ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಹುಲಿವೇಷದ ನರ್ತಕ ರಾಜು, ತನ್ನ ಗಂಟೆಗಳ ಬಿದಿರಿನ ಚೀಲವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂಡಗೋಡಿನಿಂದ ಹಾನಗಲ್ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮಗಳು ರಾಧಾ, ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಡೋಲಕ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ರಾಜುವಿನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ದಿನವಿಡೀ ಮಾಡಿದ ಹುಲಿವೇಷದ ಬಣ್ಣದ ಗೆರೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಯಾಸ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕ.
ರಾಜು ಒಂದು ಸಂಚಾರಿ ಕಲಾವಿದರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು. ಅವನ ಪೂರ್ವಜರಿಂದ ಬಂದ ಈ ಕಲೆ, ಇಂದು ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆಗಳು, ಸಂತೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಅವರ ಕಲೆಯೂ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದಿತ್ತು. ಸಿಟಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅಲ್ಪಸಲ್ಪ ದುಡಿಮೆ ಕೂಡ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಮೃತಪಟ್ಟ ನಂತರ, ರಾಧಾಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವನೊಬ್ಬನ ಮೇಲಿತ್ತು.
ಅವರು ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿಯ ನಿಶ್ಯಬ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೀಟಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕೂಗು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಧಾ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ರಾಜುವಿನ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪಾ, ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದೂರ? ರಾಧಾಳ ದನಿ ಆಯಾಸದಿಂದ ನಡುಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಕಂದಾ. ನಾಳೆ ಹಾನಗಲ್ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ದುಡ್ಡು ಸಿಗುತ್ತೆ. ಆಗ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ತಗೋಳೋಣ, ಆಯ್ತಾ? ರಾಜು ಮಗಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಗಿಂತ ಚಿಂತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ದೂರದಿಂದ ಹೊಳಪು ಕಂಡಿತು. ಅದು ಯಾವುದೋ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಮಾರಂಭದ ದೀಪಗಳಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ರಾಜು ಭಾವಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದುಡಿಮೆ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದು ಆಶಿಸಿ ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದನು. ಅವರು ಹತ್ತಿರ ಹೋದಾಗ, ಅದು ದೇವಸ್ಥಾನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಹಸ್ಯ ಸಭೆಯಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರ ಮುಖಭಾವಗಳು ಅಷ್ಟೇನೂ ಸಮಾಧಾನಕರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜು ಮತ್ತು ರಾಧಾ ಬಿದಿರಿನ ಪೊದೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು.
ಕಟ್ಟಡದೊಳಗೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಗ್ಯಾಂಗ್ಸ್ಟರ್ ಬಾಬಾ ತನ್ನ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವನು ಹಳ್ಳಿಯ ಅಮಾಯಕ ಜನರನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ, ಅವರ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ದೊಡ್ಡ ರಾಜಕಾರಣಿ ದೇವರಾಜ್ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜು ಆ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಇವರು ಊರಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜು ಮತ್ತು ರಾಧಾ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಆ ಸಭೆಯ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾಬಾ ಮತ್ತು ದೇವರಾಜ್ರ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದುಬಂದ ವಿಷಯ ಏನೆಂದರೆ, ಮುಂದಿನ ವಾರ ನಡೆಯುವ ಭೂ ಮಂಜೂರಾತಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ನೂರಾರು ಎಕರೆ ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿ, ಅದರಿಂದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಯೋಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅವರ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದವರನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅಡಗಿಸುವ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜು ಒಳಗಿಂದೊಳಗೆ ಭಯಗೊಂಡರೂ, ತನ್ನ ಊರಿನ ಜನರ ಪರವಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದ್ದನು. ರಾಧಾ ಭಯದಿಂದ ರಾಜುವಿನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದಳು. ಅಪ್ಪಾ, ನಾವು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗೋಣ. ಅವರು ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟವರು ಎಂದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು.
ಇಲ್ಲ ಕಂದಾ, ನಾವು ನೋಡಿದ್ದನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡಬಾರದು. ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕು ರಾಜು ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದನು. ರಾಜು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಧೈರ್ಯದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಆ ಸಭೆಯ ಕೆಲವು ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ತೆಗೆದನು. ಬಾಬಾ ಮತ್ತು ದೇವರಾಜ್ ಹಣದ ಬ್ಯಾಗ್ಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದೃಶ್ಯ, ಅವರ ಅಕ್ರಮ ಯೋಜನೆಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಸೆರೆಹಿಡಿದಿತ್ತು. ರಾಜು ಮತ್ತು ರಾಧಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ದುರದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ, ಬಾಬಾನ ಗ್ಯಾಂಗ್ನ ಒಬ್ಬ ಸದಸ್ಯ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ಯಾರೋ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾರೆ, ಹೋಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಬಾಬಾ ಗರ್ಜಿಸಿದನು.
ಅಪಾಯದ ಅರಿವಾದ ರಾಜು, ರಾಧಾಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಹುಲಿವೇಷದ ನರ್ತಕನಾದ್ದರಿಂದ ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಕೇವಲ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲ, ದುಷ್ಟ ಮನುಷ್ಯರೂ ಅವರನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ರಾಧಾಳ ಚಿಕ್ಕ ಡೋಲಕ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೈಜಾರಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು. ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಡೋಲಕ್ನ ಶಬ್ದ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಅವರ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿತು. ರಾಜು ತಕ್ಷಣ ರಾಧಾಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಬಿದಿರಿನ ತೋಪುಗಳ ಮೂಲಕ ಓಡತೊಡಗಿದನು.
ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಾಜು ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಕಡಿದಾದ ಕಮರಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿಯುವುದೇ ಉಳಿದಿದ್ದ ಒಂದೇ ದಾರಿ. ಕಂದಾ, ನನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೋ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡದೆ ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದನು. ಗಿಡಗಂಟಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದಾಗ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಗಾಯಗಳಾದವು. ಅವರು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದ ನಂತರ ನದಿಯ ದಡವನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಾಬಾನ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಆ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ರಾಜು ಮತ್ತು ರಾಧಾ ಹಾನಗಲ್ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ರಾಜು ಜಿಲ್ಲಾ ಪೊಲೀಸ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತಾನು ರಾತ್ರಿ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಮೊದಲಿಗೆ ಪೊಲೀಸರು ಅವನನ್ನು ನಂಬಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಹುಲಿವೇಷದವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ರಾಜು ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕವೇ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ರಾಧಾಳೊಂದಿಗೆ ಪೊಲೀಸ್ ಕಚೇರಿಯ ಹೊರಗೆ ನಿಂತು, ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಿ ತೋರಿಸಿದನು. ಹುಲಿವೇಷದವನು ಬಾಬಾನಂತೆ, ರಾಧಾ ದೇವರಾಜ್ನಂತೆ. ಅವರ ನಟನೆ ಮತ್ತು ತೆಗೆದ ಫೋಟೋಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ, ಪೊಲೀಸರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ತನಿಖೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ರಾಜು ನೀಡಿದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಂದ ಬಾಬಾ ಮತ್ತು ದೇವರಾಜ್ರ ಎಲ್ಲಾ ಅಕ್ರಮ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದವು. ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಭೂಮಿಯು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.ರಾಜು ಒಬ್ಬ ಸಂಚಾರಿ ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆತಂಕ, ಭಯ ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ದುಸ್ತರ ಬದುಕನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಅವನೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಾಗಿರುವುದು, ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದು, ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಅವನಿಗೆ ಈ ಅಪಾಯಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. ಆತನೊಳಗಿನ ಕಲಾವಿದನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಮತ್ತು ಹೃದಯವಂತಿಕೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಊರನ್ನು ಕಾಪಾಡಿತು. ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ರಾಜುವಿನ ಈ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಬಹುಮಾನ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿತು. ಆ ಹಣದಿಂದ ರಾಜು ತನ್ನ ಮಗಳ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಶಾಂತಿಪುರದಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ, ರಾಧಾಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಿದನು.
ಸಂಚಾರಿ ಕಲಾವಿದನ ದುಸ್ತರ ಬದುಕು, ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಸಾಹಸದಿಂದಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವನ ಕಲೆ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯಾಗದೆ, ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. ರಾಜು ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ಮೆರೆದನು, ಒಬ್ಬ ತಂದೆಯಾಗಿ ಗೆದ್ದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಿದನು.
ಈ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?
