६.
सर्वांनी पोटभर जेवण केले. जेवण चविष्ट होते आणि भरपूर होते. आणि सर्व काही मुलांच्या आवडीचे होते.
रोज शाळेत डबा नेणाऱ्या मुलांना त्यांच्या मित्रांना काय आवडते हे माहित असते आणि ते वेळोवेळी याबद्दल त्यांच्या आयांशी बोलतात, ज्यामुळे आयांनाही त्यांच्या मुलांच्या जिवलग मित्रांच्या आवडीनिवडी चांगल्या प्रकारे कळतात.
थोड्या वेळापूर्वी झोपण्याबद्दल बोलल्यामुळे मननची चेष्टा झाली होती, म्हणून आता कोणीही झोपण्याबद्दल बोलले नाही, पण सिद्धांत ढेकर देत म्हणाला- आता आपण घराबाहेर कुठेही जाणार नाही, तर आपण आपले कपडे बदलूया का?
- आता आपण बाहेर कुठे जाणार, रात्री पावणेबारा वाजले आहेत हे आपल्याला माहित आहे. साजिद म्हणाला.
मुलांनी रात्री घालण्यासाठी प्रत्येकाने एक टी-शर्ट आणि शॉर्ट्स आणले होते. दुसऱ्या दिवशी सकाळी सुट्टी होती, त्यामुळे त्यांना थेट आपापल्या घरी जायचे होते. सकाळी उशिरापर्यंत झोपण्याची सवय असलेल्या मुलांनी आंघोळीसाठी इतर काहीही आणले नव्हते, कारण ड्रायव्हर काका सकाळी सर्वांना आपापल्या घरी सोडणार होते. दिवाणखान्याच्या एका बाजूला बूट ठेवण्याचे स्टँड व्यवस्थित ठेवलेले असूनही, मुलांचे बूट विखुरलेले होते आणि त्यांनी अर्ध्याहून अधिक खोली व्यापली होती. साजिदचे मोजेसुद्धा खोलीच्या मध्यभागी पडले होते.
आर्यन आणि आघोषला कपडे बदलताना पाहून मनननेही आपला शर्ट काढायला सुरुवात केली. सिद्धांतने तर आपली पॅन्ट काढून भिंतीवरील कपाटाच्या दरवाज्याच्या हँडलवर टांगली होती.
साजिद आपल्या हातात शॉर्ट्स घेऊन इकडे-तिकडे पाहत होता, जणू काही तो काहीतरी शोधत होता. कदाचित शॉर्ट्स काढल्यानंतर कमरेला गुंडाळण्यासाठी तो टॉवेल शोधत असावा.
सिद्धांतने त्याचा संकोच ओळखला आणि म्हणाला, "काय पाहतो आहेस? तू अंडरवेअर घातली नाहीयेस का? मग तुला कशाची लाज वाटतेय?"
साजिद हसला, पण काही बोलला नाही. त्याने हातात शॉर्ट्स घेतल्या आणि कपडे बदलण्यासाठी जवळच्या दुसऱ्या खोलीकडे जाऊ लागला.
आघोष आणि आर्यनसुद्धा
तो हसतच त्याच्याकडे पाहत राहिला.
या खोलीत एक मोठा डबल बेड होता. कपडे बदलल्यावर सगळे त्यावर बसायला लागले.
मननने पुन्हा हळूच विचारले- आपण सगळे यावर कसे झोपणार?
सिद्धांतने हसत हसत त्याच्या पाठीवर थाप मारली आणि म्हणाला- काळजी करू नकोस, आपण या सगळ्यांना जमिनीवर झोपवू. इथे फक्त तू आणि मीच बेडवर झोपू.
आघोष म्हणाला- तुला झोपण्याची इतकी घाई का आहे? तू घरी रोज किती वाजता झोपतोस?
बिचाऱ्याच्या आईला त्याला रात्री ९ वाजता झोपवावं लागत असेल. आर्यन म्हणाला.
- मग तू तुझा गृहपाठ कधी करतोस? आघोषने विचारले.
- तो कधीच गृहपाठ करत नाही, म्हणूनच त्याला शाळेत रोज ओरडा मिळतो. आर्यन म्हणाला.
सगळे हसायला लागले.
सिद्धांत म्हणाला- अरे, कोणीही मननची चेष्टा करणार नाही, तो माझा सर्वात चांगला मित्र आहे.
- अरे जा, त्याचा सर्वात चांगला मित्र तर दिव्याशा आहे! आहे ना मनन? आघोष म्हणाला.
- दिव्याशा माझी गर्लफ्रेंड आहे. सिद्धांत तिचा बेस्ट बॉयफ्रेंड आहे. आर्यन काहीसा जोर देऊन म्हणाला.
ते चौघे अजूनही हसत-मजाक करत होते, तेव्हा अचानक साजिद घाबरलेल्या अवस्थेत धावत खोलीत परत आला.
त्याचा श्वास फुलला होता आणि त्याचे केस विस्कटलेले होते. भीतीमुळे त्याचा चेहरा लाल झाला होता. त्याच्या हातात शॉर्ट्स होत्या.
सगळेच थक्क झाले आणि त्याच्याकडे पाहू लागले.
