An Unforgettable Journey - Ranjan Kumar Desai - (17) in Marathi Biography by Ramesh Desai books and stories PDF | अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (17)

Featured Books
Categories
Share

अविस्मरणीय यात्रा - रंजन कुमार देसाई - (17)

                        प्रकरण - 17 

       चित्रपटानंतर, मला फ्लोराला भेटायचे होते. सहा वाजले होते. ती सात वाजता घरी येणार होती. म्हणून, मी तिची वाट पाहण्यात एक तास घालवला. ती येणार होती तेव्हा मी तिच्या घरी पोहोचलो.

       त्यावेळी परमेश्वर घरी नव्हता. मी त्याच्याशी बोललोही. मी त्याला विचारले की त्याने माझ्याशी असे का वागले. मग त्याने मला सांगितले की किशन तिच्यासाठी दुसरी नोकरीची ऑफर घेऊन आला आहे. आम्ही त्याबद्दल बोलत होतो.

         बातमी चांगली होती, पण किशन तिला नोकरी मिळवून देण्यासाठी इतका उत्सुक का होता? मला हे पचत नव्हते. नवनीत राय फ्लोराला कामावरून काढून टाकण्याचा कट रचत होता. आणि किशन त्याचा चापलूस होता. मला त्याच्या हेतूंवर विश्वास नव्हता. मी त्याला इशारा दिला.

        त्याचा निकाल पिकनिकच्या दुसऱ्या दिवशी उघड झाला. संध्याकाळी, आम्ही नेहमीप्रमाणे ऑफिसमधून निघत असताना, फ्लोराने मला दुर्दैवी बातमी सांगितली.

       “नवनीत रायने मला सांगितले. नोकरीवरून काढून टाकण्यात आले आहे.

        त्या मूर्खाने त्यासाठी काय सबब सांगितली?

        "कामाच्या अभावामुळे तुला नोकरीवरून काढून टाकले जाणार आहे."

        "जर हे खरे असेल तर मी फक्त फ्लोराबद्दल असा निर्णय का घेतला?" पण त्याचे कारण वेगळे आहे. कायद्यानुसार, तिला तिच्या गर्भधारणा आणि प्रसूतीसाठी पगारासह प्रसूती रजा द्यावी लागली. याच कारणामुळे त्याला नोकरीवरून काढून टाकण्यात आले, इतर कारणे देखील होती.

        फ्लोराने वारंवार त्याचा अहंकार भंग केला होता..

        आम्ही लॉग ऑफिस मधून बाहेर पडताच, किशन आमच्यात सामील झाला. त्याने अज्ञानाचे नाटक केले आणि चुकीचा प्रश्न विचारला. "मी ऐकले की तू तुझी नोकरी सोडत आहेस?"

       माझ्या ओळखीच्या प्रत्येकानेही हाच प्रश्न विचारला. मी त्याला काय उत्तर देऊ? फ्लोरा त्यावेळी व्हीटी स्टेशनला जात होती. मीही त्याच्यासोबत जात होतो. किशननेही मला त्यावर एक प्रश्न विचारला.

       तू या दिशेने का आहेस? मला कॅपिटल थिएटरमधून तिकिटे बुक करायची आहेत.

       "तू ही तसदी का घेतलीस? मी तिथे असतो तर मी ते बुक करून उद्या ऑफिसमध्ये आणले असते!" मी किशनला म्हणालो. धन्यवाद दिले.

      मी दादर स्टेशनवर सेंट्रल रेल्वेने प्रवास करणार होतो. हे पाहून किशनला आश्चर्य वाटले. मी एक एक करून तिकिटे काढली, तर फ्लोरा ट्रेन पकडली आणि प्लॅटफॉर्मवर गेली. किशनही त्याच्या मागे गेला. फ्लोरा पुरुषांच्या डब्यात प्रवास करत नाही. म्हणून त्याला थांबवण्यात काही अर्थ नव्हता. त्या दिवशी फ्लोरा किशनच्या आग्रहापुढे नतमस्तक झाला.

       तो कुठे होता? "मला काहीतरी महत्त्वाचे सांगायचे आहे." त्यावेळी फ्लोरालाही समजले नाही. तो प्लॅटफॉर्मवर उभा राहून बोलू शकत होता. पण तो काळजीत होती. म्हणून त्याच्या विनंतीवरून ती पुरुषांच्या डब्यात गेली होती.  तिने मला  विनंती केली होती.

       "माझे दरवाजे तुमच्यासाठी नेहमीच उघडे आहेत. तुम्ही जेव्हाही माझ्या घरी येऊ शकता. नवनीत राय ज्याचीही परिस्थिती भयानक आहे, म्हणूनच देव त्याला सोडणार नाही."

       हे ऐकून किशनलाही थंडी वाजली. मी त्याला सांगितले की मी फ्लोराच्या कानात विष शिंपडण्याचा प्रयत्न केला... त्यामुळे आमचे दोघांचेही नाते चुकीचे आहे. 

        फ्लोरा  शेठ ब्रदर्सना सोडून निघून गेली होती. पण ती नेहमीच माझ्या हृदयात राहिली असेल. परमेश्वर नेही माझ्यावर विश्वास ठेवला आणि माझा आदर केला. तिच्या मृत्यूनंतर, मी तिच्यासोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण मला नेहमीच आठवतो.

       एकदा परमेश्वरला कावीळ झाली. त्याला बरे वाटत नव्हते. त्याने मला सांगितले. आणि मी त्याला ते सुचवले. भुलेश्वरमधील एका ठिकाणी पिवळा पुडिया मिळतो. चार पुड्यांचा कोर्स होता. तो घेतल्याने कावीळ पूर्णपणे निघून जाते. माझ्या विनंतीवरून ती माझ्यासोबत आली. मी तिला पुडिया दिला. इतकेच नाही तर मला देवाला भेटायचे होते. त्यासाठी घराचा पत्ताही विचारण्यात आला. मग त्याने स्वतः मला सूचना दिली.

        "जर तुम्हाला हे हवे असेल तर माझ्यासोबत या. तुम्हाला घर शोधण्याची काळजी करावी लागणार नाही."

        मी त्याच्या विनंतीला होकार दिला. आरतीने फोन केला. आणि तिच्यासोबत फ्लोराच्या घरी पोहोचली. परमेश्वर मला पाहून आनंदी झाला. पण त्याने मला सावधपणे सांगितले.

       "तू इथे येण्याचा त्रास का केलास? मग फ्लोराने खुलासा केला."

       मी संभव भाऊ संगत होती. 

      "मी कावीळचे औषध घेतली होती " हे ऐकून तो खूप आनंदित झाला.

       पुन्हा एकदा मला परमेश्वर ची चौकशी करण्याची तीव्र इच्छा झाली. मी फ्लोराला माझी इच्छा व्यक्त केली.

       "मी संध्याकाळी तुझ्यासोबत घरी येईन."

       तिने काहीच प्रतिक्रिया दिली नाही. ती काहीच बोलली नाही. ही माझी चूक होती जी मला समजली नाही. त्या संध्याकाळी मी तिच्यासोबत परमेश्वर ची,चौकशी करण्यासाठी त्याच्या घरी गेलो. मग तिच्या देहबोलीवरून ते उघड झाले. फ्लोरा सोबत मी असे येणे तिला आवडले नाही. घरी इतर नातेवाईक होते. त्यांना काय वाटेल... असो, या समुदायाचे लोक कॅथोलिकां इतके मोठे मनाचे नाहीत.

         परमेश्वर अपवाद होता. तो मला विचारल्या शिवाय राहू शकला नाही

      . "तूमी आता घर पाहिले आहेस ना?" तेव्हा मला माझी चूक कळली.

       माझ्या मनात आठवणींचा एक सिलसिला सुरू होता. त्यावेळी मला एक घटना आठवली.

       संध्याकाळी ऑफिसमधून निघताना तिचा चेहरा फिकट पडला होता. तिने मला सांगितले होते :

       "माझी एक पायल हरवली आहे."

       हे ऐकून मी काळजीच्या स्वरात विचारले होते.

       "ती कशी हरवली?"

       "सकाळी ट्रेन मधून उतरताना ती पडली असे दिसते."

        तिला माहित नव्हते. वास्तव काय होते? ती ट्रेनच्या दाराजवळ उभी होती. तिला खाली उतरायचा होता त्या वेळ खाली बसलेल्या महिलेने हुशारीने तिचा पायघोळ काढले होते.

        परमेश्वर ने त्याच्या बचतीतून मला प्रेमाने पायघोळ खरेदी केली होती. जर त्याला कळले तर? कोणतीही अस्वस्थता टाळण्यासाठी, मला दुसरे पायघोळ खरेदी करावे लागेल.

       "मला इतर अँकलेट खरेदी करायच्या आहेत. तू माझ्यासोबत येशील का? "

        "मी तुझा भाऊ आहे. मी नेहमीच तुझ्यासोबत आहे."

        त्याने माझे आभार मानले आणि आम्ही दोघेही बस मध्ये ज्वेलर्सच्या दुकानात पोहोचलो. दुकानात गर्दी होती. आम्हाला थोडा वेळ वाट पहावी लागली. दहा मिनिटांनी, काउंटर सेल्स बॉयला पायघोळ  देऊन, फ्लोराने विचारले :.

       "मला असा पायघोळ मिळेल का?"

        "तू थांब,"

         सेल्स मॅन म्हणाला आणि केबिनमध्ये गेला. आणि दोन पायघोळ घेऊन बाहेर आला. त्याला पाहून फ्लोरा समजू शकला नाही.

        "माझे कोणते?" त्याने स्वतःच्या हातांनी पायघोळ घालण्याचा प्रयत्न केला, पण जेव्हा ती अयशस्वी झाली, तेव्हा मी त्याला ते घालण्यास मदत केली. त्यावेळी, ऑफिसचे जिवंत वर्तमानपत्र रायजी, बाहेर भिंतीवर पान फवारून दुकानात शिरले.

       त्याने मला त्याच्या सवयीप्रमाणे सांगितले. जर तू टॅक्सीने येत असशील तर तू मला सांगायला हवे होतेस की मीही सोबत आलो असतो. त्याच्याकडून असे हास्यास्पद बोलणे ऐकून मला राग आला. तरीही मी माझा राग आवरला. त्याला कोणतेही उत्तर देणे मला आवश्यक वाटले नाही. तो मला म्हणाला : माझा मुलगा इथे काम करतो. मी तुला सूट दिली असती. आणि तू फ्लोरा मॅडमला स्वतःच्या हातांनी पायघोळ घालायला लावतेस हे पाहून मला 'गाईड' चित्रपटातील एक दृश्य आठवले.

मला त्याच्याशी बोलायचे नव्हते, पण तो अजूनही माझ्या मागेच होता. आम्ही दुकानातून बाहेर पडलो. मी हात हलवत टॅक्सी थांबवली. मी फ्लोराला मागच्या सीटवर बसवले आणि दार उघडले जेणेकरून ती ड्रायव्हरच्या शेजारी बसू शकेल. तेवढ्यात ती माझ्याकडे आली आणि विचारले, "तू कुठे जात आहेस?" मी टॅक्सीचा दरवाजा बंद केला आणि ड्रायव्हरला आदेश दिला, "चर्नी रोड स्टेशन." त्याने मीटर कमी केला. मी फ्लोराला चर्नी रोड स्टेशनवर सोडल्यानंतर, मीही आत गेलो.

                  000000000000   ( चालू )