प्रकरण - 27
स्नेहा आणि नीला यांना एक चांगला साथीदार मिळाला होता. त्यांनी एकमेकांची चांगली काळजी घेतली.
ते आश्रमात सर्वांचे आवडते बनले होते.
अपंग लोकांनाही तिथे ठेवण्यात आले होते.
मी गरिमाशी माझा मुलगा लक्ष्य याबद्दल बोललो होतो. गरिमाने त्याच्या बरे होण्याची जबाबदारी घेतली होती आणि त्याला तिच्या आश्रमात दाखल केले होते.
त्या तिघांमध्ये एक विचित्र नाते निर्माण झाले होते.
त्यांना एकत्र पाहून गरिमा देखील आश्चर्यचकित झाली.
स्नेहा आणि सुंदर नीलामध्ये एक आई सापडली होती.
सुंदराने त्याच्या वागण्याने घर नरकात बदलले होते.
त्याने त्याच्या आईला वेडे केले होते. ती त्याच अवस्थेत गेली होती.
तो गेल्यानंतर, मी स्नेहा आणि नीलाला माझ्या घरी एकत्र ठेवण्याचा निर्णय घेतला.
गरिमाने लक्ष्याला बरे करण्याचा सल्ला दिला होता.
"स्नेहाचे लक्ष्याशी लग्न केल्याने त्याचे आयुष्य बदलू शकते..."
पण मला विश्वास बसत नव्हता. त्याने अलिकडेच आरतीशी कसे वागवले हे पाहून मला विश्वास बसत नव्हता.
तो स्नेहावर असे वागेल याची मी कल्पनाही करू शकत नव्हतो.
मला गरिमाचा सल्ला मान्य नव्हता. पण ती मानसोपचारतज्ज्ञ होती. लग्न हा एकमेव पर्याय होता.
मी तिचा सल्ला स्वीकारला. त्या क्षणी मला सुमेरची आठवण आली.
त्याने स्नेहाला तिच्या दुसऱ्या लग्नाची परवानगी दिली होती.
पण तिने माझ्या मुलाशी लग्न करणे योग्य ठरेल का?
मी गरिमाला हा प्रश्न विचारला.
"तुमचा मुलगा कदाचित बदलणार नाही, पण स्नेहाला तुमच्या आणि काकू नीलासोबत जी सुरक्षितता आणि सुरक्षा मिळेल ती तिला जगात इतर कुठेही मिळणार नाही."
गरिमाचे शब्द माझ्या मनात सतत येत होते.
ती लक्ष्याला तिच्याशी लग्न करण्यास राजी करू शकली असती. पण खोटे बोलणे आवश्यक होते.
स्नेहाची खरी ओळख लपवणे आवश्यक होते.
एका उदात्त कारणासाठी बोललेले खोटे लाखो सत्यांपेक्षा चांगले असते.
जोखीम होती. ते स्वीकारणे अत्यंत आवश्यक होते.
आश्रमात जवळजवळ सहा महिने एकत्र घालवल्यानंतर, दोघे जवळ आले होते. सुंदर अंध होता, तरीही स्नेहाला त्याच्या लपलेल्या गुणांची चांगली जाणीव झाली होती. तिने त्याच्याशी लग्न करण्यास होकार दिला.
आणि त्यांचा विवाह अतिशय साधेपणाने पार पडला. गरिमा बरोबर असल्याचे सिद्ध झाले होते. लग्नानंतर सुंदराचे विचार बदलत होते. पण त्याची जीभ २४ तास सक्रिय राहिली. त्याचे मन प्रत्येक छोट्या छोट्या गोष्टीत गुंतलेले असे.
मला माहित नाही की त्याने एक गोष्ट कुठून शिकली. तो प्रत्येक गोष्टीनंतर हात धुतला, चेहरा धुतला, पाय साबणाने धुतला आणि स्नेहाला हात धुवायला लावले जसे तो त्याच्या आईला हात धुवायला लावत असे.
ती पत्नी म्हणून तिची कर्तव्ये पार पाडत असे. तरीही, सुंदर सतत एक ना एक मुद्दा बनवून स्नेहाला त्रास देत असे.
त्याला शेअर बाजारात रस होता. सकाळी सहा वाजता उठताच तो टीव्ही चालू करायचा आणि तिथे बसून सर्व काही ऐकत असे. त्याला सर्व शेअर्सची माहिती होती.
तो ०९-२०/०९-२५ रोजी कोणते शेअर्स खरेदी करायचे आणि कोणते विकायचे हे ठरवणार होता.
शेअर बाजार हा एक जुगार होता. पैसे गमावण्याची शक्यता जास्त होती. सुरुवातीला त्याने २.५ लाख रुपये गमावले, तरीही तो ते सोडण्यास तयार नव्हता.
देवाने त्याला प्रतिभेचे आशीर्वाद दिले होते, ज्यामुळे तो कमाई करू शकला. तो दीर्घकालीन गुंतवणुकीपेक्षा व्याजदरांवर जास्त विश्वास ठेवत असे. त्याने त्यात नक्कीच पैसे कमवले. त्याने म्युच्युअल फंडांमध्येही गुंतवणूक केली, जिथे त्याला चांगला नफा मिळाला.
मला ते आवडले नाही, पण मी त्याला थांबवले नाही. मी त्याला प्रोत्साहन दिले. त्याच्या कष्टाने कमावलेल्या पैशात माझे कोणतेही योगदान नव्हते. मी त्यावर कोणताही हक्क दावा केला नाही.
पण लग्नानंतरही त्याची परिस्थिती बदलली नव्हती. त्याने खोट्या बहाण्याने सेक्सची कोणतीही शक्यता नष्ट केली होती.
गरिमाने त्याला पुन्हा सामान्य स्थितीत आणण्यासाठी सर्वकाही धोक्यात घातले होते.
आणि त्याला यश मिळाले होते आणि स्नेहाने एका मुलाला जन्म दिला होता.
त्यानंतर, त्याचे आयुष्य खरोखरच बदलले होते. तो माझ्यासारखाच एक लेखक होता. त्याच्या हृदयात लिहिण्याची इच्छा फुलली होती. त्याने स्नेहाला त्याची इच्छा व्यक्त केली होती आणि ती, भगवान गणेशाप्रमाणे, त्याची शिष्य होण्यास तयार झाली होती.
सुंदर तो जे काही बोलायचा ते सर्व खाली ठेवायचा.
माझ्या काळात, मलाही चित्रपटांसाठी कथा लिहिण्याची आवड होती. म्हणून, मी मनीष बहल नावाच्या चित्रपट निर्मात्याच्या कार्यालयात गेलो.
तो मला भेटला, माझ्या कथा ठेवल्या आणि मला थोडा वेळ वाट पाहण्याचा सल्ला दिला.
काही काळानंतर, मी त्याला पुन्हा भेटलो. त्याने दिलगिरी व्यक्त केली आणि माफी मागितली.
"माझे हात बांधलेले आहेत. माझे दोन चित्रपट एकाच वेळी सेटवर आहेत. मी तुमच्या कथा जास्त काळ सांभाळू शकणार नाही. तुम्ही दुसऱ्या निर्मात्याकडे जावे."
"तुम्हाला कोणी माहित आहे का जो कथेच्या शोधात असेल?"
त्याने मला दीपक जडेजाचे नाव सांगितले.
आणि मी त्याला भेटण्यासाठी त्याच्या घरी गेलो.
त्याने नुकतेच चित्रपट निर्मितीत काम करायला सुरुवात केली होती.
मी त्याला माझी कथा दिली होती..
काही दिवसांनी त्याने मला परत बोलावले आणि त्याला भेटायला बोलावले.
"माफ करा! तुमची कहाणी माझ्यासाठी काही कामाची नाही."
त्याने ती सांगितली आणि परत केली.
आणि तीन महिन्यांनंतर, माझ्या कथेवर आधारित त्याचा चित्रपट प्रदर्शित झाला. मला धक्का बसला. ती कहाणी माझी होती, पण मी ती नोंदवली नव्हती. त्यामुळे, मी काहीही करू शकलो नाही.
०००००००००००० (चालू)
