सर्व नरभक्षक प्रमुखाकडे बघत होते. अचानक प्रमुखाने एकदम उत्साहाने हातातील रक्ताचे भांडे हवेत उंच उचलले आणि जोरात ओरडला, "मोहिलोsssझुकूsss".
जसे प्रमुखाने हे शब्द उच्चारले तसे सर्व नरभक्षक जोरजोरात आरडाओरडा करून आवाज करू लागले. प्रमुखाने ते रक्ताचे भांडे खाली केले. आपल्या छातीसमोर धरले. त्याला माथ्याला लावले. असे वाटत होते की तो प्रमुख कशाचा तरी आशीर्वाद घेत आहे. रक्ताचे भांडे माथ्याला लावून झाल्यावर त्याने ते रक्ताचे भांडे नाकासमोर धरले आणि तो रक्ताचा वास घेऊ लागला. त्याने जोरात श्वास घेतला आणि त्याचे सगळे अंग थरथरल्या सारखे झाले. आणि क्षणार्धात प्रमुखाने त्या भांड्यातील रक्त प्यायला सुरुवात केली. रक्त पिताना होणारा तो चपचप आवाज अंगावर थरकाप आणत होता. प्रमुख एकदम मग्न होऊन रक्त पित होता.
इतक्यात गुहेच्या कोपऱ्यातून एक मोठा आवाज झाला. आर्यनने आपल्या हाताचे साखळदंड तोडण्यासाठी स्वतःच्या उजव्या हाताच्या मनगटाचे हाड स्वतःच मोडून काढले होते. कारण त्या हाताला खंजीर मारल्यामुळे दुखापत झालेली होतीच. रक्ताने माखलेला त्याचा हात आता साखळदंडातून बाहेर आला होता. आपल्या मित्रांची झालेली विटंबना पाहून आर्यनमध्ये एक अमानवी ताकद संचारली होती.
त्याने जवळच पडलेला एक जड दगड त्याच्या उजव्या हाताने उचलला आणि त्याच्यावर लक्ष ठेवणाऱ्या नरभक्षकाच्या डोक्यात मारला. त्या नरभक्षकाचे मस्तक एखाद्या कलिंगडासारखे फुटले, मेंदूचे आणि कवटीचे तुकडे सानियाच्या अंगावर उडाले.
"सानिया! पळ!" आर्यन ओरडला.
पण सानियाची अवस्था पळण्यासारखी नव्हती. तिचे हात रक्ताने थबथबलेले होते. आर्यनने धावत जाऊन सानियाचे बंध तोडले, पण तेवढ्यात डझनभर नरभक्षक त्यांच्यावर तुटून पडले. आर्यनने प्रतिकार केला, त्याने एकाच्या डोळ्यात आपली बोटे खुपसली आणि त्याचा डोळा आपल्या बोटांनी फोडून बाहेर काढला. आर्यन चा प्रतिकार चालूच होता की तिकडून प्रमुख पळत पळत आला आणि प्रमुखाने मागून येऊन आर्यनच्या पाठीत एक मोठा खंजीर खुपसला.
खंजीर आर्यनच्या बरगड्यांच्या मधून शिरून रुतला. आर्यन रक्ताच्या गुळण्या टाकत जमिनीवर कोसळला. रक्ताच्या त्या लाल चिखलात आर्यन आणि सानिया आता एकमेकांचा हात पकडून मृत्यूची वाट पाहत होते.
प्रमुखाने रागाच्या भरात आर्यनचे पाय पकडले आणि त्याला फरफटत गुहेच्या त्या कोपऱ्यात नेले जिथे एक मोठा खड्डा होता. त्या खड्ड्यात हजारो विंचू आणि जंगलातील विषारी किडे वळवळत होते.
"हर्धाsss व्हुशsss विकुsss नीमss बुमलाssss " प्रमुखाने आज्ञा दिली. याचा अर्थ असा होता की, "याला इथेच सडू द्या."
आर्यनला त्या विंचवांच्या खड्ड्यात फेकले गेले. हजारो डंख आर्यनच्या शरीरात एकाच वेळी शिरले. त्याच्या वेदना आता शब्दांच्या पलीकडे होत्या. सानियाने हे पाहिले आणि तिने आपले डोळे गच्च मिटून घेतले, पण एका नरभक्षकाने तिचे पापण्यांचे केस उपटून टाकले जेणेकरून तिला तिचे डोळे मिटता येणार नाहीत. तिचे डोळे आता पूर्णपणे रक्ताळले होते.
रात्र आता अधिकच गडद झाली होती. ईशाचा देह आता सोलून काढला होता, नीलचे तुकडे झाले होते, आर्यन विंचवांच्या विळख्यात होता आणि सोहमचे शरीर आधीच विसर्जित झाले होते. सानिया एकटीच उरली होती, त्या अमानवीय तांडवाचा शेवट पाहण्यासाठी.
-----
"ही कथा पूर्णपणे काल्पनिक असून केवळ मनोरंजनाच्या उद्देशाने (हॉरर साहित्य प्रकार म्हणून) लिहिलेली आहे. कथेतील घटना, स्थळे, नावे आणि पात्रे ही फक्त कल्पनाशक्तीचा भाग आहेत. कोणत्याही जिवंत किंवा मृत व्यक्तीशी, समुदायाशी अथवा वास्तविक ठिकाणांशी याचे साधर्म्य आढळल्यास तो केवळ एक योगायोग समजावा.
या कथेचा उद्देश कोणत्याही प्रदेशाच्या, गावाच्या किंवा समुदायाचा अपमान करणे किंवा त्यांच्याबद्दल गैरसमज पसरवणे हा नसून, केवळ 'Body Horror' आणि 'Slasher' या साहित्य शैलीचा अनुभव देणे हा आहे. लेखकाचे कोणत्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला किंवा अघोरी कृत्यांना समर्थन नाही. वाचकांनी याकडे केवळ एक काल्पनिक कथा म्हणून पाहावे."
#slasherhorror #bodyhorror #survivalthriller
